ՍԵԴՕ ՊՈՅԱՃԵԱՆ
Այդպէս էր հարիւր տարի առաջ: Այդպէս է եւ այսօր: Հայ յեղափոխական դաշնակցութիւնը արդարութիւն չէ աղերսած, այլ մատուցած է, չէ խնդրած, այլ նուիրագործած է: Այդպէս եղած է եւ պիտի ըլլայ միշտ այդպէս:
Օտարին խոստումներուն չէ ապաւինած Դաշնակցութիւնը, որովհետեւ նահատակներուն կտակը, արդարութիւնը եւ հայութեան արժանապատուութիւնը կ՛իրականանան բացառաբար մեր սեփական ձեռքերով:
Օտարի խոստմնադրուժ պայմաններու դէմ յանդիման` Դաշնակցութիւնը ժողով արեց եւ թուրք դահիճներու մահապատիժը վճռեց: Վճիռին գործադրումը կոչուեցաւ ,Նեմեսիսե գործողութիւն: ,Նեմեսիսե-ը եղաւ գործ` մատուցման, հատուցման եւ արժանապատուութեան:
Եւ դահճապետները ինկան մէկ առ մէկ:
Սողոմոն Թեհլիրեանին վիճակուեցաւ Թալէաթ փաշայի մահապատիժի գործադրումը: Հարիւր տարի առաջ ան մատուցեց արդարութիւնը` զգետնելով Թալէաթը Պերլինի մէջ, 15 մարտ 1921-ին:
Հայութեան արդարութեան եւ արժանապատուութեան վերահաստատման առաքելութիւնն էր Թեհլիրեանի մահացու հարուածը:
Պահ մը պատկերացուցէք, առանց Դաշնակցութեան կամքին, առանց ,Նեմեսիսե-ին եւ առանց Սողոմոնի վրիժառու բազուկին, ինչպէ՞ս պիտի կարենայինք նայիլ աշխարհի եւ մարդկութեան աչքերուն, մանաւանդ` Թուրքիոյ երեսին:
Թեհլիրեան մատուցեց արդարութեան պատիժը` անպատիժներուն: Վերականգնեց արժանապատուութիւնը մեր ժողովուրդին:
