Մեր Բարեկամութիւնը

ՅԱ­ԿՈԲ ԼԱ­ՏՈ­ՅԵ­ԱՆ

Հաւ­ա­նա­բար զգա­ցած էք, որ ձեր կե­ան­քին մէջ բա­րե­կա­մու­թիւն­նե­րը շատ յա­ճախ դէպ­քով մը կը սկսին: Եր­բեմն ժխ­տա­կան, եր­բեմն դրա­կան, եր­բեմն ալ, շատ ան­գամ, տա­րօ­րի­նակ…

Տոքթ. Բաբ­գէն Փա­փա­զե­ա­նին հետ հան­դի­պումս շատ տա­րօ­րի­նակ էր:

Ու­րեմն, 1985-ի վե­րա­մու­տին Հա­մազ­գա­յի­նի «Ս. Վրա­ցե­ան» մաս­նա­ճիւ­ղի վար­չու­թե­ան ան­դամ եղայ: Այդ տա­րի երկ­րի ապա­հո­վա­կան տակ­նուվ­րայ վի­ճա­կին պատ­ճա­ռով յա­ճախ ձեռ­նար­կի թու­ա­կան կը ճշ­դէ­ինք, աւ­ե­լի ուշ կը յե­տաձ­գէ­ինք, շատ ան­գամ կը  ջն­ջէ­ինք, եւ այս­պէս, ամ­բողջ տա­րին ձեռ­նարկ մը կ՛­ը­նէ­ինք, ու­րիշ մը կը յե­տաձ­գէ­ինք:

Այդ օրե­րուն տոքթ. Բաբ­գէն Փա­փա­զե­ա­նը Հրանդ Մատ­թէ­ո­սե­ա­նի «Մե­ծա­մօր»-ը կը մա­տու­ցէր: Ար­դէն Դա­նի­էլ Մա­ծու­նե­ա­նը ար­ձա­նագ­րած էր անոր մա­տու­ցու­մը, եւ մենք քա­նի մը ան­գամ ձեռ­նար­կի թու­ա­կան ճշ­դե­լէ եւ յե­տաձ­գե­լէ ետք, եր­րորդ ան­գամ ըլ­լա­լով, վար­չու­թիւ­նը նոր թու­ա­կան ճշ­դեց, իսկ ես` իբ­րեւ ատե­նա­պետ, ստանձ­նե­ցի անոր հետ հան­դի­պե­լու պար­տա­կա­նու­թիւ­նը, որ­պէս­զի ձեռ­նար­կի ման­րա­մաս­նու­թիւն­նե­րուն մա­սին խօ­սինք:

Յիշ­եց­նեմ, որ տոքթ. Փա­փա­զե­ա­նը իր քա­ջու­թե­ամբ եւ խի­զա­խու­թե­ամբ նշա­նաւ­որ էր: Արեւ­ե­լե­ան եւ արեւմ­տե­ան Պէյ­րու­թի եր­թեւ­ե­կի թան­գա­րա­նի այդ ճամ­բան թէ­եւ ու­րիշ­ին հա­մար վտան­գաւ­որ, բայց իրեն հա­մար բնա­կան եր­թեւ­ե­կի ճամ­բայ էր: Այն­պէս որ, ապա­հո­վա­կան պատ­ճառ­նե­րով ժո­ղո­վէ մը բա­ցա­կա­յու­թիւ­նը կամ ձեռ­նար­կի մը յե­տաձ­գու­ի­լը անըն­դու­նե­լի էր իրեն համար:

Եր­կուշ­աբ­թի առ­տու մըն էր, Ազ­գա­յին Եղիշ­է Մա­նու­կե­ան վար­ժա­րա­նի տես­չա­րանն էի: Այդ տա­րի­նե­րուն վար­չա­կան տնօ­րէ­նու­հին Մա­նուշ­ակ Պո­յա­ճե­անն էր, իսկ տնօ­րէ­նը` տոքթ. Բաբ­գէն Փա­փա­զե­ան: Մուտ­քի գրա­սե­նե­ա­կը օրդ. Մա­նուշ­ա­կինն էր, աւ­ե­լի ներ­սի­նը` տոք­թո­րի­նը: Օրդ. Մա­նուշ­ա­կին բա­ցատ­րե­ցի հան­դի­պու­միս նպա­տա­կը. ան ըսաւ` մտի՛ր, ներսն է տոքթ. Բաբ­գէ­նը: Գրա­սե­ղե­ա­նին ետեւ` հաստ ակ­նո­ցով, անընդ­հատ գրե­լու մէջ էր: «Բա­րի լոյս» ըսի, «բա­րեւ» պա­տաս­խա­նեց, բայց գլու­խը թուղ­թէն չբարձ­րա­ցուց: «Հրա­մէ» ըսաւ` առանց դէմ­քիս նա­յե­լու, ես ալ ոտ­քի` ըսի, որ «Հա­մազ­գա­յի­նի «Ս. Վրա­ցե­ան» մաս­նա­ճիւ­ղէն եկած եմ «Մե­ծա­մօր»-ի ձեռ­նար­կի նոր թու­ա­կան ճշ­դե­լու հա­մար: Պա­տաս­խա­նը` իրեն յատուկ առոգանութեամբ. «Գնա՛ ըսէ վար­չու­թե­ան, որ այն­քան ատեն որ Յա­կոբ Լա­տո­յե­ա­նը վար­չու­թե­ան ատե­նա­պետն է, ես «Մե­ծա­մօր» չեմ մա­տու­ցեր: Քա­նի­՛ ե­րորդ ան­գամն է ան­հե­թեթ պատ­ճա­ռով թու­ա­կան կը փո­խէք»: Տա­կաւ­ին գլու­խը վեր չէր հա­նած եւ կը շա­րու­նա­կէր գրել: «Շատ լաւ,- ըսի,- կը փո­խան­ցեմ»: Դուրս ելայ: Օրդ. Մա­նուշ­ա­կը ձեռ­քի շար­ժու­մով մը հասկ­ցուց, որ եր­թամ: Վե­րա­դար ձայ:

Նոյն գիշ­ե­րը Շր­ջա­նա­յին վար­չու­թիւ­նը «Սի­նե­մա Մա­տո­նա»-ի մէջ Փա­րա­ճա­նո­վի ժա­պաւ­է­նի ցու­ցադ­րու­թիւն ու­նէր: Հոն էինք բո­լորս: Յան­կարծ տոք­թո­րը մտաւ սրահ, ձեռ­քը դրաւ ու­սիս եւ ըսաւ. «Լա­տո­յե­ա՛ն, առ­տու քովս եկեր ես եւ չը­սիր, որ դուն ես: Վա­ղը կէ­սօ­րէ ետք դար­մա­նա­տունս եկուր` խօ­սինք»:

Այս եղաւ մեր առա­ջին կա­պը: Յա­ջորդ օրը ժա­մը հին­գին դար­մա­նա­տունն էի: «Մե­ծա­մօր»-էն ան­կախ, տար­բեր նիւ­թե­րու մա­սին խօ­սե­ցաւ` թատ­րոն, յե­ղա­փո­խա­կան գրա­կա­նու­թիւն, «Ազ­դակ –  Շա­բա­թօ­րե­ակ – Դրօշ­ակ»-ի յօ­դու­ած­ներ: Վեր­ջաւ­ո­րու­թե­ան մին­չեւ դու­ռը ճամ­բեց եւ դրան առ­ջեւ «Մե­ծա­մօր»-ի թու­ա­կան ճշ­դե­ցինք:

Այս­պէս, ամէն հինգ­շաբ­թի երե­կո­յե­ան ժա­մը 5:00-ին մեր ժա­մադ­րա­վայրն էր, ին­ծի սկ­սան ըն­կե­րակ­ցիլ համազգայնական քա­նի մը ըն­կեր­ներ ալ: Ամ­բողջ վեց ամիս տոք­թո­րին քն­նարկ­ման եւ քն­նա­դա­տա­կան մօ­տե­ցում­նե­րը մե­ծա­պէս կը հմա­յէ­ին մեզ: Հաւ­ա­նա­բար շա­տեր տոքթ. Բաբ­գէն Փա­փա­զե­ա­նին ծա­նօթ են իբ­րեւ կու­սակ­ցա­կան գոր­ծիչ, խմ­բա­գիր, ազ­գա­յին հա­սա­րա­կա­կան մտա­ծող, սա­կայն անոր մշա­կու­թա­յին գի­տե­լիք­նե­րու հարս­տու­թիւ­նը կը զար­մաց­նէր մեզ: Ամէն մէկ մշա­կու­թա­յին մար­զի մա­սին տե­ղե­կու­թիւն ու­նէր: Ամէն մար­զի մա­սին ըսե­լիք եւ կե­ցու­ածք ու­նէր:

Այս­պէս, մե­զի հա­մար իբ­րեւ հա­մազ­գայ­նա­կան այդ վեց ամիս­նե­րու հան­դի­պում­նե­րը պրպ­տող եւ շր­ջա­հա­յե­աց ըլ­լա­լու ար­մա­տը դրին մեր մէջ:

Այ­սօր, տա­րի­ներ ետք, աւ­ե­լի քան եր­բեք կը զգամ, որ նման ան­ձե­րու ներ­կա­յու­թիւ­նը մե­ծա­պէս նպաս­տած է սե­րունդ­նե­րու կերտ­ման: Հա­կա­ռակ տա­րի­քի տար­բե­րու­թե­ան` անոր մտեր­մու­թիւ­նը բա­րե­կա­մու­թե­ան վե­րա­ծու­ե­ցաւ: Աւ­ե­լի ուշ «Գաս­պար Իփէ­կե­ան»-ի դե­րու­սոյց եղաւ: Թա­տե­րա­կան քն­նար­կում­նե­րու մաս­նակ­ցե­ցաւ: Մա­նաւ­անդ Հա­մազ­գա­յի­նի գե­ղա­րու­ես­տա­կան եւ յո­բե­լե­նա­կան ձեռ­նարկ­նե­րու իր ներդ­րու­մը ու­նե­ցաւ:

Այս­պէս կան բա­րե­կա­մու­թիւն­ներ, որոնք կր­նան լաւ չսկ­սիլ, բայց ան­պայ­ման լաւ կը վեր­ջա­նան:

 

 

 

 

Share This Article
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus ( )