Անուն Տեառն Օրհնեալ Յասմհետէ Մինչեւ Յաւիտեան. Քօղազերծուած Զոհողութիւնը՝ Աստուածամայր Սուրբ Կոյս Մարիամի

ԿՈՄԻՏԱՍ ԱՐՔ․ ՕՀԱՆԵԱՆ 

Ուրախութեան եւ ցնծութեան հոգեկան մեծ հրճուանք է իսկապէս իւրաքանչիւր հաւատացեալ Քրիստոնեայի համար, Սուրբ Կոյս Մարիամ Աստուածածնի Վերափոխումը երկրէն՝ երկինք։

Անսահման է եւ խորհուրդով լի, աստուածային  նախախնամութեամբ, տնտեսութեամբ՝  ստեղծագործութիւնը՝ իր իրաւ, լռիւ ճշմարտութեանը մէջ։

Մարդ այսօր կորսուած իր երկրաւոր հոգերով, հոգնած իր մտածումներովը, ամէն վարկեան, ժամ եւ օր, չի գիտակցիր, կեանքի գոյութեան խորհրդաւորութեան․այս անչափելի երկիր մոլորակի մէջ, վխտացող եռացող կենդանութեանը պատճառին․ Կը մոռանայ, կամ կ՛անգիտանայ ,անբացատրելի կեանքի կենսունաութեան իսկական աղբիւրը, այն  Էական հաւատքը զոր ամէն ճշմարիտ քրիստոնեայ ունի եւ պարտ է ունենալ։ Հաւատացեալը գիտէ , թէ հոն վերը կապոյտ երկնքին մէջ, Է ,կայ ու մշտական սիրով կը նայի ,Արարիչը՝Ստեղծիչը որ ամէն ինչ իսկզբանէ սահմանած եւ գործած է։

Եթէ հզօրն աստուած իր էութենէն նախ քան յաւիտենականութիւնը, իր հայրական ծոցէն ծնաւ,Իմաստութիւնը, Բանը, Խօսքը՝ եւ բխեցաւ Սուրբ Հոգին, սկսաւ իր ստեղծագործութիւնը, այդ բոլորը   մարդկային մտքինդեռ մշուշոտ,Ան  կատարեց, սկսաւ մէկ ներքին անսահման մեծ ժպիտէ մը , ապրումէ մը՝որ իր բնութենէն պորթկաց, Սիրով շարժեցաւ եւ ըսաւ  «մեր պատկերին ու նմանութեանը պէս մարդ ստեղծենք ու մեր կենդանութեան հրճուանքը բաժնենք իր հետ։

Սուրբ Ներսէս Շնորհալի Վեցերորդ օրուան Քրիստոսի Խաչելութեան ստեղծարար խորհուրդի մասին երբ կը շարականագրէր, հետեւեալ խօսքերով մեկնեց ողջ ստեղծագործութիւնը․ «Աստուած ՝բնութեամբ ամենաբարին, չհանդուրժելով միայն ինք ունենալու անճառելի բարութիւնը, ստեղծեց մարդը իր պատկերին եւ նմանութեանը պէս․ մարմին, իմաստութիւն եւ հոգի  տուաւ եւ հողէն իր շինած իր շունչը փչած մարդուն ՝ դարձուց հոգի կենդանի ․եւ մարդուն  կողէն շինեց ՝կողածինը՝ կինը որ պիտի կոչուէր «մայր Կենդանութեան»։

Ով էր  սակայն կենդանութեան մայրը․ոչ թէ մեղանչած խնձորը կերած կինն էր,այլ իսկզբանէ դեռ ժամանակին համար անյայտ, այն միւսը որ աւետեաց երկրին՝ Գալիլիոյ Նազարէթ քաղաքին մէջ սրբութեամբ, աղօթքով Աստուծոյ սիրով կը շնջէր ու կ՛ապրէր ՝ Կոյսը անարատ՝ Մարիամ։

Այո ,կենդանութեան մայրը,զոր պիտի դնէր դրախտին,յաւիտենապէս դրախտը վայելելու, կը կրկնեմ սկիզբէն մինչեւ վերջը իր ծրագիրը իրականացնող, ստեղծագործութենէն մինչեւ աշխարհի վախճանը տեսնող Աստուածային աչքին՝ կը պատկերանար՝ Աստուածամայրը՝ եւ ամէն իրականացուող, եռուզերով կենդանութիւնը իր ստեղծագործութեան։Եւ Գաբրիէլ  հրեշտակը ըսաւ Մարիամի,»Ողջոյն քեզ ով շնորհընկալ կոյս, Տէրը քեզ հետ է,Աստուծմէ շնորհք գտար»։

Այսօր Վերափոխման տօնին՝ երբ կ՛ըսենք առաքեալներու բեռնով «օրհնեալ ես ամենօրհնեալդ  կիներուն մէջ,Սուրբ կոյս Մարիամ Աստուածածին, մեր աչքերուն կը պատկերանայ իսկական կենդանութեան մայրը․իսկական կեանք տուողը մարդկութեան, որ ոչ թէ առաջին կնոջ օրինակն էր,  այլ նախամօր յանցանքներուն  ազատիչը, կուսութեանց մայրը որ եղաւ միայն մայր, եկեղեցի , հարսը երկնքին եւ պսակումը ստեղծագործութեան։

Տասնը հինգ Օգոստոսին  Քրիստոսի եկեղեցին կը տօնէ Վերափոխումը կուսութեանց մօր՝ կենդանութեան մօր՝ անարատ կոյս աստուաածին Մարիամի որ եղաւ մայր քրիստոսի,որ իր արգանդին մէջ կրեց անսահմանօրէն անտանելին եւ մնաց անկէզ մոռենի։

Երեք խորհուրդներ հրաշագործուեցան, այն աստուածային աւէտումովը հրեշտակապետին՝Սուրբ Հոգիին  Ս․ Կոյսին գալովը եւ Աստուծոյ զօրութեան հանգչելովը այստեղ երկրի վրայ ստեղծագործութեան մեծագոյն խորհուրդին իրականացման գործակից՝ Սուրբ Կոյս Մարիամի  հետ։Այդ երեք խորհուրդներ են․ Յղութիւն անսերմնական,Ծնունդ անարատ,կուսութիւն յետ ծննդեան, մնալով անապական։

Այս բոլորը, Աստուածային ստեղծագործութեան մեծ խորհուրդին յայտնութեամբ գիտակ եղան մարգարեները, դարեր առաջ իրենց յայտնեց Աստուած , տեսան, երգեցին, երանեցին այն օրերը երբ պիտի պատահէին այս բոլորը՝ հոս հողեղէն երկրի վրայ։ Ըսին «Ահա կոյսը պիտի  յղանայ եւ պիտի ծնի որդի» Այո Որդի Սուրբ Կոյս Մարիամէ, որ պիտի կոչուի Էմմանուէլ  որ կը նշանակէ Աստուած մեզի հետ․ Որդի   մարդու բայց  Աստուած , որ Էր  է, եւ պիտի մնայ յաւիտեան՝  Աստուծոյ Որդի․ Եւ  Ան իրեն հաւատացողներուն ըսաւ , «Եւ Ես ձեզի հետ եմ մինչեւ վախճանը աշխարհի»։

Այստեղ է Վերափոխման տօնին սիրտը․ Ահա անոր համար Հայաստանեայց եկեղեցւոյ իմաստուն հայրապետները, Այս օրուան աւետարանի ընթերցման դրին այն հատուածը որ  Յիսուսի Սուրբ Ծննդեան պատմութիւնն է։

Վերափոխումը՝ Քրիստոսի մեռելներէն յարութեան յոյսը ունի մարդկութեան։

Ինչո՞ւ կ՛ապրիս,միայն հո՞ղ դառնալու․ ի՞նչ բանի համար կ՛ապրիս կեանքդ  ինչ է իտեալդ՝ ով հայորդի։Դարերով հայ եկեղեցւոյ զաւակները ապրեցան   աստուածապաշտութեամբ։ Աստուածամայրը ապրեցաւ Աստուծոյ սիրով, ծնելու համար կենդանութիւնը, լոյսը ,Արեգակն արդարութեան, Աստուծոյ որդին՝ Յիսուս Քրիստոսը որ Է,եւ կը  մնայ կենդանի եւ կենդանարար իր եկեղեցւոյ մէջ եւ հոն երկնքին մէջ։ Ան  երբէք չբաժնուեցաւ իր հայրական էութենէն, սակայն անիմանալի հզօրութեամբ, խոնարհեցաւ, եկաւ աշխարհ զոհաբերուեցաւ մոլորած աշխարհի մարդկութեան համար, նորէն բացաւ դուռը երկնային,Իսկական կեանքին,  եւ կենդանութեան մօր՝Աստուածամօր Բարեխօսութեամբ։

Այսօր Վերափոխումը ի՜նչ գեղեցիկ բառերով Հայ եկեղեցւոյ շարականը կ՛երգէ, ըսելով՝ երկնքի հրեշտակները եկան ընկերանալու քերովբեներով վերահամբարձող « փառաց Աթոռ հողեղէն քերովբէին»՝ Սուրբ Կոյս Մարիամ Աստուածածնին։

Այո ուրախութեան ,ցնծութեան , հրխուանքի այն ապրումները զորս Աստուած ունեցաւ ի սկզբանէ աշխարհի՝ դարձան մեր հաւատքն ու յոյսը,եւ են ժպիտը քրիստոնէական հաւատքի իմաստուն կոյսերուն  որ է եւ կը մնայ առ յաւէտ։

Վերափոխման տօնին կը փառաւորենք Հայրը ,Որդին եւ Սուրբ Հոգին մէկ եւ Հզօր Արարիչն  Աստուածը իր մեծ ողորմութեանը համար։

 

CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)
Disqus ( )