Յ. ԲԱԳՐԱՏՈՒՆԻ
Երբ կը խօսինք ուժեղ լիբանանահայութեան վերաթարմացման մասին, տրամաբանականօրէն եւ բնականաբար առաջնահերթութեամբ կը կարեւորենք հայ երիտասարդ զանգուած մը:
Կեանքի, բնութեան օրէնքով, այս զանգուածն է, որ գիտութեան եւ նորարար սկզբունքներու զրահումով, նաեւ նախաձեռնելու, աշխատելու, ստեղծագործելու, սրբագրելու եւ նոր աւիւն տալու յատկանիշներով պէտք է ըլլայ տիրական ներկայութիւն եւ պարտադրէ սերնդափոխութիւն, քարացած մտքերու եւ գործելաձեւերու փոփոխութիւն, եւ յառաջացնէ գնահատելի կատարուածէն աւելի լաւ, աւելի ուժեղ եւ աւելի ստեղծագործ իրագործումներ:
Այս ակնկալութիւնը մեր երիտասարդութենէն, լիբանանեան մեր իրականութեան չի պատկանիր միայն, այլ նաեւ համայն հայութեան խնդիրն է անտարակոյս:
Ու բնական է նաեւ, որ չի պատկանիր եւ չ՛իրականանար կուսակցութեան մը, միութեան մը, կազմակերպութեան մը կողմէ միայն, այլեւ ամբողջ լիբանանահայութեան կեանքին մէջ գործող դերակատարութիւն վերցուցած զանազան ոլորտներու մէջ գործող իւրաքանչիւր միաւորի:
Երիտասարդութիւն հասկացողութիւնը տարիքային իր սահմաններէն անդին հոգեվիճակի, մտածողութեան, փոփոխութիւն կատարելու ընդունակութեան, պատրաստակամութեան եւ կարողութեան ու համոզումի հասկացողութիւն է, որուն հիմնական առանցքը կը կազմեն ծանօթութիւնն ու գիտութիւնը եւ մանաւանդ` յանձնառութիւնը:
Կը խօսինք Լիբանանի հայ երիտասարդութեան մասին, իգական թէ արական, ուսանող թէ բանուոր, բարձրագոյն կրթութիւնը աւարտած ու կեանքի ասպարէզ նետուած, զանազան պաշտօններու տէր, պատասխանատու դիրքեր գրաւած, ամուրի կամ ընտանիք կազմած, իրենց քոյրերուն, եղբայրներուն կամ զաւակներուն օրինակ դարձող, միութենական կամ ոչ միութենական, ազգային-հասարակական կեանքով հետաքրքրուող, կրաւորական, անտարբեր կամ անհոգ, հայախօս եւ օտարախօս, հայութեան մօտ կամ հայկական շրջանակներէ հեռու մնացող, խառն ամուսնութիւն կնքած եւ հայկական կամ ոչ հայկական վարժարան յաճախած երիտասարդներու մասին:
Այլ խօսքով` Լիբանանի հայութեան ուժեղացման մէջ երիտասարդ իւրաքանչիւր տարրի մասնակցութեան, բաժնեկցութեան եւ աշխատանքային դերակատարութեան մասին:
Անպատասխանատու կեցուածք է միայն դժգոհիլ: Անպատասխանատու կեցուածք է միայն նեղ շրջանակներու մէջ տեսնել աշխատանքի ծաւալում: Նոյնքան եւ աւելի անպատասխանատու կեցուածք է աշխատանքները կեդրոնացնել փոքր խմբակներու մէջ եւ սահմանափակուիլ միայն «իւրայիններով»:
Կարելի է դժգոհիլ, բայց կարելի չէ չմտահոգուիլ:
Կարելի է ժխտական տեսնել շրջապատը, բայց կարելի չէ չփորձել բարելաւել իրականութիւնը:
Կարելի է յուսախաբ ըլլալ, բայց ընդունելի չէ յուսահատիլ:
Կարելի է լոզունգներ արձանագրել, բայց կարելի չէ լոզունգներով բաւարարուիլ, միայն կարծիքներ հրապարակ նետել ու գործնական ծրագրումներ եւ ճիգ չթափել:
Դժուարութիւններու մէջ գտնուող լիբանանահայութիւնը կը գոյատեւէ եւ աւելիով կ՛ուժեղանայ, երբ կ՛ընդլայնի աշխատողներու շրջանակը, կը տարբերին մտածողութիւնները, կարծիքներու եւ տեսակէտներու բախումէն կը ծնին շինիչ նորութիւնները, մեր շուրջը եղող արագասոյր փոփոխութիւններուն հետ քայլ պահելու հարկադրանքն ու այդ փոփոխութեանց արդիւնքներն ու ազդեցութիւնները հայացնելու, ազգայնացնելու ծրագրումն ու գործնականացումը կ՛ըլլայ:
Անհրաժեշտ է հաւաքել բոլորը: Չբաւարարուիլ միայն եկեղեցւոյ կապուած, կուսակցական կամ միութենական երիտասարդներով: Անոնք կան, կը գործեն, կ՛արդիւնաւորեն, դերակատար են:
Բայց կան նաեւ ուրիշներ, մեզմէ հեռու, տեղ մը, կամ ոչ մէկ տեղ, հայ են ու կ՛ուզեն հայ մնալ, կրնան ճանաչումի պակասի հետեւանքով, սրտնեղութեան կամ պարզ յուսախաբութեան պատճառով հեռացած ըլլալ: Կրնան կեանքի պայմաններու կամ բնակութեան վայրի անյարմարութեամբ մեր մօտ չըլլալ:
Բայց բոլորն ալ հայ են, Հայ երիտասարդներ են:
Պէտք է գան մեր մօտ:
Պէտք է բերել զանոնք մեր մօտ: Խօսիլ, հասկնալ, առիթ տալ արտայայտուելու, լսել զիրենք, ճանչցնել մեր իրականութիւնը, գնահատել ճիշդը, հասկացողութիւն ցուցաբերել սխալին նկատմամբ, բացատրելով սրբագրել խուսանաւումները:
Բայց ի գին ամէն բանի հասնիլ բոլորին:
Առանց երիտասարդութեան կարելի չէ խօսիլ ուժեղ լիբանանահայութեան վերաթարմացման մասին:
Ու այս մէկը բոլորիս պարտականութիւնն է:
