Քառասուն օրեր անցած են Երուանդ Չաթալպաշեանին մահէն: Քառասուն օրեր առաջ ցուրտ հողին յանձնեցինք Երուանդին անշունչ մարմինը, ան հեռացաւ առյաւէտ, բայց` միայն ֆիզիքապէս, որովհետեւ իր հոգին կը շրջի մեր մէջ եւ մեր հոգիներէն ներս` թէ՛ այսօր եւ թէ՛ միշտ: Անոր հարուստ եւ կամեցող հոգին, հեզ նկարագիրը, նիւթապէս եւ բարոյապէս չքաւոր ընտանիքներու օգտակար ըլլալը եւ հայ աշակերտին կրթաթոշակը ապահովելը: Այս բոլորը կը կատարուէր լո՜ւռ եւ անաղմուկ, առանց մամուլի եւ որեւէ յայտարարութեան: Համեստ էր ան ե՛ւ ընկերային ե՛ւ մարդասէր, կը յարգէր չքաւորը, անոր հետ կը նստէր եւ կը ճաշէր, կը մեծարէր տկարը, ռամիկը, մարդը, հա՛յ մարդը, հայուն մէջ կը փնտռէր «հայը»: Այս պոլսեցիի զաւակը կ՛ուզէր քալել իր հօր հանգուցեալ Գէորգ Չաթալպաշեանին ուղիով, այդ մեծ հայուն կրտսեր զաւակը շարունակեց իր կրցած չափով տալ:
Սիրելի՛ Երուանդ, ես ալ, իմ համեստս, պիտի քալեմ ձեր ուղիէն, շարունակելու համար ձեր սրբազան գործը: Հուսկ` ուրեմն թող այս սրտի խօսքը ըլլայ երկու ծխացող խունկ եւ փունջ մը ծաղիկ ձեր ցուրտ շիրիմին: Կը խոնարհիմ ձեր հողակոյտին առջեւ: Արդ, հանգիստ եւ յարգանք ձեր յոգնաբեկ ոսկորներուն, հողը թեթեւ գայ իմ աննման սիրելիս: Վարձքդ կատար սիրելի Երուանդ: Հոս կը մէջբերեմ արեւմտահայ բանաստեղծ Վահան Թէքէեանի մէկ քերթուածը, որ կ՛ըսէ. «Ինչ մնաց… կեանքէն ինծի ինչ մնաց, ինչ որ տուի ուրիշին… տարօրինակ այդ միայն, ինչ որ տուի ուրիշին…
Սգակիր կողակիցդ`
ՎԻՔԻ ՉԱԹԱԼՊԱՇԵԱՆ
