ԿԱՐՕ ԱՂԱԶԱՐԵԱՆ
1915-ին Հայոց ցեղասպանութեան արհաւիրքէն ճողոպրած հայու բեկորները սփիւռքի տարածքին գոյատեւման համար պէտք ունէին դպրոցի, եկեղեցիի եւ ակումբի: Իսկ հայապահպանման համար կարեւոր գործօններ են` արուեստը, մշակոյթը, հայոց լեզուն: Առանձնացնելով լիբանանահայ գաղութը` մինչեւ 1960-ական թուականները լիբանանահայերը կ՛ունկնդրէին եւ կ՛երգէին իրենց պապենական տուներէն սորված երգերը: Ահա յայտնութիւն մը, երբ էսդրատային երգը սկսաւ լսուիլ ու տարածուիլ` յանձինս Պուրճ Համուտ ծնած տաղանդաւոր ու առինքնող ձայն ունեցող երիտասարդի մը` Ատիս Հարմանտեանին, որ 1968-էն սկսեալ իր նոր երգացանկով եւ մանաւանդ հայոց լեզուով սկսաւ երգել ու բոցավառել սիրահար հոգիները, գերել երաժշտասէր ու մշակութասէր հասարակութիւնը` կատարողական բարձր արուեստով ու ներկայացման իւրայատուկ ոճով: Այս ձեւով «Թրքերէնի տեղ հայերէն ունկնդրէ» լոզունգը կամաց կամաց սկսաւ նօսրանալ եւ անհետանալ էսդրատային նորարար երգերու ներմուծումով: Ատիս Հարմանտեանը աւելի քան 50 տարիներ հայ երգի տարածման դեսպանը դարձաւ ամէնուրեք: Իր գրած երգերուն բառերը, ինքնակենսագրութիւնը, յուշերը, համերգային ելոյթները` սփիւռքի հայագաղութներէն մինչեւ Հայաստան, որոնք տեղ գտած են «Ատիս երգի ճամբով» (Անթիլիաս տպուած) հատորին մէջ լաւագոյնս կ՛արտացոլացնէ իր բարձրորակ արուեստը եւ հայ երգի տարածման դեսպան ըլլալու իր հանգամանքը:
Կիրակի, 1 ապրիլ 2018-ի երեկոյեան, «Յակոբ Տէր Մելքոնեան» թատերասրահին մէջ Ատիս Հարմանտեան ելոյթով մը հանդէս եկաւ լիբանանահայ արուեստասէր հասարակութեան դիմաց: Սրահը լեցուցած հայորդիները հոգեկան բերկրանքի պահեր ապրեցան` ունկնդրելով Ատիսին երբեք չհինցող երգերը: Ատիս Հարմանտեան իւրայատուկ մեկնաբանութեամբ ներկայացուց «Ծաղիկներ», «Գիշեր է գիշեր», «Լիբանան», «Հայաստան», «Այլ աչեր», «Ճէյրանի պէս», «Գարուն, գարուն», «Սայլորդ», «Նունէ», «Սայաթ Նովայի սազն է երգում», «Դու սպասիր» երգերը` նուագակցութեամբ Յովիկ Ատուրեանի եւ ընկերակցութեամբ փողային հարուստ գործիքներու: Յիշարժան է, որ մեծ թիւով երիտասարդներ ներկայ էին այս ելոյթին` ըմբոշխնելու էսդրատային երգերու անզուգական մեկնաբան Ատիս Հարմանտեանին արուեստն ու զուլալ ձայնը:
Կը մաղթենք, որ Ատիս Հարմանտեանի` հայ երգը տարածելու եւ նորահաս սերունդին ծանօթացնելու իր քաջարի առաքելութիւնը միշտ շարունակուի, եւ ան մնայուն ներկայութիւն ըլլայ մեր հայկական բեմերուն վրայ:
