Կազմակերպութեամբ Լիբանանի պետական երաժշտանոցին եւ լիբանանեան «Երաժշտական ժառանգութիւն» կեդրոնին, 18 ապրիլ 2018-ին «Փիեռ Ապի Խաթեր» սրահին մէջ տեղի ունեցաւ երաժշտական երեկոյ մը: Պեթի Սալխանեան-Քուրթեան եւ Ժորժ Տաքքաշ դաշնակի վրայ ներկայացուցին երկու մասէ բաղկացած երաժշտական յայտագիր մը:
Առաջին բաժինով անոնք ներկայացուցին «Այշէի պարը»` առնուած «Գայեանէ» պալէէն, Սեւակ Տէր Ղուկասեանի «Ռեքուիեմ»-ը` երկու դաշնակի համար, Պորոտինի «Պոլովծիէն պարը»` «Իկոր իշխան» ստեղծագործութենէն, իսկ երկրորդ բաժինով անոնք ներկայացուցին Միլոյի «Հտպիտները», Սեն Սանսի «Մեռելապար»-ը եւ Շարպել Ռուհանայի յօրինումներէն կտորներ` երկու դաշնակի համար:
Երաժշտութիւնը սկսաւ մթութեան մէջ: Արդէն իսկ յայտնի եղաւ երկու դաշնակահարներուն լուրջ եւ ամփոփ կեցուածքը: Հանրածանօթ այս պարը իսկական հայկական շունչով հրամցուեցաւ: Սեւակ ՏԷր Ղուկասեանի «Ռեքուիեմը» բարդ, ժամանակակից նիւթ` բծախնդիր ուժով ներկայացուեցաւ: Անբացատրելի դժուար է մեկնաբանել նիւթ մը` առանց վկայակոչման: Նկատի առնել գործին նկարագիրը եւ հեղինակային պահանջը` լայն եւ խորունկ գիտութիւն ցոյց կու տայ: Պորոտինի «Իկոր իշխան»-էն զատուած պարերը հրաշալի էին: Այս պարերուն մէջ Պեթիին եւ Ժորժին տարբեր յուզմունքները յստակացան. Ժորժը խոր եւ ներքին, Պեթին` երազային եւ հարազատ: Ժորժին հարազատ թեքնիքը եւ Պեթիին սահուն մատները անխնայ փայլեցուցին փայլուն, ջղային եւ դժուարին թեմփով Միլոյի «Հտպիտները»` երեք տարբեր նկարագիրով, երեք մասէ բաղկացած, երեք տարբեր աշխարհներ:
Ըստ դաշնակահար Լիզա Թիւթիւնճեանին, անսպասելի էր այս կտորէն ետք մտնել Շարպել Ռուհանա (հանրածանօթ Լիբանանի բեմերէն ուտ նուագող եւ յօրինող), որմէ ընտրուած վեց լիբանանեան երգեր երկու դաշնակի վերածուած էր նոր դաշնաւորումով: Արեւելեան լատը տակաւին պատրաստ չէ ընդգրկել արեւմտեանը: Այս գիտութիւնը կը պահանջէ տարիներու ժրաջան աշխատանք, եթէ ոչ` դարերու: Մեկնաբանողի մը պատասխանատուութիւնը ահաւոր դժուար է: Ի՞նչ ըսել ուրեմն, երբ երկու անձ պէտք է մեկնաբանեն մէկ երաժշտութիւն, լսողը պէտք է խաբուի: Կրակոտ Պեթին եւ աշխուժ Ժորժը յայտնաբերեցին այս իրողութիւնը:
