Յ. ԼԱՏՈՅԵԱՆ
Սփիւռքահայութիւնը նախորդ 15 օրերուն մօտէն հետեւեցաւ Հայաստանի մէջ տեղի ունեցող երիտասարդական անկախ, ոչ կուսակցական շարժումին:
Հայաստանի իշխանութեան վերջին տարիներու աշխատելաոճը ընդհանրապէս եւ արտագաղթի, տնտեսական տագնապի, վստահելիներով աշխատելու ոճի, փտածութեան եւ կաշառակերութեան նպաստող քաղաքականութեան ընթացքը ուրիշ արդիւնք չէր կրնար տալ, եթէ ոչ` նման արդար, քաղաքակիրթ, երիտասարդական շարժում մը:
Մեր պատմութիւնը վկայ է, որ թալանով գործող, շինծու եւ մաշեցնող քաղաքական ղեկավարները վերջաւորութեան ժողովուրդին հաշուետու են:
Այսօրուան Բաղրամեան պողոտայի վրայ պատահածը նոր յոյս եւ շունչ կու տայ բոլորիս:
Չյանձնուելու եւ պայքարելու այս որոշումն ու աքթը զօրակցութենէն անդին պէտք է անցնին:
Փաստօրէն Ամերիկաներու, Ուքրանիոյ, Մոսկուայի գաղութները գործնապէս կ՛արձագանգեն երիտասարդական այս շարժումին: Մենք ալ ձեւով մը մեր զօրակցութիւնը պէտք է յայտնենք` իբրեւ սփիւռքի ամէնէն կարեւոր գաղութներէն մէկը:
Դիտել, լաւատես ըլլալ, «զօրակցիլ»` չեն բաւեր:
Հայաստանի մամուլը անհասկնալի ձեւով վերապահութիւններ եւ կասկածներ կ՛արթնցնէ ժողովուրդին մտքին մէջ, մանաւանդ` ղեկավարման եւ բանակցային գործընթացի իմաստով: Այս բոլորին մէջ կարեւորը այն է, որ երիտասարդութիւնը իր հայրենիքի բարգաւաճման, հզօրացման եւ տեսլականին համար շարժումի մը սկսաւ: Ուրեմն զգօն է մեր երիտասարդութիւնը: Ուրեմն հպարտ պէտք է ըլլանք անոնց` հայրենիքին կապուածութեան եւ հեռանկարային իրենց տեսիլքին հանդէպ:
Պէտք է լսել, խօսիլ, հասկնալ եւ հասկցուիլ: Յուսախաբ ընելը, բռնի ուժով ցրուելը, սարսափ եւ սպառնալիքներ ստեղծելը ո՛չ մեր հայրենիքի դիմագիծին, ո՛չ ալ մեր երիտասարդութեան ոգիին կը նպաստեն:
Այսօր Հայաստանի մէջ անկուսակցական բողոքի ալիքը նոր յոյս եւ շունչ կու տայ բոլորիս:
Երանի թէ Լիբանանի երիտասարդութիւնը օր մը սթափի եւ 8 կամ 14 մարտի հոսանքներէն դուրս` Լիբանանի համար փողոց իջնէ, եւ ունենանք նախագահ, նախարարութիւններ, զօրաւոր բանակ եւ ապահով մայրիներու երկիր:
