Յունիսի 7-ին Հայաստանի մէջ տեղի ունեցած խորհրդարանական ընտրութիւնները մեր նորօրեայ պատմութեան մէջ կը մնան իբրեւ աննախընթաց պետական ահաբեկչութեան պայմաններու մէջ տեղի ունեցած ընտրութիւններ:
Իշխող վարչախումբը ընտրական գործընթացի ամբողջ ընթացքին գործեց առանց միջոցներու մէջ խտրութիւն դնելու: Լայնօրէն կիրարկուեցան ամբողջ վարչական միջոցները` պետական եւ համայնքային լծակներու օգտագործումով: Գործի դրուած քարոզչական, վարչական ամբողջ զինանոցը միտուած էր ամէն ձեւով սահմանափակելու քաղաքական մրցակցութիւնը ու ազդելու ընտրողներու ազատ կամքի արտայայտութեան վրայ: Իշխանութեան տարածած ատելութեան խօսքն ու ձեռնարկած քայլերը նոր բաժանարար գիծեր եւ պառակտումներ առաջ բերին հասարակութեան մէջ:
Արդիւնքը եղաւ այն, որ առաջին անգամ ըլլալով վարչական միջամտութեան հետեւանքով Հայաստանի Հանրապետութեան քաղաքացին զրկուեցաւ իր ընտրելու, իսկ քաղաքական ուժը` խորհրդարանին մէջ ներկայացուած ըլլալու իրաւունքէն:
Ընտրախախտումներու ծաւալը, անոնց համակարգուած բնոյթը կը փաստեն ընտրութիւնները սոսկ իշխանութեան պահպանման միջոցի վերածելու վարչախումբի ձգտումներու մասին:
Աւելի՛ն. ընտրական խախտումներու վերացման պահանջը, քաղաքական նպատակայարմարութիւններու պատճառով զանոնք անհետեւանք ձգելը, կը յառաջացնեն պետական կառոյցներու կենսունակութեան եւ սահմանադրական կարգի պահպանման հետ կապուած հիմնաւոր կասկածներ:
Այլեւս աներկբայ է, որ խորհրդարանական այս մեծամասնութիւնը ձեւաւորուած է ոչ թէ ժողովրդավարական ընտրութիւններու, այլ բացառապէս սահմանադրական դատարանի կողմնակալ որոշման եւ վարչական մեքենայութիւններով իրականացուած մանդատներու բաշխման իբրեւ արդիւնք:
Այս ընտրութիւններուն ընթացքին էական գործօն էին նաեւ արտաքին ուժային կեդրոններու եւ զանազան դերակատարներու բացայայտ միջամտութիւններն ու ազդեցութիւնները, ինչ որ լուրջ հարուած էր Հայաստանի ինքնիշխանութեան ու գերիշխանութեան:
Այդուհանդերձ, հակառակ վերը նշուած հանգամանքներուն, բոլոր դժուարութիւններուն, սահմանափակումներուն եւ խոչընդոտներուն` հաւաքական ընդդիմութիւնը կրցաւ պատկառելի քանակով ընտրաքուէ ստանալ: «Պաշտօնապէս» արձանագրուած արդիւնքները թէեւ գործող իշխանութիւններուն փաստացի կարելիութիւն կու տան վերարտադրուելու, սակայն ակնյայտ է, որ իշխող վարչախումբը անկման ընթացքի մէջ է եւ կորսնցուցած է իր օրինականութիւնը: Ասոր վկայութիւններէն են նաեւ նոր թափ ստացած յետընտրական քաղաքական հետապնդումներն ու բռնաճնշումները:
Քաղաքական ճգնաժամը, ընտրութիւններուն իբրեւ արդիւնք, ոչ միայն չէ յաղթահարուած, այլեւ իշխող վարչախումբի քայլերուն իբրեւ հետեւանք, աւելի խորացած է` ձեռք բերելով վտանգաւոր ներազգային եւ աշխարհաքաղաքական երանգներ: Ամէն գնով վերարտադրուելու իշխանութիւններու մոլուցքը հարուածի տակ դրած է հանրային համերաշխութիւնը, ժողովրդավարական արժէքները, կայունութիւնը եւ պետութեան կենսունակութիւնը:
Գործող վարչախումբը շարունակ կը թիրախաւորէ Անկախութեան հռչակագիրը, Հայաստանեայց առաքելական սուրբ եկեղեցին, արցախեան շարժումը, հայկական ինքնութեան հիմքերը, այն ամէնը` ինչ որ հանդիսացած է համահայկական միասնութեան շաղախը:
Ստեղծուած պայմաններուն մէջ, նոր իրողութիւններն ու հանգամանքները հաշուի առնելով, հարկ է շարունակել քաղաքական պայքարը նոր մարտավարութեամբ, նոր թափով եւ ուժգնութեամբ:
Գլխաւոր խնդիրը իշխող վարչախումբի` Հայաստանի թրքացման միտուած կործանարար եւ աղէտաբեր քաղաքականութեան կանխումն է, եւ այս առումով խիստ կարեւոր է բոլոր առողջ, ազգային ուժերու համակարգուած ու համադրուած աշխատանքը եւ հանրային լայն համախմբումը:
Հետեւողական եւ աննահանջ պայքարը բոլոր ճակատներուն վրայ յաջողութեան հասնելու միակ ճանապարհն է:
Հայկական ինքնութեան պահպանումը, ազգային ու արժանապատիւ պետութիւն ունենալու հրամայականը պէտք է դառնան համահայկական թիւ մէկ օրակարգ:
ՀՅԴ ԲԻՒՐՕ
9 յուլիս 2026
