ԱՀԱՐՈՆ ՇԽՐՏԸՄԵԱՆ
Աշխարհը կրկին կը գտնուի մռայլ փուլի մը առջեւ, ուր պատերազմը այլեւս չի սահմանափակուիր միայն ռազմաճակատի սահմաններուն մէջ, այլեւ կը թափանցէ` քաղաքներու սիրտը, դպրոցներու պատերէն ներս, հիւանդանոցներու սրահներուն մէջ:
Իրանի եւ Լիբանանի վրայ ամերիկեան-իսրայէլեան յարձակումները ռազմավարական քայլեր կը ներկայացուին, սակայն իրականութիւնը աւելի դաժան է. անոնք վերածուած են մարդկային ողբերգութիւններու, որոնց զոհը կը դառնան անմեղ քաղաքացիներ:
Անխնայ ռմբակոծումները, յաճախ կոյր` առանց խտրութեան: Բնակարաններ, դպրոցներ, ենթակառոյցներ կը դառնան թիրախ, երբ մարդիկ հազիւ կը փորձեն միայն գոյատեւել: Իրանի մէջ աղջկանց դպրոց մը հրթիռակոծուեցաւ` խլելով հարիւրաւոր անմեղ կեանքեր: Այդ անչափահասներու նահատակութիւնը ոչ միայն մարդկային կորուստ է, այլեւ` խղճի ահազանգ, որ կարծես այլեւս չի լսուիր միջազգային բեմերէն:
Վայրագութեան միեւնոյն շղթային զոհը կը դառնան նաեւ լրագրողներ, բժիշկներ եւ մարդասիրական ծառայութիւններու կամաւորներ` մարդիկ, որոնք իրենց կեանքը կը վտանգեն ուրիշներունը փրկելու համար: Անոնց դէմ կատարուող յարձակումները կը խախտեն միջազգային օրէնքները, մարդկային բարոյականութեան տարրական սկզբունքները:
Այս բոլորը կը կատարուին ահաբեկչութեան դէմ պայքարի անունով: Սակայն այս պատրուակին ետին կը թաքնուի աւելի խոր եւ վտանգաւոր քաղաքականութիւն մը` ժողովուրդներու իրաւունքները անտեսելու, երկիրներու բնական հարստութիւնները իւրացնելու եւ աշխարհաքաղաքական շահերու սիրոյն ժողովուրդներ ոտնակոխելու: Ուժը դարձած է որոշիչ գործօն, իսկ իրաւունքը եւ արդարութիւնը` լռեցուած ձայն:
Որոշումի տէր միջազգային կառոյցներէն կը սպասուէր արդարութեան պաշտպանութիւն: Դժբախտաբար անոնք կորսնցուցած են իրենց հեղինակութիւնը: ՄԱԿ-ը եւ նման հաստատութիւններ այլեւս չեն կրնար պարտադրել իրենց խօսքը, երբ «հզօրներ»-ը կը շարունակեն իրենց քաղաքականութիւնը` անտեսելով միջազգային օրէնքը եւ համամարդկային արժէքները:
Աշխարհը հասած է վտանգաւոր փուլի մը եզրին: Բռնութիւնը սկսած է ընկալուիլ իբրեւ սովորական եւ բնական երեւոյթ: Մարդ արարածը, կարծես կը հեռանայ իր մարդեղութենէն` սահելով դէպի գազանութիւն: Այն աստիճան, որ եթէ օր մը համոզուի, թէ կարելի է նաեւ մարդու միս ուտել, կրնայ փորձել անվարան` առանց խղճի խայթի: Այս պատկերացումը, որքան ալ սարսափելի հնչէ, կը բացայայտէ մեր ժամանակներու բարոյական անկումը:
Ինչպէ՞ս ձերբազատիլ այս մթնոլորտէն: Պարտաւոր ենք սթափիլ եւ վերագնահատել մեր ուղին: Եթէ շարունակենք միեւնոյն ճանապարհը, ուր ուժը կը տիրապետէ իրաւունքին, ուր շահը կը գերադասուի մարդկային կեանքէն, մեր ապագան պիտի դառնայ աւելի մռայլ, քան` ներկան:
Վերջապէս, ալիք մը կը բարձրանայ մեր խղճին մէջ`
ո՞ւր կ՛երթայ մեր աշխարհը:
Եւ աւելի ահաւոր հարցում մը`
տակաւին ժամանակ ունի՞նք զգաստանալու եւ մարդ մնալու:
