ՍԱՐԻՆ ՊԷՔԱՐԵԱՆ
ՀՅԴ «Ռոստոմ» ՊՄ
Ահաւասիկ 110 տարիներ անցան 1915 ապրիլ 24-ի Մեծ եղեռնէն, սակայն ինչպէ՞ս կարելի է մոռնալ այդ արիւնալի աղէտը, որ թուրք ոսոխը կատարեց մեր պապերուն: Մէկուկէս միլիոն զոհերուն վրէժը պէ՛տք չէ երբեք դադրի, մեր պայքարն ու պահանջը պէտք չէ հատնին:
Ապրիլ 24-ի ջահը անմար է: Մենք` պատանիներս, իբրեւ պատմութիւն` պէտք չէ լսենք ու անցնինք դէպքերուն վրայէն, այլ զգանք այդ անմեղ մանուկներուն ցաւն ու կանչերը, երբ թշնամին իրենց ծնողներուն աչքերուն դիմաց մորթեց այդ հրեշտակները, իսկ շատերը օրեր շարունակ քալեցին Տէր Զօրի անապատներուն մէջ, աղջիկներ թուրքերուն չյանձնուելու համար անձնասպան եղան ու նետուեցան Եփրատ գետը, որ վերածուեցաւ կարմրագոյն հեղեղի: Շատերուն եկեղեցիներուն մէջ բանտարկեցին ու հրդեհեցին, իսկ թրքական եաթաղանէն վերապրողները ցիր ու ցան եղան աշխարհի չորս ծագերուն:
Բազմաթիւ հայեր այսօր կ՛ուզեն թուրքերուն հետ համաձայնութիւն կնքել, սահման բանալ, գործակցիլ, ձեռք երկարել, դատը մոռնալ… Անոնք չեն գիտեր եւ կամ ալ չեն ուզեր գիտնալ, որ թուրքը մեր դարաւոր թշնամին է: Չի փոխուիր եւ չէ փոխուած, որովհետեւ այսօր ալ մեր հողերը կ՛ուզէ գրաւել, զոհերուն թիւը բազմապատկել: Տակաւին մեր յիշողութեան մէջ թարմ են արցախեան պատերազմի ընթացքին թուրք-ազերիական վայրագութիւնները, սովն ու սարսափը, տեղահանութիւնները:
Հայոց ցեղասպանութեան 110-ամեակը առիթ է, որ դաշնակցական պատանիները վերանորոգեն խոստումը` կառչած մնալու Հայ դատին, պայքարին:
