ԱՀԱՐՈՆ ՇԽՐՏԸՄԵԱՆ
Գուժը կու գար բարեկամէ մը: Ոչ եւս է Սարգիս Նաճարեանը…
Անուն մը, խորհրդանիշ` լրագրութեան, հայ մամուլի եւ հրապարակագրութեան:
Սփիւռքահայ եւ լիբանանահայ մամուլի պատմութեան մէջ ինքնուրոյն տեղ կը գրաւէ Սարգիս Նաճարեանը: Արհեստավարժ լրագրողի իսկական տիպար մը:
Ընթերցողին համար հաճոյք էր հետեւիլ « Արարատ» օրաթերթին մէջ Սարգիս Նաճարեանի առաջնորդողներուն ու խմբագրականներուն, որովհետեւ նեղ չափանիշներով չէր կշռադատեր տեղական, շրջանային, հայրենական, ազգային իրադարձութիւնները, այլ` առարկայական տուեալներով, իրապաշտ մօտեցումներով, պատկերաւոր օրինակներով:
Սարգիս Նաճարեան այն բացառիկ անձնաւորութիւններէն էր, որ իր պաշտօնակիցներուն ու գրչեղբայրներուն նկատմամբ ունէր հոգատար վերաբերմունք, կը պաշտպանէր անոնց իրաւունքները, կը գործէր անշեղ պարկեշտութեամբ` ուրախ թէ տխուր առիթներով, լաւ թէ՛ ծանր օրերուն:
Կոչումին հարազատ մամլոյ ծառայի մը տիպարնէ էր ան: Հայրը զինք մղած էր ընտրելու մամուլը, լրագրական աշխատանքը:
Միշտ ժպտադէմ, շրջապատին հաղորդակից, բայց ամենակարեւորը` յանձնառու եւ զոհողութիւններու անսակարկօրէն պատրաստ, հայ մամուլի նուիրեալի մը դառնութիւնները ճաշակած խմբագիրն էր Սարգիս Նաճարեանը:
Ականջիս մէջ տակաւին կը հնչեն լիբանանահայ մամուլի վաղուան օրով մտահոգ Սարգիս Նաճարեանի սա խօսքերը. «Սերունդ անհրաժեշտ է պատրաստել, շարունակականութիւնը պէտք է պահպանել: Մեզ` երիտասարդներս կը խրախուսէր` շուտ, շուտ եկէք, շատ շատ եկէ՛ք…
Արդարութիւն պիտի չըլլայ Սարգիս Նաճարեանի նուիրումին մասին խօսիլ` առանց վկայակոչելու իրողութիւն մը. Լիբանանի քաղաքացիական պատերազմի մռայլ տարիներուն Սարգիս Նաճարեան օրեր, շաբաթներ, ընտանիքէն հեռու, «Արարատ»-ի տպարանին մէջ մէն մինակ կը մնար, որպէսզի անխափան լոյս տեսնէր «Արարատ»-ը:
Այսօր քառասուն, յիսուն տարիներու հեռաւորութեան վրայ դիւրին է մէկ քանի նախադասութեամբ խօսիլ այս մասին: Տեսնելը մէկ բան է, ապրիլը` այլ:
Սարգիս Նաճարեանը ազգային- հասարակական գործիչ էր միաժամանակ: Ձեռներէցօրէն վարեց Հայ մարզական միութեան ատենապետութիւնը: Ստանձնեց ՀԿԲՄ-ի դարմանատուներու տնօրէնութիւնը, լիբանանահայ իրականութեան մէջ գործուն ներկայութեան վերածեց ՀԿԲՄ-ը, մնաց հաւատարիմ եւ արժանաւոր զաւակը հայ կաթողիկէ համայնքին:
Պիտի չգրեմ մեր բարեկամութեան, անմոռանալի յիշատակներուն մասին: Ծանր է անցեալով խօսիլ մարդու մը, հասարակական գործիչի մը մասին, որպիսին էր Սարգիս Նաճարեանը: Բօթը ցնցող էր:
Յաւիտենական հանգստութիւն` Սարգիս Նաճարեանի հոգւոյն:
Բի՛ւր յարգանք իր վաստակին եւ յիշատակին:
