ՐԱՖՖԻ ՏԷՄԻՐՃԵԱՆ
Չէ՜, վերնագիրին մէջ գրաշարական կամ լեզուական սխալ չկայ, այլ` ակնարկութիւնը այն ուժին մասին է, որ խաղաղութիւն կը խաղայ, փոխանակ խաղաղութիւնը պահէ` ի հարկին ուժի կիրարկումով:
Լիբանանի պարտադրուած պատերազմին ցարդ արձանագրուած 2300-է աւելի զոհերը եւ տասը հազարէ աւելի վիրաւորները այնքան աղմուկ եւ մտահոգութիւն չյառաջացուցին շարք մը պետութիւններու մօտ, որքան ՄԱԿ-ի ժամանակաւոր ուժերուն` ՖԻՆԻՒԼ-ին դէմ իսրայէլեան «ոտնձգութիւնները»: Յանկարծ 40 պետութիւններ միացան յայտարարութեան մը, որ «կը դատապարտէ» արարքը, մինչ Հայաստանի արտաքին գործոց նախարարութիւնը նոր զգաց, որ Լիբանան պատերազմի մէջ է` մոռնալով, որ երկրին մէջ կ՛ապրին հազարաւոր հայեր, որոնք ՄԱԿ-էն շատ աւելի կարիքն ունին իսկական զօրակցութեան: Ասոր կ՛անդրադառնանք հետագային:
Մէյս Ժապալի դէպքը եւ ապա Ռամիէի մէջ ՖԻՆԻՒԼ-ի կեդրոնի դարպասի քանդումը լոկ իսրայէլեան բեմադրութիւն են, որոնց մէջ նաեւ մեծ պետութիւններ դերակատար են: ՖԻՆԻՒԼ-ի դէմ այսպէս կոչուած արշաւը կը միտի ենթահող պատրաստել եւ «արդարացում» գտնել խաղաղապահ ուժերու պատերազմի գօտիէն հեռացման, երբ կարիքը զգացուի կամ պահը հասնի:
Գարշելին ա՛յն է, որ ՖԻՆԻՒԼ յայտարարած է, որ 100 մեթր հեռաւորութեամբ կատարուած իսրայէլեան կրակոցներու ձայներուն եւ ծուխին պատճառով ՖԻՆԻՒԼ-ի 15 զինուորներ ունեցած են ֆիզիքական եւ հոգեկան խանգարումներ:
– Է՜հ, կարեւորը ՖԻՆԻՒԼ-ի ուժերուն բան մը չըլլայ: Ատկէ անդին ինչ կ՛ուզէ թող ըլլայ: Հարաւային Լիբանանի, Պէյրութի եւ տարբեր շրջաններու մէջ իսրայէլեան անմարդկային արարքներուն իբրեւ հետեւանք արձանագրուած զոհերն ու աւերումները կարեւոր չեն, բռնագաղթի ենթարկուած հաւաքականութեան ապրած պայմանները էական չեն, եւ լիբանանցիներու ընկերային-տնտեսական խնդիրներն ու խառն հոգեվիճակները մտահոգիչ չեն:
Ծիծաղելի է, որ մեր խաղաղութեան համար Լիբանան հաստատուած ուժերուն եւ զանոնք հովանաւորող շարք մը պետութիւններու համար միայն ՖԻՆԻՒԼ-ի ուժերուն «խաղաղութիւնը» կարեւոր է: Քիչ մնաց, որ թելադրեն, թէ ՖԻՆԻՒԼ-ի կեդրոններէն մէկ քիլոմեթր հեռու պէտք է կատարուին մարտերը, որպէսզի «զինուորները» հանգիստ քնանան, եւ իրենց խաղաղութիւնը պահպանեն:
Բոլորս ալ տեսա՛նք, թէ Արցախի մէջ ցեղասպանութեան համազօր ազրպէյճանական արարքին դէմ յանդիման ՄԱԿ-ն ու իր «ենթակառոյցները» ի՛նչ կրցան ընել եւ կամ ի՛նչ ըրին:
Լաւապէս տեսանք, որ հազարաւոր գաղթական հայերու նկատմամբ ի՛նչ կատարեցին, եւ դեռ Ազրպէյճանի բարբարոսութիւններու ու Արցախի պատմամշակութային ժառանգութեան փճացման գործողութիւններուն դիմաց ի՛նչ քայլերու դիմեցին: Ոչի՛նչ, եւ երբեմն ալ միայն թուղթի վրայ քանի մը «խղճմտութիւն» ու «կարեկցութիւն»:
Դժբախտաբար միջազգային կազմակերպութիւնները, իրենց ապահովական, ծառայողական, տեղեկատուական, քաղաքական, յարաբերական, ռազմավարական եւ այլ սպասարկութիւններով ու լծակներով նոյնինքն լծակներ են` խաղաղաքարտ մեծ պետութիւններու ղեկավարութեան մօտ: Այսքա՛ն պարզ, յստակ եւ միեւնոյն ատեն ցաւալի իրականութիւն:
14 հոկտեմբեր 2024
