ՍԱՐԳԻՍ ԵԱԳՈՒՊԵԱՆ
Հայրենասիրութիւնը մարդու մը ինքնութեան անբաժան եւ կարեւորագոյն մասը պէտք է ըլլայ: Հայրենասէր ըլլալ` կը նշանակէ սիրել եւ նուիրուիլ հայրենիքին, յարգանքով եւ գուրգուրանքով մօտենալ անոր մշակոյթին, պատմութեան ու արժէքներուն: Հայրենիքը սիրելը կը ներառէ հայրենիքի բարօրութեան համար աշխատիլ, զայն պաշտպանել եւ անոր զարգացման նպաստել: Հայրենասէր ըլլալ` չի նշանակեր սակայն սեփական ազգը գերադասել միւս ազգերէն, այլ սիրել հայրենիքը` յարգելով օտարինը:
Դժբախտաբար, սակայն, զանազան պատճառներով հայրենասիրութիւնը պակսած է շարք մը ազգերու մօտ: Մարդ եթէ հայրենասէր չէ, կը նշանակէ, որ ան կը նպաստէ մշակութային եւ տնտեսական սահմաններու ջնջման, ինչ որ կրնայ յառաջացնել ազգային ինքնութեան թուլացում: Այսօր մարդիկ աւելի կապուած կը զգան համաշխարհային մշակոյթին եւ աւելի քիչ` իրենց ազգային արմատներուն: Համաշխարհայնացումը, համացանցն ու հաղորդակցական միջոցները մարդիկ իրարու մօտեցուցած են, բայց նոյն ատեն զանոնք հեռացուցած` իրենց ազգային մշակոյթէն, աւանդութիւններէն եւ արժէքներէն: Բազմաթիւ մարդիկ կ’արտագաղթեն աւելի լաւ առիթներ եւ ապրելու պայմաններ գտնելու համար յաճախ ձգելով իրենց հայրենիքը եւ մշակոյթը:
Իսկ ինչ կը վերաբերի հայ մարդուն, հայրենասիրութիւնը հայուն գոյութեան, մշակոյթի եւ լեզուի պահպանման համար կենսական նշանակութիւն ունի: Հայրենասիրութիւնը առաջին հերթին մեր մշակութային ժառանգութեան պահպանումն է: Հայոց պատմութիւնն ու մշակոյթը հարուստ են, եւ հայրենասիրութիւնը կը նպաստէ այդ ժառանգութեան պահպանման: Մեր լեզուն, գրականութիւնը, երաժշտութիւնը եւ աւանդութիւնները պահպանելով` մենք կը փոխանցենք մեր ինքնութիւնը գալիք սերունդներուն: Հայրենասիրութիւնը նաեւ մեր միասնութեան կարեւորագոյն մասնիկն է. երբ բոլորս միասնական եւ միաձայն ենք` միեւնոյն նպատակի համար, մեր ուժն ու կարողութիւնը կը բազմապատկուին:
Հայոց պատմութեան մէջ մենք բազմիցս դիմագրաւած ենք մարտահրաւէրներ եւ վտանգներ: Հայրենասիրութիւնը միշտ նպաստած է` պաշտպանելու մեր հայրենիքը եւ մեր արժէքները: Ան կ’ոգեշնչէ սերունդները` յարգելու եւ պահպանելու իրենց արմատները, ինչպէս նաեւ կը նպաստէ հայրենիքի զարգացման:
Այսօր, ինչպէս արդէն նշեցինք, աշխարհի մէջ մեծ տեղաշարժեր եւ փոփոխութիւններ կան, եւ մեր հայրենիքը կը գտնուի նոր մարտահրաւէրներու դիմաց: Հայրենասիրութիւնը կը նպաստէ, որ բոլորս միասին աշխատինք մեր երկրի բարօրութեան եւ զարգացման համար: Հայրենիքի հանդէպ սիրով եւ նուիրումով մենք կը յաջողինք պահպանել եւ պաշտպանել մեր ինքնութիւնը, ապահովել մեր երկրի անվտանգութիւնը եւ նպաստել անոր զարգացման: Դժբախտաբար 2020 թուականի Արցախեան պատերազմի պարտութիւնը ծանր հարուած հասցուց մեր ժողովուրդին: Շատերու մէջ անտարբերութիւն ու վախ յառաջացաւ հայրենասիրութեան հանդէպ: Մարդիկ սկսան վախնալ հայրենասէր ըլլալէ` չկորսնցնելու համար այն, ինչ որ ունին: Սակայն այս անտարբերութիւնը եւ վախը կը վտանգեն մեր հայրենիքի գոյատեւումը: Եթէ մենք չսիրենք եւ չպաշտպանենք մեր հայրենիքը, ապա ան կը դառնայ աւելի խոցելի ու վտանգուած: Արցախի պատերազմի պարտութիւնը պէտք է մեզ մղէ աւելի յամառ ու նպատակասլաց դառնալու: Մենք պէտք է վերականգնենք մեր հաւատքն ու յոյսը ապագայի հանդէպ ու շարունակենք պայքարիլ մեր արժէքներու եւ հայրենիքի համար: Հայրենասիրութիւնը այսօր, աւելի քան երբեք, անհրաժեշտ է, որպէսզի կարենանք պաշտպանել մեր հայրենիքը եւ ապահովել մեր սերունդներու անվտանգ ու ապահով ապագան` ազատ, անկախ եւ միացեալ Հայաստանի մը մէջ:
Մեր խօսքը աւարտենք Գարեգին Նժդեհի հետեւեալ խօսքով. «Փոքր ազգերը պարտադրօրէն աւելի հայրենասէր պէտք է ըլլան, քան մեծերը, մենք` աւելի, քան բոլորը»:
