ԱՐՄԷՆ ԱԲՂ. ԳԱԼԱՃԵԱՆ
Ամանոր է, փակեցինք անցնող տարուան էջերը եւ բացինք կեանքի նոր էջ մը` սպիտակ եւ անբիծ: Ամանորը հանգրուան մըն է, երբ մարդիկ իրենց ապագային համար ծրագիրներ կը մշակեն եւ կը ջանան զանոնք իրագործել նոր տարուան ընթացքին:
Մարդիկ բազմաթիւ որոշումներ կու տան, սակայն քիչերուն տրուած է ուխտել: Որոշումներ կու տան, սակայն կրնան զանոնք չիրագործել, իսկ երբ մէկը ուխտ մը կատարէ, ինքզինք կը դնէ բարձր պատասխանատուութեան մը առջեւ: Վստահաբար բոլորդ ալ տեսած էք, թէ ինչպէ՛ս մարդիկ, երբ պիտի անդամակցին ազգային կամ կրօնական հաստատութեան մը, ուխտ կը կատարեն` խոստանալով հաստատուն եւ հաւատարիմ մնալ անոր կանոնադրութեան: Մարդիկ, երբ պատասխանտուութեան գիտակցութիւնը ունենան, կը զգան, որ ներքուստ կը փոխուին, կը դառնան ազնիւ, արի, հերոս. կարծես կը վերածնին: Եթէ ենթական չկարենայ իր ներաշխարհին մէջ ապրեցնել այս վիճակը, չի կրնար իր լրումին հասցնել իր կատարած ուխտը:
Որեւէ ուխտ կը պահանջէ հոգեկան կորով, կատարեալ հաւատարմութիւն եւ ճշմարտասիրութիւն, հնազանդութիւն, կարգապահութիւն, անձնուիրութիւն եւ նման առաքինութիւններ, որոնցմով մարդը պիտի կարենայ իր նկարագիրը կերտել: Մենք` իբրեւ հայորդիներ, որ ծնած ենք Հայ եկեղեցւոյ սուրբ աւազանէն, պարտինք հոգեկան այս առաքինութիւններով արիացած, այլակերպուած եւ հաւատարմութեամբ կատարել մեր ուխտը, ապա ապրիլ անոր գիտակցութեամբ, դառնալու` Թարգմանիչներ, Վարդանանց հերոսներ, Շնորհալիներ եւ Տաթեւացիներ, որոնք դարեր շարունակ հաւատարիմ մնացին իրենց ուխտին եւ անոր լոյսը փոխանցեցին սերունդէ սերունդ: Մենք` բոլորս, հոգեւորական թէ աշխարհական, պարտաւոր ենք իբրեւ մեր ճիտին պարտքը պահպանել եւ տէր կանգնիլ մեր նախահայրերուն ձգած սրբազան ժառանգութիւններուն, մեր կրօնին, քաղցրահամ լեզուին, ճոխ ու հարուստ մշակոյթին, մանաւանդ` մեր սրբազան նախահայրերուն ոգիին: Ոգին կենսական է, որովհետեւ եթէ զայն չունենանք մեր մէջ, պիտի նմանինք կանթեղի մը, որ պարպուած է իր ձէթէն:
Մարդիկ ուխտեր կը կատարեն` թութակի նման իրենց շրթունքներուն վրայ արտասանելով բառեր: Գիտակից մարդը կ՛ուխտէ` իր մէջ ունենալով եռանդը, ներքին ճշմարիտ համոզումն ու հաւատքը: Ուխտել ոչ թէ պարտականութեան սիրոյն, այլ` զգալ ուխտին մեծութիւնն ու նուիրականութիւնը:
Մեր ուխտը պարտինք ընել ամենասուրբ Ս. Երրորդութեան անունով` ունենալով մեր նախահայրերուն խոր հաւատքը, թէ` Աստուած է մեր գոյութեան խարիսխը, առանց որուն` մենք ոչինչ ենք, Անով «կեամք եւ շարժիմք եւ եմք». Որդին, որուն թափած արեան շնորհիւ է, որ փրկութիւն ունինք. Ս. Հոգին` կենդանի կրակը արբուցանողը, շնորհքներու աղբիւրն ու կեցուցիչը:
Ուխտել` ճշմարիտ սիրով, սիրել մայր Ս. Եկեղեցին, մայր Հայաստանը, հայ ժողովուրդը, մեր սրբութիւններն ու աւանդութիւնները եւ մեր դարաւոր պատմութիւնը:
Ուխտել` ծառայելու ամբողջ էութեամբ, անշահախնդիր ու անձնուէր հոգիով եւ գիտակից միտքով:
Ուխտել` պաշտպանելու մեր եկեղեցւոյ աւանդութիւնները, հայրենիքին եւ հայ ժողովուրդին իրաւունքները` ի գին մեր արեան հեղման:
Աւարտին մեր աչքերը բարձրացնենք դէպի վեր, դէպի երկինք եւ ի խորոց սիրտի, արտասուալից ոգիով ըսենք. «Տէ՛ր, ընդունէ՛ մեր ուխտը»:
Ուխտադրութենէն ետք հոգեկան ներքին երանութիւն մը պիտի զգանք, խրախոյս մը եւ անսպառ եռանդ մը, որ է Ս. Հոգւոյ ներբնակութիւնը մեր սիրտերուն ու հոգիներուն մէջ, Ս. Հոգւոյն շնորհիւ է, որ մենք կը լիցքաւորուինք իմաստութեամբ, գիտութեամբ եւ զօրութեամբ եւ այն ատեն պիտի զգանք, որ Աստուած ընդունած է մեր ուխտը:
Ուխտաւորը այն է, որ սրբազան եւ արդար դատ մը կը հետապնդէ: Մեր բոլորին դատը գերազանցօրէն սուրբ է եւ արդար, հայ ժողովուրդին անմեղօրէն թափած արեան եւ մարտիրոսացման դատն է, զոր օր մը պիտի շահինք. անպայմա՛ն:
Կեանքի գերագոյն երջանկութիւնն ու իմաստը պիտի գտնենք մեր կատարած ուխտին մէջ: Նոր նուաճումներ պիտի արձանագրենք, մեր կեանքը ամբողջովին պիտի այլակերպուի եւ պտղաբերի, երբ հաւատարիմ մնանք մեր կոչումին եւ ուխտին: Ներկայ տագնապեցուցիչ եւ անորոշութեամբ լեցուն օրերը պիտի անցնին եւ, Շնորհալիին բառերով, «Արդար արեգակը» պիտի ծագի հայ ժողովուրդին գլխուն վերեւ:
Ուրեմն, օ՛ն, յառա՛ջ, մեր ուխտը կատարենք եւ հասնինք մեր նպատակին` առանց վարանելու որեւէ չարիքի դիմաց:
