Կրթասիրացի Մեկնած Աշակերտներուն Օրինակը

Ճիւնիի գերեզմանատան մէջ հանգչող հայ մանկավարժի այս շիրիմին վրայ գրուած է.

«Աստ հանգչի օր. Պէաթրիս Սարգիսեան,
Ծ. Այնթապ, 1907-1937:
Հալէպի կրթասիրաց վարժարանի աշակերտները կը կանգնեն  այս տապանը ի յիշատակ իրենց վաստակաւոր  մանկապարտէզպանուհւոյն:
Օրհնեալ ըլլայ իր յիշատակը»:

85 տարի առաջ իրենց ուսուցչուհիին շիրմաքարը կանգնեցուցած եւ նման արձանագրութիւն ձգած  այս աշակերտները արդէն մեկնած են այս աշխարհէն: Ձգած են սակայն կարեւոր պատգամ մը, որ լքուած գերեզմանատան մը ամրագրուած` կը շարունակէ մնալ:

Կարեւոր է այդ պատգամը տեղափոխել այսօրուան աշակերտներու հոգիներուն մէջ` պարզապէս փոխանցելու համար, թէ անկախ գիտելիքէն` մարդկային առաքինութեան ի՛նչ տեսակ-տեսակ գիծերու հաղորդ դարձած են այդ աշակերտները, որոնք իրենց երախտագիտութիւնը կը վերադարձնեն զիրենք դաստիարակածին եւ գերեզմանի արձանագրութեամբ` բոլորին:

Ուսումնական ամէն տեսակ յաջողութիւն կամ ասպարէզային նուաճում  կը փոշիանայ, եթէ մարդկային ազնուութեան եւ առաքինութեան նման կազմաւորում չփոխանցուի աշակերտին: Կրթասիրացի աշակերտներուն օրինակով:

Եւ թերեւս Թարգմանչացի առիթով ամէնէն հզօր ուղերձն է այս լքուած, անտեսուած գերեզմանաքարի արձանագրութիւնը:

ԽՄԲ.