Եղբայր Ժիրայր

ԳԱԲՐԻԷԼ ՓԱՆՈՍԵԱՆ

Եղբայր Ժիրայր,
Ընկեր   Ժիրայր,
Պարոն Ժիրայր,

Եղբայր Ժիրայր Սարգիսեանի պարագային այս բոլոր ածականները իրենց հետեւողները ունէին:

Եղբայր Ժիրայրը այն անձնաւորութիւնն էր, որուն համար ամէն մարդ նոյնն էր, բնաւ մարդու մէջ վատ բան չէր ուզեր տեսնել: Միշտ լաւատես էր:

Եղբայր Ժիրայրին համար ՀՄԸՄ-ի Սկաուտին դաւանանքը առօրեայ ուղեցոյց էր. «Միշտ օգնել ուրիշին եւ գործել բարիք մը ամէն օր»: Եղբայր Ժիրայրը երբ օգնութիւն կը ցուցաբերէր աջ ձեռքով, ձախ ձեռքը չէր իմանար: Ան քիչ գտանելի անձնաւորութիւն էր: Ափսո՜ս, կորսնցուցինք նման թանկագին եղբայր մը:

Եղբայր Ժիրայրը այն քիչ մարդոցմէ էր, որուն ներկայութեան չէինք համարձակեր գովասանքի խօսքեր արտայայտել իր մասին:

Հայաստանի իր վերջին այցելութիւնը կարծես հրաժեշտի այցելութիւն էր:

Սիրելի՛ եղբայր Ժիրայր, այս անգամ չկրցանք վայելել Հայաստանի բնութիւնը եւ երգել  «Երազ իմ երկիր հայրենի», «Երազ Սեւան, ծարաւ իմ Սեւան»: Երբեք պիտի չմոռնամ  վերջին օրուան մեր բաժանման պահը: Քու տանջալի ցաւերուդ մէջ իսկ չէիր ուզեր ուրիշին ցաւ պատճառել, միշտ ժպտելով կ՛ուզէիր ձեւացնել, որ ամէն ինչ լաւ է, ինչպէս` քու նկարագիրդ: Երբ ըսիր` դուն քեզի լաւ հոգ տար, ժպիտը դէմքիդ ցտեսութիւն ըսինք իրարու… Անմոռանալի ժպիտ:

Մեր յիշատակներէն քանի մը դրուագ կ՛ուզեմ ներկայացնել:

Եղբայր Ժիրայրը իմ սկաուտ պատասխանատուս եղած է Յունաստանի Միջազգային Ճամպորի բանակումին, 1963-ին, նոյն ատեն ծանօթացած եմ եղբայր Սուրէն Մուրատեանին, եղբայր Ճանիկ Ոսկերիչեանին, եղբայր Աքելլային եւ շատ ուրիշներու: Սկաուտական երգերը եղած են իմ կեանքիս հարազատ մասը, զանոնք սորված եմ վերը յիշած եղբայրներէս: Երբ Հայաստան հաստատուեցայ, ուզեցի այդ երգերը անմահացնել` ձայնասկաւառակ մը պատրաստելով: Մանկապատանեկան  «Տարօն» երգչախումբին սորվեցուցի երգերը, եւ երբ եղբայր Ժիրայրին յայտնեցի, որ այսպիսի ծրագիր մը ունիմ, ըսաւ` «Ես միշտ պատրաստ եմ», եւ հովանաւորեց ծախսերը  ՀՄԸՄ-ի 90-ամեակին առիթով:

Խարբերդի մանկատան լողաւազանը խորհրդային ժամանակներէն մնացած, քանդուած վիճակի մէջ էր (Վանայ լիճի) պատկերով կազմուած: Ամբողջութեամբ արդիական ձեւով վերականգնեցաւ` տէր եւ տիկին Ժիրայր եւ Սրբուկ Սարգիսեաններու նուիրատուութեամբ:

Օշական գիւղի «Փայլակ Բաբգէնեան» դպրոցը եւ Սան Ֆրանսիսքոյի «Գռուզեան-Զաքարեան», «Վասպուրական» դպրոցները քոյր դպրոցներ են: Օշականի դպրոցը ջեռուցում չունէր, երբ իմացուցինք եղբայր Ժիրայրին, իր թոռան` Շանթին վկայականի նուէրները յատկացուց  դպրոցի ջեռուցման:

Հայաստանի Ա. Հանրապետութեան 100-ամեակի առիթով կը պատրաստէինք 100 էջեր ալպոմ մը. եղբայր Ժիրայրը կրկին պատրաստակամութիւն յայտնեց  այդ հրատարակութեան ծախսերը հոգալու: Վստահ եմ, որ իր ներկայութեամբ չէի կրնար ըսել այս բոլորը:

Եղբայր Ժիրա՛յր, չեմ ըսեր հողը թեթեւ գայ վրադ, որովհետեւ դուն անմահ ես: