ՅԱԿՈԲ ԼԱՏՈՅԵԱՆ
Տարօրինակ ձեւով, անցնող շաբաթներուն, Հայաստանի եւ սփիւռքի մամուլը, քաղաքական եւ կրօնական աղբիւրները Միացեալ Նահանգներու նախագահ Տոնալտ Թրամփի` Երուսաղէմը Իսրայէլի մայրաքաղաք յայտարարելու առիթով ոչ թէ լուռ են, այլ քիչ մը մտահոգիչ մեղմ կեցուածքով մը կը դրսեւորուին: Աւելի՛ն. Հայաստանի եւ սփիւռքի կարգ մը լրատուական աղբիւրներու մէջ Երուսաղէմի օրակարգը զուտ պաղեստինեան օրակարգի պրիսմակէն դիտելու ճիգ մը կայ: Հրեայ-Պաղեստին խնդիրին շուրջ միայն խօսելու եւ արաբական աշխարհի հարց նկատելու դարձեալ լուռ եւ անզօր վիճակի մը դրսեւորումը կը տեսնենք: Մինչ այդ պէտք է յստակ ըլլայ բոլորիս համար, որ Երուսաղէմը քրիստոնեայ եւ իսլամ կրօններուն համար ամէնէն կարեւոր կեդրոններէն մէկն է, իսկ մեզի` հայերուս համար, Երուսաղէմի մէջ մեր ներկայութիւնը կենաց մահու եւ ինքնութեան ու արժանապատուութեան հարց է: Երուսաղէմի մեր պատրիարքութիւնը եւ հայ եկեղեցւոյ գանձերը բոլորիս համար պէտք է կարմիր գիծ սեպուին: Բայց այդ մէկը չենք զգար ազգովին: Լուռ, հետեւող, դատապարտող, ընդգծող եւ շատ անգամ դժգոհողի սահմաններէն անդին չենք անցնիր: Մենք ալ պէտք է ընդվզումի աւելի բարձր ալիք բարձրացնենք` Ամերիկաներէն մինչեւ Հայաստան, Լիբանան, Իրան եւ Սուրիա: Նոյնիսկ արտակարգ ձեռնարկներու պէտք է դիմենք: Այսօր Երուսաղէմի տարածքին 24 առ հարիւրին վրայ քրիստոնէական եկեղեցիներ կան: Այսօր ամբողջ աշխարհը ոտքի ելած է` բացի մեզմէ, որ իրաւատէր ենք: Իրաւազրկուած ենք, սակայն հետեւող ենք բոլորին, կարծէք, թէ հոն գետնի վրայ ոչ մէկ հարց գոյութիւն ունի: Չեմ հասկնար` ինչո՞ւ Երուսաղէմի օրակարգը մեր զգացումները եւ արժանապատուութիւնը չցնցեց: Չեմ հասկնար` ինչպէ՞ս հայրենի պետութիւնը այս մասին աւելի խիստ եւ խիզախ քայլեր չորդեգրեց: Չեմ հասկնար` սփիւռքի մէջ ինչպէ՞ս միայն լուրերու հետեւող ենք եւ ոչ թէ` բողոքի ալիքներուն մասնակցող: Այդքա՞ն պարպուած ենք: Այդքա՞ն բան մը չ՛ըսեր մեզի այլեւս Երուսաղէմի օրակարգը:
