ԳԷՈՐԳ ՅԱԿՈԲՃԵԱՆ
Մէկ կողմէն Հալէպի ազատագրութեան առիթով շնորհաւորանքներ, ուրախութեան, խանդավառութեան եւ յուսադրութեան դրսեւորումներ, միւս կողմէ` ցաւակցական-զօրակցական գրառումներ, ահազանգային կոչեր, սրտաճմլիկ տեսարաններ, դատապարտումներ: Ծայրայե՛ղ հակասութիւն:
Չե՛մ շուարած… Չե՛մ ապշած… Կը ջանամ առարկայական մնալ, հակառակ որ ենթակայական ըլլալու կամ ենթակայականութեան ազդեցութեան տակ իյնալու շա՜տ պատճառներ ունիմ, որովհետեւ անցնող հինգ տարիներուն անձնական, ընտանեկան ու հաւաքական մակարդակներու վրայ ծանրօրէն տուժեցինք ու կը շարունակենք վնասներ կրել: Իրաւունք չունիմ ըսելու` «Գիտեմ` ի՛նչ է պատահածը», որովհետեւ ո՛չ ոք կրնայ ամբողջական պատկերն ու իրականութիւնը տեսնել պատահածներուն: Կը ջանամ պատահածները քիչ թէ շատ վերլուծել` հեռու զուտ զգացական մօտեցումներէ եւ ընդունիլ, թէ Հալէպի ճակատամարտը թերեւս իր աւարտին կը հասնի, բայց սուրիական պատերազմը տակաւին չէ աւարտած, ու մօտալուտ աւարտի նախանշաններ չկան:
Հալէպի մէջ պատահածը լոկ յաղթանակ-պարտութիւն բնական ուժաբանութեան (dynamics) սահմաններուն մէջ պէտք չէ դիտել: Պատահածը միա՛յն սուրիական պառակտուած ընկերութեան բնական դրսեւորումն ու տակաւին աճող ոխի ու փոխադարձ մեղադրանքներու հետեւանքները չե՛ն: Պատահածը մասնատուած ու հակադրուած միջազգային ընտանիքի, հակասական շահերու եւ ուժային-դաւադրական քաղաքականութեան հետեւանքներ են: Պատահածը միջազգային հակամարտութիւնները լուծելու համաշխարհային առողջ համակարգի բացակայութեան անմիջական հետեւանքներն են, կրօններու, յարանուանութիւններու եւ գաղափարախօսութիւններու չարաշահման ու զեղծարարութեան, ինչպէս նաեւ համատարած տգիտութեան, նիւթական անհաւասարութեան ու ընկերատնտեսական անբաւարարուածութեան հետեւանքներ են եւ այլն:
Բաւականին խրթին այս պատկերին, աւելի ճիշդ` քաոսին մէջ երկու բան կը շարունակեն անտեսուած մնալ` համամարդկային արժանապատւութիւնն ու ճշմարտութիւնը… Ուրախութեան աղաղակներուն եւ ցաւի ճիչերուն միջեւ կը քալեն անոնք, ե՞րբ անոնց առաջնահերթութիւն պիտի տանք…
Վիեննա 14, 12, 2016
