Ն. Փ. Ճեմարանի Նախակրթարանի
Նկարչական Ցուցահանդէսը
Համազգայինի Ն. Փ. ճեմարանի մանկապարտէզի այնքա՜ն տպաւորիչ ցուցահանդէսը հազիւ վերջացած` «Վասպուրական» սրահի նոյն յարկին տակ բացուեցաւ նախակրթարանի նկարչական ցուցահանդէսը:
Երբ ներս մտնեմ սրահէն, հոն կը գտնեմ գոյներու եւ գիծերու աւելի ժուժկալ եւ կարգաւոր ցուցադրութիւն մը: Վերջ գտած է մանկապարտէզի կախարդական աշխարհը` իր սանձարձակ թռիչքով: Կը զգաս, որ նախակրթարանը աւելի մօտ է կեանքին եւ իրականութեան: Հաճոյքով կը սկսիմ դիտել հարիւրեակ մը գունագեղ նկարներ, բոլորն ալ` շրջանակուած եւ դասարաններու կարգով դասաւորուած: Անոնցմէ ամէն մէկը իր առանձին հրապոյրը եւ գեղեցկութիւնը ունի, որ պահ մը իր վրայ կը գամէ աչքերդ եւ քեզի կը խօսի մանուկ հոգիի մը խռովքէն ու կարօտէն: Բոլորն ալ ջրաներկ են, գործ 7-11 տարեկան աշակերտներու, մինչեւ չորրորդ դասարան:
Կը մօտենամ Ճեմարանի նկարչութեան ուսուցիչ եւ յայտնի նկարիչ Ժ. Կիւին, որ սիրալիր ժպիտով մը կը դիմաւորէ զիս եւ լուսաբանութիւններ կու տայ իր կիրարկած մեթոտի մասին:
– Դասաւանդութեանս ընթացքին,- կ՛ըսէ ան,- իմ հետապնդած հիմնական նպատակս է աշակերտներու երեւակայութիւնը զարգացնել եւ անհատականութեան ինքնուրոյն գիծերը երեւան բերել: Նկարչութեան դաս մը անիմաստ պիտի ըլլար պարզ ընդօրինակութեան վերածել, որովհետեւ ատիկա զուրկ է կեանքէ եւ զգացումէ: Պէտք է այնպէս ընել, որ աշակերտի հոգին մասնակցի իր գծածին: Այսպէս, կեդրոնական նիւթ մը կու տամ միշտ, օրինակ` գրետախտակին վրայ թիթեռնիկ մը կը գծեմ եւ կը յանձնարարեմ զայն ընդօրինակել, բայց այդ թիթեռնիկին շուրջ իրենք պարտաւոր են ստեղծել մնացած նիւթը. փոքրիկ մը` որ թիթեռնիկեր կ՛որսայ, պարտէզ մը, ուր ծառեր եւ ծաղիկներ կան, երբեմն` գեղջկական տնակ մը, ցանկապատ մը, նստարաններ, երբեմն` երկինքին մէջ թռչուն մը կամ օդանաւ մը: Տուած նիւթս ընդարձակուելու շատ կարելիութիւններ կը ներկայացնէ: Եւ այս մասն է, որ երեւակայութիւնը կը զարգացնէ: Միեւնոյն ատեն ասիկա մանուկներուն համար հաճելի խաղ մըն է: Երբ իրենք կը ստեղծագործեն, չեն զգար ժամանակին անցնիլը եւ կը սկսին սիրել գոյներն ու գիծերը: Փոքրիկը ներքնապէս ուրախ է եւ հպարտ, որ ինք իր կողմէ բան մը ստեղծելու վրայ է: Ահա թէ ինչո՛ւ նկարչութեան դասերը ոչ միայն հաճոյքի աղբիւր են աշակերտներուն համար, այլ նաեւ անոնց միտքը կը հանդարտեցնեն, շատ աւելի` քան մէկ ժամ տեւող զբօսանք մը:
– Անշուշտ,- կը շարունակէ Ժ. Կիւ,- աշակերտները բոլորովին առանձին ձգուած չեն: Միշտ կը միջամտեմ, ուղղութիւն կու տամ առարկաներու դիրքին եւ գոյներու ներդաշնակութեան մասին, որպէսզի իրենց ճաշակը զարգանայ եւ իրենց միտքը կարգ ու կանոնի վարժուի, բայց չեմ կաշկանդեր, անոնց ինքնուրոյն խառնուածքը: Երրորդ եւ չորրորդ դասարաններու մէջ աւելի խստապահանջ կ՛ըլլամ, աւելի յստակ գիծեր եւ գոյներ կը պահանջեմ: Եւ ասիկա շատ ալ դիւրին չէ ձեռք բերել, երբ մանաւանդ ջրաներկով կ՛աշխատին: Այսպիսով, քանի մը տարիէն տղաքը այնքան կը վարժուին դիտելու եւ դատելու, որ ի վիճակի կը դառնան գնահատելու մինչեւ իսկ մեծ նկարիչի մը գործերը:
Երբ ցաւ կը յայտնեմ Ժ. Կիւին, որ նկարչութեան դասը չի շարունակուիր բարձր դասարաններու մէջ, իսկոյն կը բաժնէ իմ տեսակէտս եւ կ՛աւելցնէ.
– Դժբախտաբար մեր դպրոցներու դասացուցակներուն խճողումը արգելք է արուեստներու զարգացման: Կրնամ սակայն ձեզի յայտնել, թէ Ճեմարանի տնօրէնութիւնը յառաջիկայ տարի պիտի ջանայ ստեղծել նկարչութեան սթիւտիօ մը, որպէսզի շնորհք ունեցողները բարձր դասարաններու մէջ կարենան զարգացնել իրենց տաղանդը:
Սրահէն բաժնուած պահուս հպարտութեամբ կը խորհիմ հայ հոգիի բազմաշնորհ կարողութեանց մասին, որ կը ծաղկի այսպէս երկրէ երկիր, ի սփիւռս աշխարհի:
Ս. Վ.
Ս. Յակոբայ Ազգային «Եփրեմեան»
Միջնակարգ Վարժարանի
Տարեկան Քերմեսը
Մայիս 28-ին եւ 29-ին, ազգային «Եփրեմեան» միջնակարգ վարժարանի բակը ստացած էր տօնական օրերու զուարթութիւն: Յատկապէս երկրորդ օրը խուռներամ բազմութեան մը ընտանեկան ժամադրավայրն էր դարձեր:
Աւելի քան 120 հոգինոց կազմակերպիչ յանձնախումբ մը արդար ուրախութեամբ, իր գերյոգնութիւնը մոռցաւ ձեռնարկի յաջողութեամբ պսակուելուն պատճառով:
Օգտուելով որոշ դադարէ մը` վարժարանի տնօրէնը հաստատութեան շնորհակալութեան խօսքը բանաձեւեց այս առիթով բոլոր անոնց, որ նուիրատուութեամբ, ներկայութեամբ, աշխատանքով իրենց մասնակցութիւնը բերին այս օգտաշատ աշխատանքին:
Շնորհակալութեան խօսք ընդգծուեցաւ օրուան հովանաւոր տոքթ. Կիւրեղեանին, Թաղական խորհուրդի, Էշրեֆիէի ԼՕԽ-ի եւ ՀՄԸՄ-ի խառն պարախումբին, Ս. Յակոբ եկեղեցւոյ Եկեղեցասէր տիկնանց միութեան, որ ստանձնած էր խոհանոցի ծանր պատասխանատուութիւնը, վարժարանի բոլոր ծնողներուն, ուսուցչական կազմին եւ թաղի երիտասարդ-երիտասարդուհիներուն, ինչպէս նաեւ` «Ազատամարտ» ակումբի անդամներուն ու Համազգայինին:
Ձեռնարկի միակ թերին աթոռ-սեղանի պակասն էր: Յատկապէս երկրորդ օրը աննախատեսելի ազգայիններու թիւ մը եկած էր քաջալերելու եւ վայելելու քերմեսը:
Ս. Յակոբայ ազգ. «Եփրեմեան» միջնակարգ վարժարանը տակաւ կը դառնայ շրջանի գլխաւոր հոգածութեան առարկան:
Քերմեսը նիւթական շահի առընթեր, բարոյական շահ մը եղաւ նաեւ հաստատութեան համար:
Աշակերտներու ձեռային աշխատանքներու ցուցահանդէսը, որ կրկնուեցաւ քերմեսին, ուշադրութիւնը գրաւեց եւ գնահատուեցաւ այցելուներէն:
