Գործակցութեամբ «Միշել Շիհա հիմնարկ»-ին, «Լէ Ռանքոնթր քիւլթիւրել»-ի նախաձեռնութեամբ, հինգշաբթի, 5 նոյեմբեր 2015-ին, երեկոյեան ժամը 7:00-ին, Պէյրութի Ս. Եղիա-Ս. Գրիգոր Լուսաւորիչ եկեղեցւոյ «Պօղոսեան» սրահին մէջ տեղի ունեցաւ «Միշել Շիհա. քաղաքագէտը» խորագիրով կլոր սեղանը, զոր վարեց Քամիլ Մնասսա:
Կլոր սեղանին մասնակիցներն էին Շարլ Ռիզք, Սամիր Ֆրանժիէ, Ապտել Համիտ Ահտապ եւ ԺորԺ Տորլեան:
Կլոր սեղանին բացումը կատարեց Քամիլ Մնասսա: Ան նախ բացայայտեց վայրի ընտրութեան շարժառիթները` Միշել Շիհայի հիացումը հայութեան նկատմամբ, ինչպէս նաեւ սերտ յարաբերութիւնները Շիհայի եւ Ժոզեֆ Ուղուրլեանի միջեւ, որուն նախաձեռնութեամբ Շիհայի մահէն ետք հիմնուեցաւ «Միշել Շիհա հիմնարկ»-ը: Ապա Քամիլ Մնասսա հակիրճ ձեւով ծանօթացուց Միշել Շիհան` իբրեւ փիլիսոփայ, բանաստեղծ, պատմաբան եւ լրագրող:
Իր խօսքին աւարտին Մնասսա խօսքը տուաւ Շարլ Ռիզքին, որ իր դասախօսութեան իբրեւ բնաբան ընտրած էր հետեւեալը. «Լիբանանը` երէկ գաղափար, այսօր դատ»: Ռիզք հետեւեալ ձեւով պարզեց Լիբանանի դաւանանքներուն կազմած խճանկարը. Լիբանանի մէջ գոյութիւն ունին դաւանական երեք զանգուածներ` սիւննիները, որոնք կը ներկայացնեն բնակչութեան 33 առ հարիւրը, շիիները, որոնք նոյնպէս կը ներկայացնեն բնակչութեան 33 առ հարիւրը, եւ քրիստոնեաները, որոնք բաժնուած են երկուքի, որոնցմէ մէկը հակամէտ է սիւննի դաւանանքին, իսկ միւսը` շիի դաւանանքին: Հետեւաբար, շարունակեց Ռիզք, ստացուող պատկերը շատ բարդ է եւ որեւէ քաղաքական որոշում կամ փոփոխութիւն կը ստանայ շատ աւելի ընդարձակ ծաւալ` դուրս գալով քաղաքական դաշտէն եւ ստեղծելով դաւանական շատ աւելի բարդ հարցեր: Շարլ Ռիզք եզրակացուց, որ Լիբանանի ապագան կառուցելու միջոցներ կարելի է գտնել Շիհայի գաղափարներուն ընդմէջէն:
Շարլ Ռիզքէն ետք խօսք առաւ Սամիր Ֆրանժիէ, որ հաստատեց, որ Լիբանանը յատկանշական է իր ներքին տարբերութիւններով եւ այլազանութեամբ: Լիբանանը կը գտնուի արեւելքի մէջ եւ միեւնոյն ժամանակ սերտ յարաբերութիւններ պահած է արեւմուտքին հետ: Ըստ Ֆրանժիէի, մէկ անձնաւորութիւն յաջողեցաւ այս երկու ճակատները հաշտեցնել` Միշել Շիհան: «Լիբանանը միակ երկիրն է, ուր քրիստոնեայ եւ իսլամ, սիւննի եւ շիի միասնաբար ստանձնած են պետութեան մը կառավարումը», հետեւաբար, շարունակեց Սամիր Ֆրանժիէ, դաւանանքներու բազմաթիւ ըլլալն է, որ լիբանանցիները ընտելացուցած է հանդուրժողականութեան գաղափարին, որովհետեւ Լիբանանը կարելի չէ նոյնացնել որեւէ դաւանանքի. Լիբանանը ունի գոյութեան իւրայատուկ եղանակ մը, որ կը թարգմանուի «միասնաբար ապրիլ» եզրով եւ որ կը տարբերի համակեցութենէն:
Քամիլ Մնասսա խօսքը փոխանցեց Ապտել Համիտ Ահտապին, որ ներկայացուց «լիբանանեան իսլամ» հասկացողութիւնը, որ հեռու է բոլոր ծայրայեղութիւններէն: Ան կատարեց հետեւեալ հարցադրումը. «քաղաքական իսլամը կրնա՞յ փոխուիլ»: Գերմանացի ժողովուրդին օրինակը տալով ան հաստատեց, որ այո՛: Այսօր քաղաքական իսլամին պէտք է խօսք ուղղել` հիմնուելով Շիհայի գաղափարներուն վրայ` տրուած ըլլալով, որ Լիբանան ազատութեան մարմնացումն էր եւ որ անոր կը հաւատար ինչպէս կրօնի մը: Ահտապ փափաք յայտնեց, որ այս կլոր սեղանը արաբերէնով կրկնուի ուր որ կան իսլամ անհատներ, որոնք պատրաստ են ընկալելու Շիհայի գաղափարները:
Վերջապէս, Քամիլ Մնասսա խօսքը յանձնեց Ժորժ Տորլեանին, որ բացատրեց, թէ լիբանանցին չի կրնար երկիրը աւելի կայուն տեսնել` անոր աշխարհագրական դիրքին եւ քաղաքական ազդակներու պատճառով: Ան Լիբանանը համեմատեց Միջերկրական ծովուն. ալիքներու սաստիկ ելեւէջները յաղթահարելու համար, նաւավարը պէտք է ըլլայ այնքան ճարպիկ եւ ճարտար, որպէսզի կարենայ ստեղծել «յարաբերական կայունութիւն» մը: Ժորժ Տորլեան խօսքը փակեց ըսելով, որ «Լիբանանը հասկնալու համար պէտք է վերադառնանք Շիհայի գաղափարներուն: Ըլլանք անոնց համամիտ կամ ոչ, անոնք անշրջանցելի են Լիբանանի պատմութիւնը կրկին գրելու համար»:
Կլոր սեղանին աւարտին առիթ տրուեցաւ ներկաներուն լուսաբանական հարցումներ ուղղելու կլոր սեղանին մասնակիցներուն, ինչպէս նաեւ նիւթին առնչուող նկատողութիւններ ընելու:
