Շաբաթ, 16 մայիս 2015-ին, Ազգային Յառաջ-Գ. Կիւլպէնկեան վարժարանի շրջափակին մէջ տեղի ունեցաւ Մայրերու օրուան հանդիսութիւն: Օրուան պատգամախօսն էր ազգային երեսփոխան, տնտեսագէտ, համալսարանի դասախօս դոկտ. Սիւզի Սեմերճեան:
Բացման խօսքը արտասանեց մանկապարտիզպան Լենա Սթամպուլեան, որ ողջունելէ ետք ներկաները, շեշտեց մօր զոհողութեանց ռահվիրայ մը ըլլալու բնազդային իրողութեան վրայ: Ան կարեւոր նկատեց նաեւ ազգային դաստիարակութեան եւ ընդհանրապէս կրթութեան մէջ մօր առանցքային դերը: Ապա ան ամփոփ գիծերով ցասումի օրերուն հայ մօր կատարած յատկանշական դերին մասին խօսելով` հաստատեց, որ ի գին ամէն զոհողութեանց` հայ մայրերը յանձն առին թրքական շղթաներէն փրկել իրենց զաւակները: Ան յորդորեց հաւատարիմ մնալ Եղեռնի հայ մայրերուն տիպարին եւ ժառանգորդ` անոնց ուխտին:
Գեղարուեստական յայտագիրին ազդանշանը տուին, յաջորդաբար մօր նուիրուած հայերէն արտասանութիւններով, Ծիլ եւ Բողբոջ դասարանները:
Կոկոնները հանդէս եկան արաբերէն արտասանութեամբ, իսկ Ծաղիկները` անգլերէն երգով:
Այնուհետեւ Կոկոն եւ Ծաղիկ դասարաններու երգչախումբի «Ձնծաղիկ» երգին յաջորդեց Ծաղիկ դասարանի պարը:
Իսկ Ա.Բ.Գ. դասարաններու երգչախմբային կատարումէն ետք դոկտ. Սիւզի Սեմերեճեան փոխանցեց պատգամը:
Ան 100-ամեակի առիթով ներկաներէն խնդրեց յոտնկայս լռութեամբ յարգել Ցեղասպանութեան ընթացքին նահատակուած բազմահազար մայրերուն յիշատակը: Ապա ըսաւ. «Ճանչնանք մեր անցեալը, որպէսզի կարենանք կերտել մեր ապագան» բնաբանը ընդգծելով` ըսաւ. «Պէտք է գնահատենք 100 տարիներու ընթացքին մեր մայրերուն տարած աշխատանքը, որպէսզի անոնց վառած ջահը կրենք եւ զայն փոխանցենք յաջորդ սերունդներուն»:
Դոկտ. Սիւզի լուսարձակի տակ առաւ 100 տարիներու ընթացքին հայ մայրերու հանգրուանային դժուարութիւններն ու նուաճումները հետեւեալ կարգաւորումով:
Խօսելով նախ նահատակ մայրերու մասին` ըսաւ, թէ Ցեղասպանութեան օրերուն անոնք հիմնական դերակատարութիւն ունեցած են իրենց մայրական արժանապատուութիւնն ու առաքելութիւնը վառ պահելու գիտակցութեամբ: Ապա վերապրողներու պարագան նշելով` յայտնեց, թէ անոնք ոչինչէն սկսան հիմերը դնելու մեր ազգային կառոյցներուն: Անոնք հասցուցին հերոսական զաւակներ, սակայն արցունքն աչքերուն մահացան` առանց հայրենիքը տեսնելու: Բ. սերունդի մայրերուն ակնարկելով` դոկտ. Սիւզի ըսաւ. «Անոնց առաքելութիւնն էր ուսում ապահովել իրենց զաւակներուն, ինչպէս նաեւ անոնք ճիգ թափեցին զարգացնելու ազգային կառոյցները: Այս սերունդն էր, որ ոգեկոչեց Եղեռնի յիսունամեակը»:
Գ. սերունդի մայրերը կը գտնուէին հսկայ մարտահրաւէրներու դիմաց` պայքարելով ձուլումի եւ ընկերային վատ պայմաններու դէմ եւ ամրապնդելով հայկական արժէքները: Եւ վերջապէս, դոկտ. Սիւզի կեդրոնացաւ 100-ամեակի սերունդի մայրերուն դիմագրաւած դժուարութիւններուն վրայ` ըսելով, որ 21-րդ դարու մայրերը, որոնք օժտուած են գիտութեան եւ բարոյական բարձր արժէքներով, հաւատարիմ պէտք է մնան Եղեռնի նահատակներուն կտակին եւ խնամեն պահանջատիրութեան սերմերը իրենց զաւակներուն մէջ, քաջ գիտնալով, որ` «Ո՛ւր որ զօրաւոր ազգ գոյութիւն ունի, հոն կը գտնուին քաջասիրտ մայրեր»:
Դոկտ. Սիւզի իր խօսքը եզրափակեց վեհափառ հօր արտասանած խօսքէն մէջբերումով` «Հայ մայրով հայը հայ կը մնայ»:
Ութերորդ դասարանի աշակերտներէն Պարոյր Ղուկասեանի «Մայրերուն» ասմունքին յաջորդեց, Նայիրի Հապէշեանի խմբավարութեամբ, Դ.Ե.Զ. դասարաններու երգչախումբին ելոյթը երկու երգերով: Ապա միջնակարգի նազպարի եւ Գ.Դ. կարգերու ժողովրդական պարի ներկայացումները (գեղարուեստական ղեկավար` Ժիրօ Քեչեճեան) յաւելեալ փայլք հաղորդեցին ձեռնարկին: Իւրայատուկ էր նաեւ երկրորդականի աշակերտներուն ելոյթը` Հեղնար Գազանճեանի մեներգով, որուն կ՛ընկերակցէին Վարանդ Հաճեան` սրինգով, Շաղիկ Հապէշեան` ջութակով եւ Շանթ Փալազեան` կիթառով:
Հանդիսութեան աւարտին վարիչ մանկապարտիզպանուհի Լենա Սթամպուլեան պատգամախօսին նուիրեց յուշանուէր մը վարժարանին անունով, ինչպէս նաեւ տեղի ունեցաւ կարկանդակի հատում եւ հիւրասիրութիւն:
