Ջաւօ Շանթ բարձրագոյն կրթութեամբ օժտուած կին մըն էր, որ ունէր գրական եւ գիտական բազմակողմանի ծանօթութիւններ:
Ջաւօ Շանթ 1903-ին կ’ամուսնանայ Լեւոն Շանթի հետ: Իր կեանքը կը կապէ մեծանուն գրագէտին, կ’ապրի մտաւորական ընտանիքի շրջանակին մէջ եւ կը յարգուի բոլորէն:
Իր հասարակական գործի փայլուն շրջանը կը սկսի 1910-ին, Պոլսոյ մէջ, ուր Սաթենիկ Օհանջանեանի հետ կը նուիրուի Աշխատանքի տան կազմակերպութեան: Ջաւօ Շանթ կը կազմէ դաշնակցական կիներու խումբ մը, որ բացառաբար կը լծուի կիներու կազմակերպման գործին: Այս խումբի նախաձեռնութեանբ հիմը կը դրուի Պոլսոյ Աշխատանքի տան:
1911-1913 քանի մը տարուան անձնուէր աշխատանքին մէջ Ջաւօ եւ իր ընկերուհիները նոր հետաքրքրութիւն մը յառաջ կը բերեն պոլսական միջավայրին մէջ եւ կը մղեն իգական սեռը դէպի հասարակական աշխատանք:
Հայաստանի Հանրապետութեան շրջանին կը հաստատուի Երեւան: Հայաստանի խորհրդայնացումէն ետք, 1921-ին, կ’անցնի արտասահման, Եւրոպա, ապա Եգիպտոս եւ վերջապէս` Հալէպ եւ վերջնականօրէն կը հաստատուի Պէյրութ:
Ջաւօ Շանթ 1924-ին կարգ մը ընկերուհիներու եւ կիներու հետ հիմը կը դնէ Ֆրանսայի Հայ կարմիր խաչին, որ յետոյ Կապոյտ խաչ կը կոչուի: Կնոջական այս կազմակերպութիւնը քանի մը տարուան ընթացքին կը ծաւալի` կեդրոն ունենալով Փարիզը: Ջաւօ Շանթ տասը տարի իր մասնակցութիւնը կը բերէ օգնութեան գործին` միշտ գտնուելով Կեդրոնական վարչութեան մէջ:
1936-էն ետք Ջաւօ Շանթ աշխատանքի կը լծուի Լիբանանի եւ Սուրիոյ օգնութեան խաչերուն մէջ:
1942-ին, Համաշխարհային Բ. պատերազմի օրերուն, Լոլա Սասունիի հետ կը հիմնեն «Պնակ մը կերակուր»-ի ձեռնարկը:
1938-ին Քարանթինայի շրջանի մէջ կը հիմնէ ԼՕԽ-ի առաջին դարմանատունը:
1945-ին, երկար հիւանդութենէ ետք, կը մեռնի:
