ՅԱՐՈՒԹԻՒՆ ՅԱՐՈՒԹԻՒՆԵԱՆ
Վեցհարիւրամեայ աներես պատմութեան աւարտին ֆիտայական պայքարից ծնուած բանակով մենք Սարդարապատում հասկացանք, թէ ինչ բան է յաղթանակը: Այդ աներեւակայելի «բոյրը» շունչ տուեց, ապրելու յոյս տուեց մահուան մահճում յայտնուած մի ամբողջ ազգի: Այդ յաղթանակը զուտ հայկական էր` առանց որեւէ աւելորդութեան, առանց որեւէ միջամտութեան, առանց ձեւականութիւնների: Մենք հասկացանք, որ այս արեւի տակ ունենք ապրելու իրաւունք եւ ապրեցինք: Սակայն անհաշտութիւնն ու օտարամոլութիւնը, որ հարիւրամեակներ շարունակ տեղաւորուել էին մեր ոսկրածուծում, մետաստազների պէս տարածուեցին եւ մեզ հետ շպրտեցին կրկին օտարապաշտութեան գիրկը:
Ժամանակն անողոք էր, բայց ոգին արդէն արթնացել էր եւ նրա ընթացքը ժամանակի պարտադրանքին այլեւս չէր ենթարկուելու: Եւ պատմութիւնը կրկնուեց, անգամ` ոչ թէ հարիւրամեակներ անց, այլ պատմութեան համար մի ակնթարթում. եօթանասուն տարին պատմութեան համար ակնթարթ էր, շունչ քաշելու, ուշքի գալու, ուժերը կրկին ժողովելու ակնթարթ, որ մեզ վերադարձրեց Սարդարապատում ձեռք բերած մեր արժանապատուութիւնը: Յաջորդ Սարդարապատը Արցախն էր, եւ կրկին ֆիտայական ուժերով, որի մերանից պէտք է ծնուէր հայոց ուժի անկոտրում ապացոյցը` Հայոց բանակը:
Մենք երկար ժամանակ բանակ չենք ունեցել, հետեւաբար` տէր էլ չենք ունեցել: Մենք մեր ռազմարուեստի հսկաներին «թրծել» ենք օտարների ռազմական կառոյցներում: Նրանց ենք մատուցել ծառայութիւններ մի պարզ պատճառով, որովհետեւ բանակ չենք ունեցել: Հիմա դուք կաք: Դուք, այսինքն` մենք կանք: Մենք մենք ենք` ազգ-բանակ միասնութիւնը: Եւ այս անգամ էլ նրանք` անհաշտութիւնն ու օտարամոլութիւնը, կան, բայց արդէն աւելի թուլացած, որովհետեւ յանձինս ձեզ, այսինքն` մեզ, մեր կերտած պետականութեան ընթացքն անկասելի է: Մենք այսօր, քան երբեւէ, ուժեղ ենք: Մեր ուժը մեր նահատակների` Մոնթէների, Վազգէնների, Վարդանների, Լէոնիդների, Թաթուլների, Արմէնների եւ միւսների թափած արեան զօրութիւնից է գալիս եւ շարունակւում է քեզնով, Հա՛յ Զինուոր:
Մենք այսօր, քան երբեւէ, հզօր ենք, որովհետեւ սահմանին դու ես կանգնած, որ ես եմ… ի՞նչ տարբերութիւն: Բայց դու աւելի ուժեղ ես, որովհետեւ պաշտպանում ես ինձ, իսկ ես քեզանով աւելի եմ ամրանում եւ աւելի ուժեղ եմ ինձ զգում: Ես այսօրուայ Հայաստանն եմ, դու` նաեւ վաղուանը: Այն Հայաստանը, որ վաղն է գալու: Մենք այսօր միասին նշում ենք մեր բանակի օրը` մեր օրը: Կա՞յ, արդեօք, աւելի լաւ օր, քան այսօրն է: Այսօր մեր Նաւասարդն է, մեր երկունքի, մեր պատուի օրը: Մենք պատիւը գետնին գցող տեսակ չենք, մենք մեր պատուի գինը լաւ գիտենք: Մենք այսօր շահեկան վիճակում ենք, որովհետեւ դու կաս, Հա՛յ Զինուոր: Որովհետեւ կայ Հայաստանի Հանրապետութիւնը, որը սկսւում է այն խրամատից, որտեղ դու ես կանգնած, այսինքն` ՄԵՆՔ: Բազուկդ միշտ կուռ լինի, միտք` սթափ: Քամիների դէմ` անկոտրում, կամքդ` հաստատուն:
Շնորհաւոր տօնդ, Հա՛յ Զինուոր:
