«Փոքր Հարուած Մը» Կատակերգութիւնը, Որ Մեծ Տպաւորութիւն Ձգեց

ԱՐՇՕ ՊԱԼԵԱՆ

Համազգայինի «Արեգ» մանկապատանեկան թատերախումբին կողմէ երէկ «Յակոբ Տէր Մելքոնեան» թատերասրահին մէջ ներկայացուեցաւ Լուիս Պլեքի «Փոքր հարուած մը» կատակերգութիւնը` բեմադրութեամբ Հրայր Գալեմքէրեանի, որ «Արեգ»-ի բեմադրիչն է եւ «Արեգ» թատերական դպրոցի գեղարուեստական ղեկավարը:

«Արեգ» թատերախումբը ունեցաւ երկու ելոյթներ` ցերեկային եւ գիշերային:

Ցերեկայինը յատուկ աշակերտական էր: Հայկական դպրոցներ բարձր կարգերու աշակերտներ մէկուկէս ժամ լուռ հետեւեցան ներկայացումին` ըմբոշխնելով այնքան ժամանակակից նիւթը, կատարեալ հարազատութեամբ փոխանցուած ոճը եւ 16-22 տարեկանի միջեւ տարուբերող պատանի-երիտասարդներու լաւ խաղարկութիւնը:

«Փոքր հարուած մը» կատակերգութեան ձգած տպաւորութիւնը մեծ եղաւ, որովհետեւ անոր հերոսները հանդիսատեսին ուշադրութիւնը կեդրոնացուցին իրենց խաղարկութեան վրայ եւ զայն առաջնորդեցին լուռ մնալու, ժպտալու, խնդալու, լրջանալու, անակնկալի մատնուելու եւ մէկ խօսքով` հետեւելու իրենց:

Դերասանները իրենց խաղարկութեամբ հին ու նոր սերունդները իրարու միախառնեցին` ստեղծելով գեղեցիկ ներդաշնակութիւն մը: Անոնք իրենց խանդավառութեամբ կրցան ընդգծել հին ու նոր սերունդներուն տարբերութիւնը` կատարեալ սիրով եւ իրարու ամբողջացնելու կշռոյթով:

Տակաւի՛ն. թատերական ներկայացումին ուղղած պատգամը խոր էր եւ այժմէական. անիկա ուղղակիօրէն կապուած էր ներկայ պատանիներուն եւ երիտասարդներուն կեանքին եւ անոնց տուած որոշումներուն:

«Փոքր հարուած մը» կատակերգութիւնը դիտողը կը մղէ խորհրդածելու, որ նախքան որոշում կայացնելը պէտք է ինքզինքը գտնէ, իր ընտրանքները ճշդէ եւ ապա որոշում տայ, որպէսզի աւելի ուշ զղջումի պահեր չապրի, այս պարագային ընտանիք կազմելէ ետք ստիպուած չըլլայ ամուսնալուծման ուղիին հետեւիլ, ընդհակառակն` իր վերջին պատկերով թատրոնին հայեցակէտը կ՛ըլլայ վերանորոգել այն կապը, որով կարելի եղած է ստեղծել ընտանեկան բոյն մը:

Հոս է, որ հաւանաբար նիւթը կարելի է պատշաճեցնել հայ ընտանիքի պահպանման գաղափարին հետ:

Ճիշդ է, որ թատրոնին նիւթը ընկերային բնոյթ ունէր եւ ոչ հայկական, սակայն ան մաքուր հայերէն ըլլալէ չէր դադրեր, հոս կ՛արժէ նաեւ գնահատել թատերախաղը թարգմանող Նարէ Գալեմքէրեանը, որուն թարգմանութեան հաղորդական ոճը մղած է երիտասարդ դերասանները տիրապետելու հայերէն բնագիրին եւ բեմէն հնչեցնելու անսխալ հայերէն մը:

Երաժշտական եւ լոյսի ձեւաւորումը իրենց կարգին մեծ դերակատարութիւն ունեցան թատերական ներկայացումը լաւ ձեւով հանդիսատեսին փոխանցելու մէջ: Այս առումով գնահատանքի արժանի են նաեւ Հրայր Գալեմքէրեանը, Գօգօ Աւեսեանն ու Յակոբ Տէր Ղուկասեանը:

Երկու ամսուան ընթացքին այսքան լաւ կերպով պատրաստուած այս ներկայացումը ափսոս, որ այսօր ոչ ոք պիտի կարենայ վայելել, ըմբոշխնել ու քաջալերել մշակութասէր եւ տաղանդներով լեցուն նորահաս հայ սերունդը, պարզապէս որովհետեւ թատերական այս ներկայացումը պիտի չկրկնուի:

Շատ պիտի փափաքէինք մեր թղթակցութիւնը աւարտել գրելով հետեւեալը. «Առիթը մի՛ փախցնէք եւ դիտեցէ՛ք «Փոքր հարուած մը» կատակերգութիւնը», սակայն դժբախտաբար այդպէս չէ:

Բայց եւ այնպէս Համազգայինի գեղարուեստի դպրոցներու խնամակալութեան եւ անձնակազմին կ՛արժէ առաջարկել, որ այնքան բծախնդրութեամբ պատրաստուած այս ներկայացումը դարձեալ կրկնուի` առիթ տալով, որ լիբանանահայ հանդիսատեսը հետեւի թատերական հաճելի ներկայացումի մը:

 

 

Share This Article
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
CATEGORIES

COMMENTS

Wordpress (0)