ՐԱՖՖԻ ՏԷՄԻՐՃԵԱՆ
Մտովի, ներքուստ գիտակցելով իրենց արարքներուն տարողութիւնը` յանցաւորները կը փորձեն երեւութապէս ցոյց տալ առաւելագոյն զսպուածութիւն եւ հանդարտութիւն: Սակայն անոնք որեւէ պահու կրնան բռնկիլ, հաւասարակշռութիւն կորսնցնել ու բացայայտել իրենց իսկական էութիւնը: Այս շրջագիծին մէջ պէտք է դիտել Հայաստանի Հանրապետութեան վարչապետին աթոռը զբաղեցնողին հետեւեալ յայտարարութիւնը.
– Ես այսօրուան Հայաստանի վարչապետն եմ, պատմական Հայաստանի վարչապետը չեմ:
Ազգային ժողովի քննարկումներու ընթացքին ոչ մէկ ակնարկութիւն կատարուած էր պատմական Հայաստանի մասին, բայց նիստի ճնշուած մթնոլորտին մէջ վարչապետը ուզեց բոլորին ըսել, որ ինք Հայաստանի Հանրապետութեան սահմաններէն անդին` ոչ մէկ պատասխանատուութիւն ունի, ոչ մէկ պահանջ: Այս քայլը Հայաստանի քարտէսի ցուցադրութեան շարունակութիւնն է: Նշեալ յայտարարութիւնը փաստացի հայրենիքի գաղափարէն հրաժարիլն է, ազգային յիշողութեան դաւաճանութիւնն է: Այո՛, վարչապետէն կարելի չէ ակնկալել, որ Հայ դատի ներկայացուցիչը ըլլայ եւ պէտք չէ ըլլայ, բայց նաեւ կարելի չէ ականատեսը ըլլալ այնպիսի վարչապետի մը, որ Հայ դատի երթը խափանողն է: Անցեալին այս առնչութեամբ դերաբաշխումը ճիշդ ձեւով կատարուած էր, սակայն վերջին տարիներուն դերասանները իրենց դերակատարութիւններէն հրաժարած են:
2018-էն ի վեր Հայաստանի մէջ ակներեւ է հայրենիքի գաղափարը սպաննելու ճիգը, որուն յաջողութիւնը համազգային աւեր է: Եռագոյն դրօշին վրայ թղթախաղով սկսած փճացնող երթը, բարոյական համակարգի կազմաքանդումը, հերոսութեան հասկացողութեան արժեզրկումը, եկեղեցւոյ հեղինակազրկումը եւ վերջերս պետական երաժշտանոցը փակելու ճիգն ու հայոց պատմութիւն դասանիւթը Հայաստանի պատմութեան վերածելու փորձը պարզապէս օրինակներ են, եւ կարելի է հետագային մէկ առ մէկ մէկտեղել` ցոյց տալու համար կազմակերպուած եւ հեռանկարային աւերիչ մօտեցումը:
Այլեւս բացայայտ է, որ այս մէկը Հայաստանի իշխանութիւններու ու անոնց հովանաւորներու ռազմավարութեան առանցքն է: Ներկայիս պահանջուածը Հայաստանը անգոյն եւ անդիմագիծ պետութեան մը վերածելն է, որպէսզի վաղը ոչ մէկ ատեն կարողականութիւն ունենայ նոր ազատագրական պայքար մղելու:
Հոս է հիմնական վտանգը: Հողը կարելի է «կամքէ անկախ» տալ, պարտուիլ, բայց յետոյ կարելի է վերստին ազատագրել, սակայն երբ հայրենիքի գաղափարը` տեսլականը կը սպաննուի, կարելի չէ վերականգնել, կարելի չէ հաւաքական յիշողութիւնն ու ազգային պատկանելիութիւնը վերաթարմացնել…
Այսօրուան կռիւը միա՛յն Տաւուշի չորս գիւղերը չեն, երբե՛ք: Հոն պիտի չաւարտի: Այս բոլորին դիմաց` իշխանութիւնները «հովանաւորներու» ճամբով կը փորձեն ու պիտի փորձեն ներսը, այսպէս կոչուած, «բարեկարգումներ» եւ «ձեռքբերումներ» կատարել, որպէսզի մնացած տարածքին մէջ «բարօրութեան» զգացողութիւնը փոխանցեն քաղաքացիներուն, որոնք յագեցած ընկերատնտեսական ձեւական զարգացումներով` հլու հնազանդ մասնակից դառնան հայրենիքի գաղափարի քայքայման, Հայաստանի Հանրապետութեան ջլատման եւ ազգի կործանման քայլերուն:
Այո՛, այսօր մեր հիմնախնդիրը հայրենիքի տեսլականը պահելն ու նոր սերունդին փոխանցելն է, ազատ ու ամբողջական Հայաստանի գաղափարին շունչ տալն է, որպէսզի գալիք սերունդներէն այսօրուընէ խլած չըլլանք մեր դարաւոր ժառանգութիւնը վերականգնելու իրաւունքը…
