Սուրբ Էջմիածինի Կրօնասէր տիկնանց համախմբումի ընդհանուր ժողովը տեղի ունեցաւ երկուշաբթի, 5 փետրուար 2024-ին, ՀԲԸՄ-ի «Տեմիրճեան» կեդրոնի 5-րդ յարկի սրահին մէջ:
Հանդիպումը կը զուգադիպէր Աւարայրի հերոսամարտի տարելիցին եւ վարչութիւնը յատուկ հրաւիրած էր Ստեփանոս ծ. վրդ. Փաշայեանը, որպէսզի Վարդանանցի պատգամներով ոգեւորէ ներկաները:
Բարի գալուստի խօսք արտասանեց Յասմիկ Քէշիշեանը, որ ամփոփ գիծերու մէջ ներկայացուց հաւաքին առիթով յատուկ հրաւիրուած պատգամաբեր վարդապետը:
Ապա խօսք առաւ Ստեփանոս ծ. վրդ. Փաշայեան, որ դիտել տուաւ, թէ 451-ին թուականին քաջն Վարդանը եւ հայոց բանակի 1036 մարտիկներ իրենց արեամբ ներկեցին Աւարայրի դաշտը, որպէսզի հայը կառչած մնայ իր հաւատքին, պահպանէ իր քրիստոնէական հաւատքը: Իսկ սրբազնագոյն հոգեւորական Ղեւոնդ Երէցը մասնակցելով Աւարայրի ճակատամարտին` իր ելոյթներով ոգեւորեց հայ մարտիկները եւ այդ պատճառով ալ ստացաւ «Աւարայրի արծիւ» պատուանունը:
Պատգամախօսը նշեց, որ դառն եղաւ նաեւ Ղեւոնդ Երէցի ճակատագիրը: Ան գերեվարուեցաւ եւ նահատակուեցաւ Պարսկաստանի մէջ, բայց եւ այնպէս, անոնց մղած պայքարին շնորհիւ` հայ ժողովուրդը մերժեց զրադաշտական կրօնը եւ հաւատափոխ դառնալու փոխարէն` իմացեալ մահով պահպանեց իր կրօնն ու ինքնութիւնը:
«Այսօր ոգեկոչելով Վարդանանց հերոսամարտը` մենք կը նշենք քրիստոնէական հաւատքին հանդէպ մեր հաւատարմութիւնը: Ոչ միայն պարզապէս տօնենք, այլ մեր առօրեայ կեանքին մէջ ապրինք Սուրբ Վարդանի եւ Ղեւոնդ Երէցի հայրենասիրութեան ու հաւատքի հանդէպ նուիրումի ոգիով», եզրափակեց Ստեփանոս ծ. վրդ. Փաշայեան:
Ապա համախմբումի ատենապետ Անահիտ Պուլտուքեան-Տանձիկեան ներկայացուց տասներկու գլխաւոր մասերէ բաղկացած միութեան վերջին երկու տարիներու գործունէութիւնը:
Հաւաքը եզրափակեցաւ «Պահպանիչ»-ով:
