ՎԱՀԱՆ Կ. ՄԱՆՃԻԿԵԱՆ
Երեւանի գետնուղիի (Metro) Բարեկամութեան կայարանէն դէպի «Կասեան – Յ. Յակոբեան» դուրս գալու ճամբուս վրայ, գետնանցումին վերջը, անշուք ու փոքրիկ խանութ մը կայ: Այդտեղ (իմ ենթադրութեամբս` արցախցի) կին մը ժինգիալով հաց կը թխէ:
– Այս անգամ կեցիր այլեւս, ա՛ռ մէկ հատ (ես ինծի): Թէեւ կապանցի գործընկերուհիս (Կապանի ժինգիալով հացն ալ նշանաւոր է) ըսած էր, թէ այստեղ (Երեւան) բոլոր կանաչեղէնները չկան, իսկականը չէ՛:
– Բարե՜ւ ձեզ:
– Բա՜րեւ ձեզ (թեթեւ ժպիտով ու գերդրական ձայնով):
– Ի՞նչ արժէ հատը:
– Վեց հարիւր դրամ:
– Մի հատ կը տա՞ք:
– Ի հարկէ:
– Հարցնե՞մ: Չէ՜, չէ՜, մի՛ հարցներ, Աստուած գիտէ որքա՜ն նեղացուցած են զինք` «եկած» կամ «փախստական» ըսելով, վէրքերը մի՛ բանար (մտքիս մէջ):
– Արցախի՞ց էք, մօրքո՛յր ջան (ակամայ):
Ժպիտը կը կորսուի… Թաց աչքերով.
– ՇՈՒՇԻԻՑ (կարծես բոլոր տառերը գլխագիր հնչէին), դպրոցի փոխտնօրէնուհին եմ (ուշադրութի՛ւն, նախադասութիւնը ներկայ ժամանակով է):
– Յո… յոյսով եմ որ… չնայած` յոյս չունեմ շուտով, բայց գոնէ մի օր էլի՛ կը համտեսեմ ձեր ժինգիալով հացից, այս անգամ` Շուշիում:
Վահագնի հազար-հազար կայծակի ուժին համազօր նայուածքներով.
– Իսկ ես չեմ էլ կասկածում, որ Շուշիում համտեսելու ես իմ ժինգիալով հացից, տղա՜յ ջան, եւ շուտո՛վ…
Երեւանի գետնուղիի Բարեկամութեան կայարանի դէպի «Կասեան-Յ. Յակոբեան» գետնանցումին վերջը մե՜ծ դպրոց մը կայ, այցելեցէ՛ք:
