Մ. Խ.
Պէտք է հայ ազգը գիտակցի, թէ չի նմանիր ուրիշ ազգերու, չի կրնար ուրիշ ազգերու պէս հանգիստ եւ անհոգ կեանք ապրիլ, որովհետեւ ան դատ ունեցող ժողովուրդ է: Ժողովուրդ մը, որ կþապրի հեռու իր հողերէն, ժողովուրդ մը, որ ջարդուած եւ տեղահանուած է, ինչպէ՞ս լռէ, ինչպէ՞ս հանգիստ խղճով քնանայ. մեր ստեղծած ներքին վրէժի կրակը պէտք է նեղացնէ մեզ եւ ուղղէ դէպի պայքար, որովհետեւ մենք պարտական ենք մեր հողերուն, պապերուն եւ ազգին: Պահ մը մտածենք՝ արդեօք մեր պապերը հպարտ պիտի ըլլայի՞ն մեզմով:
Հայ ակումբը պէտք է ունենայ նոյնքան արժէք՝ երկրի կայուն թէ անկայուն վիճակին մէջ: Հայ երիտասարդը պէտք է գործէ անկէ ներս թէ դուրս՝ զոհելով իր հաճոյքի պահերը, բայց հարցումը այն է՝ թէ «բաւարա՞ր» է անոր տարած աշխատանքը: Ո՛չ բաւարար չէ: Երիտասարդը պէտք է ըլլայ աւելի վճռակամ եւ ազդեցիկ, պէտք չէ բաւարարուի անցեալի փառքերով: Միթէ՞ մեր կուսակցութեան դաւանած նպատակները իրականացնելու ճամբուն վրա՞յ ենք:
Այնքան ատեն որ մեր երազանքները կը մնան անկատար, ուրեմն պարտուած ենք: Մարդ ինչպէ՞ս հանգիստ ապրի, երբ անդադար պարտուած է: Եթէ մեր սովորական գործելակերպը կատարեալ չէ, ապա զինուինք արդիական նոր միտքերով, չբաւարարուինք լոկ հայապահպանութեամբ, դիմենք միջոցներու, որոնք մեզ աւելի կը մօտեցնեն մեր երազած Հայաստանին, առհասարակ կրկնուող գործընթացով նոր յաջողութիւններ ի յայտ չեն գար:
Եթէ պահ մը Լիզպոնի տղաքը մեզի հետ ըլլային, պիտի գոհանայի՞ն մեր ձեռք բերած արդիւնքներով կամ մեր տարած ճիգերով: Չպաշտենք երեւոյթը, այլ՝ աշխատանքը, չտարուինք խօսքերով, այլ՝ գործերով: Նոյնիսկ եթէ մեր առօրեան ակմբային կեանքէն ներս է, այս ձեւով մենք ոչ մէկ բան կþաւելցնենք մեր իղձերը իրականացնելու ընթացքին վրայ։ Արդեօք ի՞նչ է այս բոլորին օգուտը: Ըլլանք պատասխանատու երիտասարդներ՝ ի մտի ունենալով Բեկորի խօսքը, որ կþըսէ. «Իւրաքանչիւր հայ պէտք է զգայ, որ առանց իրեն հայրենիքը կը փլի»: Մենք մեր անձը ընդհանրապէս «հայրենասէր» կը կոչենք՝ Արցախի սահմանին վրայ նահատակուած հերոսի մը նկարը բաժնելով մեր ընկերներուն հետ կամ հայրենասիրական երգեր երգելով: Բայց լաւ կþըլլայ ընդունինք, թէ «հայրենասիրութիւն»-ը բարդ բառ է, աժան բառ մը չէ, ամէն մարդ չէ, որ կրնայ կրել զայն, անիկա կը կարօտի շարունակական աշխատանքի:
Արթննա՛նք, դիմենք աւելի արդիւնաբեր ձեւերու, որովհետեւ դեռ երիտասարդ ենք եւ պէտք է առաւելագոյն չափով օգտուինք մեր ունեցած կարողութիւններէն։ Քանի որ ունինք գաղափարական եւ յեղափոխական երիտասարդներ, չապաւինինք ապագայ սերունդներուն, տեսնենք մեր երազած Հայաստանը՝ արդիւնքը մեր աշխատանքին:
