ՎԱՀՐԱՄ ԷՄՄԻԵԱՆ
Թուրքիոյ նախագահ Ռեճեփ Թայիփ Էրտողան յայտնեց, որ իր ռուս պաշտօնակից Վլատիմիր Փութինին առաջարկած է Տէր Զօրի մէջ քարիւղի դաշտերը փոխադարձաբար կառավարել` աւելցնելով, որ Փութին այդ առաջարկը կը սերտէ, «եւ կրնանք նոյնպիսի առաջարկ մը ներկայացնել Թրամփին»: Փութին այս առաջարկը լսելէ ետք, արդեօք ինչպիսի՞ նայուածք մը ուղղեց իր թուրք պաշտօնակիցին:
Այս լուրը կարդալէ ետք կարելի չէ հարց չտալ. «Այս բոլորին մէջ ո՞ւր է Սուրիան` այդ դաշտերուն օրինական սեփականատէրը»: Էրտողան այդ բնական հարստութիւնը ասոր անոր կ՛առաջարկէ, կարծէք իր «պապուն մալը» ըլլար. թերեւս ալ համոզուած է, որ այդպիսին են` նկատի ունենալով իր դաւանած նոր օսմանական վարդապետութիւնը: Ուրեմն Օսմանեան կայսրութենէն իրեն ժառանգ մնացած Տէր Զօրի քարիւղի հանքե՞րն է, որ կ՛առաջարկէ Փութինին եւ Թրամփին: Անշուշտ ոչ, որովհետեւ Սուրիոյ այդ նահանգի քարիւղի դաշտերուն մէկ մասը արդէն կը գտնուի Ռուսիոյ դաշնակից Սուրիոյ կառավարութեան վերահսկողութեան տակ, իսկ միւս մասը` Միացեալ Նահանգներու վերահսկողութեան տակ, ուստի ինչո՞ւ այդ մեծ տէրութիւնները պիտի ընդունին «շնորհաբաշխ ու առատաձեռն սուլթանին» այս «պարգեւ»-առաջարկը, ինչո՞ւ պիտի զիջին:
Հաւանաբար Էրտողան իր կատարած առաջարկին մէկ մասն է, որ կը ներկայացնէ: Կարելի է ենթադրել, որ նաեւ առաջարկած ըլլայ Ռուսիոյ եւ Միացեալ Նահանգներու կողմէ այդ անջատ զիջումներուն դիմաց թրքական կողմին վճարելիք գինը կամ առնուազն պատրաստակամութիւն յայտնած գին մը վճարելու, եւ Փութին այս երկմասանի առաջարկն է, որ կը սերտէ, եւ ոչ միայն առաջին մասը, որուն պատասխանը` կտրուկ «ոչ»-ը կրնար տեղն ու տեղը տալ: Սակայն այստեղ եւս ահազանգի մը նման զիլ կերպով կը հնչէ միեւնոյն հարցումը` այս բոլորին մէջ ո՞ւր է Սուրիան:
Այսպիսի գործարք մը անուղղակի կերպով կը նշանակէ Սուրիոյ մասնատումը, զոր շարունակ ու հրապարակաւ կը մերժեն առնչակից երեք կողմերը` Ռուսիան, Միացեալ Նահանգներն ու Թուրքիան: Էրտողանի անամօթ առաջարկը կը հաստատէ Թուրքիոյ կողմէ հնչած այդ հաւաստումներուն եւ Սուրիոյ մէջ որեւէ ախորժակ չունենալու մասին յայտարարութիւններուն ստայօդ ըլլալը: Ատիկա առաջարկ մը ըլլալէն աւելի խոստովանութիւն մըն է:
