ԱՐԻՆ ԳԱԼՈՒՍՏԵԱՆ
Եւ այսպէս անցաւ մէկ տարի, որ դուք չկաք: Մեկնեցաք շատ արագ, առանց հրաժեշտի: Մեկնեցաք, սակայն ձեր ետին ձգեցիք այնպիսի յուշեր, որոնցմով դուք միշտ ներկայ էք մեր առօրեայ կեանքին մէջ:
1998-ին բախտը ունեցայ ծանօթանալու ձեզի եւ աշխատելու ձեր հովանիին եւ գուրգուրանքին ներքոյ, սակայն երբեք ինքզինքս պաշտօնեայ չզգացի, չձգեցիք` զգամ եւ սորվեցուցիք, որ ազգային գործը պաշտօնեաներով չէ, որ կը դառնայ: Սորվեցուցիք, որ նուիրուածութիւնը, անշահախնդրութիւնը, համեստութիւնը, յարգանքը եւ, ինչո՞ւ չէ, գործի հանդէպ պահանջկոտ ըլլալն է, որ կ՛ակնկալուի ազգային գործին նուիրուած անհատէն: Դուք այդպիսին էիք եւ սորվեցուցիք այդպէս ըլլալ:
Մեր ազգային հարցերն ու մտահոգութիւնները միշտ ալ ձեր ուշադրութեան կիզակէտին էին: Միշտ մտահոգ էիք մեր ապագայով: Կ՛ուզէիք անթերի տեսնել գործը եւ մասնագիտացած ձեւով աշխատիլ, այդպէս կը պահանջէիք մեզմէ: «Անցեալէն դասեր քաղեցէք», կ՛ըսէիք յաճախ եւ կը պատմէիք ձեր պատմութիւնները, յուշերը եւ արժէքաւոր ընկերներու հետ ձեր ապրած օրերը:
Ճեմարանը ձեզի համար սրբութիւն մըն էր: Կ՛ուզէիք, որ անիկա շարունակէր ճառագայթող ըլլալ, ինչպէս միշտ եղած է: Յաճախ նոր գաղափարներ ունէիք եւ առանց վարանումի կը յայտնէիք, կը պնդէիք, կը հետապնդէիք, որ իրականանան: Ճեմարանի փոխադրակառքէն սկսեալ մինչեւ կրթական համակարգը, աշակերտներու նիստուկացը, ուսուցիչներու պահուածքը, քաֆեթերիային մատուցած ուտեստի որակեալ ըլլալը եւ այլն` կարեւոր հարցեր էին ձեզի համար: Իսկ ամենակարեւորը հայեցի դաստիարակութիւնն էր, որուն փոխանցման մէջ նահանջ չէիք ընդուներ եւ խստապահանջ էիք, որ լաւագոյնը պէտք է տրուի Ճեմարանի մէջ:
Այս բոլորը կ՛ընէիք` յանուն ձեր գաղափարին եւ հաւատքին: Չեմ կարծեր` գտնուի մէկը, որ վկայէ, թէ որեւէ անձնական շահ հետապնդած ըլլաք եւ կամ ձեր ունեցած դիրքը շահագործած ըլլաք: Սխալը պէտք էր դատապարտուէր, նոյնիսկ եթէ կատարողը ձեր մօտ ընկերը կամ բարեկամը ըլլար:
Այսօր, ընկե՛ր Յակոբ, շատ բան չէ փոխուած: Ամէն ինչ նոյնն է, լաւով ու վատով մնացած են նոյնը: Սակայն ձեր ջամբած դաստիարակութիւնն է, որ կը ստիպէ փորձել, տոկալ, յուսալ եւ հաւատալ, որ գարունը պիտի գայ, եւ վարդերը պիտի բացուին այնպէս, ինչպէս դուք կ՛երազէիք:
Ննջեցէք խաղաղութեամբ:
Միշտ յարգանօք`
