Աւանդութիւն դարձած է Ազգ. Քարէն Եփփէ Ճեմարանի շրջանաւարտ հունձքերը անուանակոչել տարուան խորհուրդը մարմնաւորող դէմքերու անունով:
Այս սովորութիւնը ցուցական քայլ մը չէ: Ան Ճեմարանի դաստիարակչական առաքելութեան մաս կը կազմէ:
Բնականաբար սերունդի մը միայն անուն տալով կարելի չէ անոր ազգային նկարագիրը կերտել կամ ոգեւորել զինք: Դաստիարակութիւնը համապարփակ աշխատանք է, որ կը սկսի պատանեկան տարիքէն ու կը շարունակուի մինչեւ անհատին հասունացումը: Այդ տարիներուն ընթացքին անհրաժեշտ է ամէն միջոց օգտագործել մեր սերունդներուն հոգեկան եւ մտաւոր աշխարհը հարստացնելու, միեւնոյն ժամանակ անոնց բարոյական նկարագիրի կազմաւորումին նպաստելու:
Դաստիարակութիւնը քարոզ կարդալու հետ պէտք չէ շփոթել: Դաստիարակել կը նշանակէ անհատին մտածելու, հարցերը քննելու, երեւոյթները վերլուծելու եւ դատելու կարողութիւնը զարգացնել, ինչպէս իր անձին, այնպէս ալ հաւաքականութեան յառաջընթացին համար պայքարելու յանդգնութիւնը յայտնաբերել: Առողջ դաստիարակութեան մեծապէս կը նպաստեն առողջ հաւաքականութիւնը, առողջ միջավայրը: Ուրեմն դաստիարակութեան նուիրական գործին ծառայողները նախ պէտք է ստեղծեն այնպիսի միջավայր, ուր տիրող ըլլան արդարութիւնը, ազատ խօսքը, զիրար լսելու, հասկնալու մշակոյթը:
Դաստիարակչական գործընթացին մաս կը կազմէ նաեւ ինք` դաստիարակը, իր իսկ օրինակով, խօսքը եւ գործը համապատասխան դարձնելով, բարոյական արժէքները մարմնաւորելով:
Դաստիարակչական աշխատանքին մէջ ուղեցոյցի դեր կը կատարեն նաեւ պատմութիւնն ու պատմական այն դէմքերը, որոնք պայքարեցան յանուն հաւաքականութեան, ոչ թէ իրենց նեղ շահերուն համար: Անոնք, որոնք պատմութիւն կերտեցին, ոչ թէ ժողովուրդը անտեսելով իրենց սեփական փառքը փնտռեցին: Անոնք, որոնք իրենց գերագոյնը զոհեցին եւ արդար ու ազատ հայրենիք կերտելու ուղին ցոյց տուին:
Ներկայ ժամանակներուն նիւթապաշտ, ազգային արժէքներ նսեմացնող պատեհապաշտ տիպարներ կը յայտնուին հայ քաղաքական բեմին վրայ: Տիպարներ, որոնք հիասթափութեան ալիք կը բարձրացնեն յատկապէս նորահաս սերունդներուն մօտ: Բարեբախտաբար գոյութիւն ունին նաեւ իսկական հերոսները, արդարները, նոր Հայաստանին ու ազնիւ հայուն հաւատացողները:
Հաւանաբար ամէն ժամանակներու մէջ ալ յայտնուած են ու պիտի յայտնուին բացասական տիպարներ: Անոնք, սակայն, պիտի կորչին պատմութեան տիղմին մէջ, իսկ նորահաս սերունդներուն, ազնիւ գործիչներուն ճամբան պիտի շարունակեն լուսաւորել բարոյական արժէքներ մարմնաւորող, պատմակերտ մեր հերոսները` Արամ Մանուկեանները, որոնք յորդորեցին պայքարիլ նոյնիսկ անօգնական մնալու պարագային, որովհետեւ տեսլական ունեցան ու յանուն այդ տեսլականին ազատ ու անկախ Հայաստանին ճամբայ բացին:
Սերունդներ անուանակոչելը փաստօրէն ինքնաճանաչման նպաստող դաստիարակչական ողջունելի քայլ է: Քայլ, որ պէտք է մղէ զիրենք կարդալու պատմութիւնը, ճանչնալու Արամներն ու ըմբռնելու անոնց դաւանած արժէքները` գտնելու մեր ազգին լուսաւոր ուղին: Ի զուր չէ ըսած բանաստեղծը. «Սերունդնե՛ր, դուք ձեզ ճանաչէ՛ք Սարդարապատից»:
«Գ.»
