ՎԱՀՐԱՄ ԷՄՄԻԵԱՆ
Մայիս 6-ին նախատեսուած երեսփոխանական ընտրութիւններուն նախօրեակին, դժբախտաբար, ինչպէս միշտ, դարձեալ տարածուած է ընտրակաշառքի երեւոյթը: Ողջամիտը կը գիտակցի, թէ այդ գումարին շահը կարճատեւ է եւ շուտով սպառող, իսկ հետեւանքը` երկարատեւ: 6 մայիսին համար քուէարկողը գնողը 7 մայիսին դիւրութեամբ կը ծախէ զայն, որովհետեւ անոր մէջ մարդը չէ, որ կը տեսնէ, այլ միայն քուէն, որ բնականաբար ընտրութիւններէն ետք կը դառնայ անպիտան:
Միւս կողմէ, պետական դիւանակալութեան կամ այլ տեսակի դժուարութիւնները կը լուծուին միայն ժողովուրդին ծառայելու, անոր կարեկցելու կարող, անոր հոգերը բաժնող ու հասկցող, ուստի եւ անոր միջավայրին մաս կազմած երեսփոխաններու ճամբով, որոնց համախմբուածութիւնը առաւել կշիռ մը ապահովելով կը նպաստէ հարցերու առաւել դիւրին լուծման:
Լիբանանը համայնքային երկիր է, ատիկա անվիճելի իրողութիւն մըն է, ուստի ո՞վ կրնայ հայ համայնքին ու քաղաքացիին քաղաքական կամ այլ շահերը անշահախնդիր կերպով պաշտպանել, քուէն գնո՞ղը, իր սեփական համայնքի շահերուն ծառայող օտա՞րը. բնականաբար ո՛չ` այլ միայն իր համայնքի միջավայրին մաս կազմող հայը:
Միւս կողմէ, ոմանք կարելին, դիւրինն ու տրամաբանականը մերժելով կ՛առաջարկեն անկարելին. Հայկական երեսփոխանական պլոք կազմելու փոխարէն իրենց համայնքին շահերուն ծառայող օտարներէն կազմուած պլոքները հայկականացնելու գաղափարը պարզապէս անհեթեթ է, եւ անցնող 18 տարիներու ընթացքին փորձուած անկարելիին փարիլը անլրջախոհութիւն է: Ուստի լիբանանահայը ո՛չ պիտի խաբուի, ո՛չ պիտի ծախուի, ո՛չ ալ սնամէջ գաղափարներէ պիտի տարուի, այլ` տէր պիտի կանգնի իր քուէին, հպարտ հայու քուէին:
