Մեր Ազնիւը

– Բարի՛ լոյս, Ազնի՛ւ:

– Բարի՛ լոյս, – կը պատասխանէ Ազնիւը լայն, անմեղունակ եւ անկեղծ ժպիտով մը: Ապա կ՛աւելցնէ.- ինչո՞վ կրնամ օգտակար դառնալ, ըսէ՛:

Ազնիւը շատ լաւ գիտէր, որ իրեն դիմող ուսուցիչը, պաշտօնեան կամ աշակերտը գրութեան մը, տեղեկութեան մը, նկարի մը պէտք ունի:

Եթէ պէտք եղածը պատճէնահանումի պարզ աշխատանք մը չէր, Ազնիւը մեծ հաճոյքով կը լծուէր գործի. կը կտրէր, կը ձեւաւորէր, կը ջնջէր, կը մաքրէր, կը կոկէր եւ էջին (կամ էջերուն) դատարկ մնացած բաժինները կը հարստացնէր իր իսկ գծագրութիւններով, վրձինի հարուածներով: Ահա աշխատանքը պատրաստ էր` սպասուածէն շատ աւելի գեղեցիկ ու կատարեալ: Ազնիւը իր գործին մէջ իրապէ՛ս կը ձգտէր կատարեալին ու կը հասնէր անոր:

Այս բոլորէն ետք Ազնիւը պատրաստուած աշխատանքին քով դրած կ՛ըլլար պզտիկ հիւրասիրութիւն մը: Անշուշտ: Իրեն դիմած էին իր տան մէջ: Եւ իրապէս Ճեմարանը Ազնիւին տունն էր ե՛ւ առտու, ե՛ւ կէսօր, ե՛ւ իրիկուն, ե՛ւ աշխատանքի, ե՛ւ արձակուրդի օրերուն:

Տարիներու իր նուիրումէն ետք, երբ հանգստեան կոչուեցաւ, Ազնիւը մնաց մեր մէջ: Երբ առողջութիւնը ներէր, ան ներկայ կը գտնուէր դպրոցին ձեռնարկներուն: Ամբողջ էութեամբ կը հետեւէր ձեռնարկին, կը ծափահարէր, կը քաջալերէր: Ձեռնարկի աւարտին տաքուկ-տաքուկ խօսելէ ետք կը բաժնուէր բոլորէն` դարձեալ տեսնուելու յոյսով ու փափաքով:

2017-ի ամավերջի հանդէսին դարձեալ ներկայ էր Ազնիւը ուսուցիչներու խումբին մէջ` ուրախ, կայտառ:

2018-ին ամավերջի հանդէսին Ազնիւը դարձեալ ներկայ պիտի գտնուի իր ազնուական հոգիով եւ անապակ ժպիտով:

ՈՒՍՈՒՑՉՈՒՀԻ ՄԸ