ԱԼԵԱԿ ԼԱՏՈՅԵԱՆ
Կ’ըսեն, որ լաւատեսութիւնը բնականօրէն կը ներգրաւէ լաւ երեւոյթներ: Կ’ըսեն, որ լաւատեսութիւնը յառաջ կը տանի մեզ` տալով յոյս եւ ստեղծելով հոգեպէս ուրախ ու խաղաղ վիճակ մը: Կ’ըսեն, որ պէտք է աշխարհը տեսնենք վարդագոյն: Կ’ըսեն, որ պէտք է միշտ տեսնենք ամէն երեւոյթի դրական կողմը: Այո՛… Դիւրին է ըսելը… Բոլորս ալ կը փորձենք տեսնել լաւը` կեանքի ամէնէն դժուար պահերուն մէջ: Տեսնել լաւ կողմը` ամէն հարցի ու անձի մէջ:
Ճիշդ է, տեսնելով լաւը` նաեւ կը ձգտինք լաւին:
Բայց տեսնելով միայն լաւը, արդեօք չե՞նք գինովնար այդ վարդագոյն երազային աշխարհին մէջ: Վատը միշտ կայ եւ պիտի ըլլայ: Մեր բոլորին պարտականութիւնն է զայն մատնանշել եւ ոչ թէ ծածկել ու մոռնալ` խփելով մեր աչքերը: Վատը տեսնել` չի նշանակեր ընդմիշտ տառապիլ անկէ, միշտ մտածել այդ մասին եւ կամ ըլլալ յոռետես: Վատը ի յայտ բերելով` պարզապէս կը դառնանք գիտակից ու իրատես: Այո՛, կարելի է ըլլալ իրապաշտ` հարցերուն մօտենալով լաւատեսութեամբ, բայց անընդունելի է ըլլալ կուրօրէն լաւատես:
Երբեմն` «Կոյր կը դառնանք իրողութեան դիմաց եւ նաեւ կոյր կը դառնանք մեր կուրութեան նկատմամբ»:
Daniel Kahneman
Բարի՛ իրիկուն,
Բարի եկած էք հոս, մեր մօտ, տիեզերքի ամենալաւ ու ամենահզօր մոլորակը:
Մեր մօտ ամէն բան լաւ է, ամէն բան կարգին է, ամէն բան` վարդագոյն:
Մեր երիտասարդները կեանքով լեցուն, խանդավառ, խիզախ ու պահանջատէր են, իսկ մեր երէցները ո՛չ միայն գիտակից են, այլ նաեւ մանուկի զուարթ հոգի ունին:
Հոս ամէն մարդ ազատօրէն կ’արտայայտուի: Աշխարհի բոլոր բնակիչները իրարմէ տեղեակ են ու միշտ ամէն բանի մասին ազատօրէն կը զրուցեն: Մեծերը հայրական խրատներով կ’ուղղեն աւելի փոքրերը: Բոլորս կը բաժնենք մեր մտահոգութիւնները, կ’արծարծենք այլազան նիւթեր ու միասնաբար կ’աշխատինք բարելաւելու համար մեր այս սքանչելի երկրագունդը:
Հոս` մեր այս ստեղծած աշխարհին մէջ, ամէն մարդ գիտէ գործը բաժնել, ո՛չ միայն կարող անձերու, այլեւ` արժեւորելով ու յառաջ մղելով բոլորը: Բոլորը զիրար կը սիրեն եւ կ’աշխատին ուրիշին եւ մանաւանդ աշխարհին լաւութեան համար: Մենք կը հաւատանք, որ առողջ մթնոլորտը կ’ուղղէ առողջ աշխատանք ու առողջ յարաբերութիւններ ստեղծելու:
Մեր մօտ երեւոյթները կարեւոր չեն: Կարեւոր չէ նստած շարքդ կամ սեղանդ, քշած ինքնաշարժդ, հագած զգեստդ կամ ունեցած տիտղոսդ:
Հոս այնքան մտերմիկ է մթնոլորտը, որ նոյնիսկ այժմէական միջոցներով, ինչպէս` Դիմատետրով, համացանցով, կը բաժնենք այլոց «փառքը»` զայն վերածելով հսկայ նուաճումի մը: Պէտք է հասկնալ, որ ամէն մարդ կը սխալի, որ` դիւրին է քննադատելը: Սակայն ճիշդ չէ մատնանշել այդ սխալները միայն, երբ դիմացը մեր աշխարհը կը ծաղկի ու կը բարգաւաճի: Պէտք է ընդունիլ, որ նոյնիսկ այդ սխալները ակամայ կ’ըլլան, ու անոնց սրբագրութեամբ, նոր սխալներ չեն գործուիր: Հետեւաբար, գալով մեր ցաւերուն, մտահոգութիւններուն ու բողոքներուն` սորված ենք պահել թաքուն եւ կամ արտայայտել անուղղակի ու կատակի ձեւով, որովհետեւ «հետեւողական» աշխատանք կը տարուի հոն:
Ճիշդ այդ «հետեւողական» աշխատանքին պատճառով մեր իրականութեան մէջ ամէն մարդ հանգիստ է: Ըլլաք Հայաստան կամ Լիբանան. Ֆրանսա, Քանատա թէ Ամերիկա, անկարելի է` տեսնէք տխրութիւն (բացի անշուշտ այդ քանի մը մոլորած խումբերուն մօտ): Հրամեցէք մեր մօտ, ձեզի ալ տեղ կայ հոս: Նորեկներուն յարմար տեղ ունինք: Ձեր աջակցութիւնը մեզի համար կարեւոր է:
Կարծիքդ յայտնելու առիթներ կրնաս գտնել: Միշտ մտիկ ընող կայ: Սակայն չմոռնաս ըլլալու զուսպ եւ զգուշ, մոլորածներէ հեռու մնալով, որպէսզի յանկարծ չվարակուիս:
Բարի՛ եկած էք, նորեկնե՛ր:
Բարի՛ գիշեր:
