Լիբանանի մէջ արուեստագէտ Հրայր Սարգիսեանի «Հայրենակարօտ» խորագրեալ առաջին անհատական ցուցահանդէսին բացումը պիտի կատարուի հինգշաբթի, 6 յուլիս 2017-ին, երեկոյեան ժամը 6:00-10:00: Անիկա պիտի շարունակուի մինչեւ 2 հոկտեմբեր 2017:
Հրայր Սարգիսեանի գործը յաճախ հիմնուած է աշխարհագրութեան եւ ժողովուրդին հետ իր անձնական յարաբերութիւններուն վրայ: Յաճախ լայնածիր լուսանկարչական սարքով արտադրուած, իր կողմէ խնամքով պատրաստուած լուսանկարները կարելիութիւնը կու տան աւելի խորասուզուելու տեսարանին մէջ` թոյլ տալով բացայայտիչ մանրամասնութիւններու ծալքերը դանդաղօրէն բանալու, վերականգնելու խորտակուած պատմութիւններ եւ վերյիշեցնելու մոռցուած վայրեր: Անոր աշխատանքը կը վերաբերի փոքր պատմութիւններու եւ ամէնօրեայ միջադէպերու, որոնք շատ յաճախ կ՛անհետանան առանց հանդիսաւորութեան կամ խղճի խայթի:
Այս ցուցահանդէսը կը նշէ իր յանձնառութիւնը շարժող պատկերին նկատմամբ, որ ստեղծուած է նոյն ուսումնասիրուած արհեստով, ինչպէս իր լայնատարած լուսանկարները: Երկու յարակից տեսահոլովակ-ինսթըլէյշընները` «Հայրենակարօտ» (2014) եւ «Հորիզոն » (2016), կը խօսին Սուրիոյ պատերազմին իբրեւ պատասխան կատարուած ուղեւորութիւններուն մասին:
«Հայրենակարօտ»-ին մէջ ոսպնեակը անգամ մը եւս ինքնիր վրայ դարձնելով, կը տեսնենք նկարիչը, որ կը քանդէ Դամասկոսի իր մանկութեան տունը, ուր ծնողները կը շարունակեն բնակիլ: Շաղախի եւ մետաղի խառնուրդով եւ խնամքով պատրաստուած շէնքին մանրամասն կրկնանկարը դանդաղօրէն կը փշրուի, երբ նկարիչը կրկնակի կը հարուածէ պաստառէն դուրս գտնուող առարկայ մը` դադար առնելով միայն շնչասպառ եղած ատեն կամ մէկդի տանելու համար մանրաքարեր:
Դամասկոսէն 2008-ին հեռանալով` Սարգիսեան չկրցաւ վերադառնալ: Կրկնանկարին ոչնչացումը կը ներկայացնէ մաքրազտումն ու պահանջատիրութիւնը գործին, քանդել` նախքան ուրիշներ քեզ քանդեն:
«Հորիզոն»-ը տեսողական խորհրդածութիւն է ծովային վտանգաւոր ճամբորդութեան մասին, զոր հակամարտութենէն փախուստ տուողները յաճախ ստիպուած կ՛ըլլային կատարել: Տեսահոլովակը կ՛ուրուագծէ ճամբորդութիւնը ամէնէն կարճատեւ եւ ամէնէն ընդհանրացած ուղիներուն. Քաշէն, հարաւ-արեւմտեան Թուրքիոյ ափին Միքէյլ նեղուցը կտրելով, դէպի Յունաստանի հարաւ արեւելքը գտնուող Մեկիսթի կղզին: Շատերու համար ասիկա կը նշէ սկիզբը աւելի վտանգաւոր ճամբորդութեան մը` դէպի գաղթականի մը անհարազատ եւ անստոյգ կեանք:
Միասնաբար, այս աշխատանքները կը ներկայացնեն կորուստի եւ մտավախութեան զգացում մը` ամուր գետնի, տան եւ ընտանիքին կորուստը, զուգորդուած դէպի գալիքը մտավախութեամբ մը:
Նկարիչին Մասին
Հրայր Սարգիսեան (1973-ի ծնունդ, Դամասկոս, Սուրիա) իր հիմնական ուսումը ստացած է իր հօր Դամասկոսի լուսանկարչատան մէջ: Ան յաճախած է Ֆրանսայի Արլես քաղաքի Լուսանկարչութեան ազգային բարձրագոյն հիմնարկը, եւ 2010-ին, Ամսթերտամի Կերրիտ Ռիտվելտ ակադեմիան աւարտելով` ստացած է լուսանկարչութեան «Պի.Էֆ.Էյ.» վկայականը: Սարգիսեանի աշխատանքը կը թաւալի անձնական եւ հաւաքական յիշողութեան ու ինքնութեան շուրջ: Քաղաքի միջավայրի եւ բնավայրերու իր լուսանկարները կ՛օգտագործեն աւանդական վաւերագրական արհեստագիտութիւններ, վերագնահատելու համար աւելի մեծ պատմական, քաղաքական կամ ընկերային իրադարձութիւններ:
Անոր աշխատանքը վերջերս ցուցադրուած է հետեւեալ վայրերուն մէջ. Պալթիք ժամանակակից արուեստի կեդրոն (Նիւքասըլ, Բրիտանիա), Ռոնեպի քիւլթիւրսենդրում (Շուէտ), 10-րդ Պամաքօ ինքաունթըրզ (Մալի), ՔՎ ժամանակակից արուեստի հիմնարկ (Պերլին, Գերմանիա), Վենետիկի Պիեննալէին «Ոսկէ առիւծ»-ի արժանացած Հայաստանի տաղաւարը, Ֆոլքուանկ թանգարան (Էսեն, Գերմանիա), Մոզայիք սենեակներ (Լոնտոն, Բրիտանիա), Ժամանակակից Թաթէ (Լոնտոն, Բրիտանիա), Նոր թանգարան (Նիւ Եորք, Միացեալ Նահանգներ), Տարաթ ալ-ֆունուն (Օման, Յորդանան):
