Թարգամանեց՝ ՆԱՐԷ ԳԱԼԵՄՔԷՐԵԱՆ
Այսօր մութ օր մըն է, շատ մութ, արուեստի, «Ալպա»-ի, Կիւվտէրի ընտանիքին, աշակերտներուն, ուսանողներուն եւ բարեկամներուն համար: Շատ յուզուած եմ եւ տխուր` կանգնելով այստեղ, ձեր առջեւ, արտասանելու համար այս խօսքերը ի պատիւ այս իւրայատուկ մարդուն, որուն գործընկերը, ապա բարեկամը եղած եմ:
Ան «Ալպա» կը հասնի 1980-ին, ճակատը արդէն իսկ զարդարուած շքեղ դափնեպսակներով, սրընթաց կը ձեռնարկէ իր նախասիրած առաքելութեան, որ իր կեանքին հիմնական գործերէն մէկը կը մնայ. կերտել ուսանողներու սերունդներ, որոնց նախապաշարումները, կանխակազմուած գաղափարները, բնածին եւ ձեռքբերուած սահմանները կը քանդէ, որպէսզի աւելի լաւ ձեւաւորէ զանոնք, զարգացնէ անոնց հետ անվերջ հորիզոններ, ազատ արձակէ կրքոտ, տիրական, անարգել ստեղծագործութիւնը…
Նախ` շփոթած, երբեմն նոյնիսկ վախցած այս բուռն մրրիկէն, այս բառերու հեղեղէն, որ ան կը թափէ անոնց վրայ` գրգռելու անոնց երեւակայութիւնը, աշակերտները, սերունդէ սերունդ, հրապուրուած, հիացած, տարուած, առ յաւէտ կը պահեն Կիւվտէրի անփոփոխ պատկերը իբրեւ տեսլական ունեցող հսկայ մը, անվերջ միտքերու Վարպետ մը, արուեստավարժ մը….
36 տարիներու ընթացքին իր հզօր ձայնով ան ցնցած է հիմնարկին պատերը իր հզօր ձայնով, իր բուռն խօսքով, իր ձեւին վարպետութեամբ, իր սուր աչքին անողոք փայլքով: Իր աշխատանոցը, իսկական բզզացող փեթակ մը, ուր կը շառաչեն հազարաւոր շշունջներ եւ աղաղակներ անհաւանական իրերու, որոնք մարմին կը ստանան, սովորական անշունչ նիւթեր, որոնք մանրած, ձեւաւորած, ձեւափոխած, հաւաքած, միացուցած եւ անջատած է, մինչեւ զանոնք ամբողջովին կենդանի դարձնելը, այս աշխատանոցը, անկասկած, յաղթական աշխատանոցն է իւրայատուկ արուեստի մը, անընդհատ վերանայուած, վերանորոգուած…
36 տարիներու ընթացքին ան անընդհատ ճեմած է «Ալպա»-ի միջանցքներուն մէջ, ծանր խօսքեր ըսելով ոմանց, քաջալերելով ուրիշները անընդհատ երեւակայելով նոր միջոցներ, նոր նիւթեր` արտայայտելու համար իր անսանձ երեւակայութեան անթիւ երեսները…
Սիրելի՛ Կիւվտէր,
Որքան սերունդներ օգտուած են քու անզուսպ երեւակայութեանդ յատուկ մթնոլորտէն, քու ստեղծագործական գործունէութենէդ բխող բանաստեղծութենէն, քու յաւերժօրէն հետաքրքիր մտքի սահմաններէդ յորդող մշակութային ձգտումէն:
Այս բոլոր սերունդները եւ «Ալպա»-ն գիտակից են ձեզի նման վարպետ մը ունենալու բախտաւորութեան, որովհետեւ իսկական վարպետը միայն այն է, որ գիտէ փոխանցել իր հսկայական գիտելիքները եւ ամէն մէկուն մէջ արմատաւորել ստեղծագործութեան կրակը… քեզի մեր քովը ունենալէն ետք, սիրելի՛ Կիւվտէր, մենք այլեւս երբեք նոյնը չենք… որովհետեւ վստահաբար ազդուած պիտի ըլլանք նման յորձանքէ…
Շա՛տ սիրելի Կիւվտէր,
Դուն մաս կը կազմես, ոգեւորութեամբ եւ խանդավառութեամբ, մինչեւ կեանքիդ վերջին շունչերը, ստուերային զինուորներու բանակին, բացառիկ դասաւանդողներու շարքին, որոնք աշխատած են անդադար, տարիներ շարունակ, փոխանցելու իրենց գիտելիքները եւ սէրը նորահաս սերունդներուն, այսպէս միշտ աւելի բարձր, աւելի հեռու տանելով «Ալպա»-ի անունը եւ համբաւը…
Շնորհակալութիւն Կիւվտէր:
Ցտեսութիւն:
