ՍԻՄՈՆ ԿՈՍՏԱՆԴԻՆԵԱՆ
Տիկին Անուշ կը պտտի իր շնիկին հետ` շատ սիրունիկ, բարակ չուան մը կապելով անասունին վիզէն ըմբոստ, որ կը ստիպէ Անուշը երբեմն երկարել այդ անխիղճ չուանը:
Անասունը կարծելով, թէ ինք այլեւս ազատ, անկախ է, կը հեռանայ իր տիրոջմէ, կը մտնէ ազատութեան մեծ դռնէն ներս ու կը ծրագրէ գլխէ վեր ծրագիրներ, կ՛երազէ մեծ երազներ ազատութեան աշխարհին մէջ:
Ի՜նչ լաւ բան է ազատութիւնը:
Ուզած ատենդ ուզած տեղդ կ՛երթաս, կու գաս, դուն կը ծրագրես քու ապագադ քու ազատ կամքովդ: Սակայն նոյնիսկ ազատութիւնը ունի իր օրէնքներն ու սահմանները:
Տիկին Անուշ տեսնելով, թէ իր չուանը հասած է երկարութեան վերջին սահմանը, կը ստիպուի ետ քաշել ու ամփոփել ազատութեան չուանը` քաշքշելով շնիկին վիզէն, որ դժբախտաբար կ՛անդրադառնայ, թէ իր ազատութիւնը երազ մըն էր` կապուած չուանով մը իր վիզէն, զոր Անուշ ուզած ատեն, իր ուզած չափով կ՛երկարէր ու կը կարճցնէր` կառչելով իր քմահաճոյքին:
Սիրելինե՛ր, այս օրերուն ժողովուրդներն ալ երբեմն կը կարծեն, թէ ա՛լ մտած են ազատութեան մեծ դրան սեմէն ներս: Կը ծրագրեն, կը փորձեն իրագործել իրենց մեծ երազները, սակայն երբ ժամը գայ այդ վճռական, իրենց վիզէն կապուած այդ ազատութեան չուանը ետ կը քաշեն, կ՛ամփոփեն ու իրենց կը յիշեցնեն, թէ իրենց ազատութիւնը կախեալ է չուանէ մը, զոր կը բռնեն աշխարհին իշխող մեծ բռնապետական կառավարութիւններ, որոնք պատրաստ են միշտ տապալելու պզտիկ բռնապետներ եւ անոնց վիզերէն կապուած չուանները ետ քաշելու, ամփոփելու, յար նկատի ունենալով իրենց յաւիտենական շահերը եւ ոչ` բարեկամները կամ ջարդուած ժողովուրդները:
Լիբանան
