Վ. ԱՒԱԳԵԱՆ
14 մայիս 2015 թուականն ալ անցաւ լիբանանահայութեան պատմութեան պատուաբեր էջերուն: Շուշիի ազատագրման 23-րդ տարեդարձին նուիրուած ռատիոթոնը պսակուեցաւ յաջողութեամբ:
14 մայիսին լիբանանահայութիւնը նշանակալից «այո» մը ըսաւ Արցախի վերաբնակեցման եւ բարգաւաճման ծրագիրներուն: «Այո» ըսաւ հայրենիքի արեւելեան կողմն աշխարհէն եկած օժանդակութեան կանչին: Լիբանանահայութիւնը անգամ մը եւս փաստը տուաւ օրինակելի գաղութ մը ըլլալու իրականութեան, երբ մեծով ու պզտիկով, աշակերտով, բանուորով եւ գործատէրով իր անսակարկ մասնակցութիւնը բերաւ Արցախի օժանդակութեան մարմնին կազմակերպած ռատիոթոնին:
Այս պարագային երեւոյթը գումարին չափին մէջ չէ` որքան մասնակցութեան ժողովրդային լայն տարողութեան մէջ: Նման մասնակցութիւն պատահականութեան արդիւնք չի կրնար ըլլալ եւ ոչ ալ` վերջին պահու խանդավառութեան արդիւնք:
52.522 տոլարը կրնայ այնքան ալ մեծ չթուիլ: Շատեր թերեւս անտարբերութեամբ մը անցնին անոր վրայէն: Ուրիշներ լուրը կարդան, պահ մը ուրախանան եւ յետոյ մոռնան: Եւ սակայն, ռատիոթոնի նուիրատուներուն երկար անուանացանկերը արժանի են լայն ուշադրութեան եւ գնահատանքի: Ոչ թէ իրենց արժէքով, այլ` իմաստով ու ոգիով: Շատ աւելի մեծ նուիրատուութիւններ եղած են ու կ՛ըլլան, սակայն Արցախին կաթիլ-կաթիլ տրուածները ունին իրենց յատուկ թելադրականութիւնը, իբրեւ ազգային գեղեցիկ արարքի մը, սրտաբուխ ազնիւ զգացումի մը արտայայտութիւն:
Անկասկած, որ ռատիոթոնի նուիրատուներու շարքին մէջ կը գտնուին նիւթապէս բարօր վիճակի մէջ գտնուողներ, որոնք հայ մարդու քրտինքը օրերու հետ վերածած են ադամանդի… Բայց կան նաեւ օրը օրին ապրող ազգայիններ, որոնք իրենց հանապազօրեայ հացէն է որ բաժին կը հանեն իրենց սիրելի արծուեբոյնին: Ու այսքան գուրգուրանք, այսքան զոհողութիւն իսկապէս արժանի է յարգանքի:
Այս պարագային տրուածը միայն դրամ չէ, միայն նիւթական արժէք չէ, այլեւ` նուիրողին սիրտն ու հոգին է, զոր կարելի չէ նիւթով չափել:
Ահա թէ ինչու խորհրդածութեան արժանի է նմաններուն յուզիչ եւ դաստիարակիչ քայլը:
Լիբանանահայութեան տարբեր խաւերուն պատկանող եւ արցախեան ռազմական թէ պետական յաղթանակներուն հպարտութեամբ ապրող այս ազգայինները կու տան` հասոյթի գլխաւոր աղբիւր ունենալով իրենց հարուստ ոգին ամէնէն աւելի:
Շատ են անոնք: Գանձանակ բացող դողդոջ մանուկներէն մինչեւ իրենց «կոկորդէն կտրող» եւ ազգին նուիրաբերող ալեհեր ծերունիներ արդար հպարտութեամբ մը կը լեցնեն մեր կուրծքերը եւ յուսադրիչ լաւատեսութիւն մը կը սփռեն մեր շուրջ:
Լիբանանահայութեան հարազատ զաւակներն են անոնք: Խոնարհ բարերարները Հայ դատի մեր երկար ու փշոտ երթին: Պատի՜ւ իրենց:
Լիբանանահայութիւնը տասնամեակներ շարունակ յառաջապահը եղած է հայրենակերտման առաջադրանքներուն մէջ: Հակառակ Լիբանանը հարուածող քաղաքական, ապահովական եւ տնտեսական դժուարին պայմաններուն, տեւաբար ան յաջողած է իր առաջնահերթութիւններուն առաջնահերթութիւնը նկատել Հայաստանի հզօրացումը, Արցախի բարգաւաճումը եւ սփիւռք-Հայաստան կապերուն ամրապնդումը:
Աւանդութիւնը կը շարունակուի: Պիտի շարունակուի, որովհետեւ չկայ այլ ելք` բացի անհատական մեր կարելիութիւնները հաւաքական մեր կամքին եւ կազմակերպ ուժին ծառայեցնելէ, մեր ժողովուրդին խաղաղ եւ ստեղծագործ կեանք պարգեւելէ`
Որպէսզի մենք ապրինք, հայութիւնը ապրի, միացեալ ու հզօր Հայաստանի երազը ապրի:
