ՎԱՀՐԱՄ ԷՄՄԻԵԱՆ
Թուրքիոյ նախագահ Ռեճեփ Թայիփ Էրտողան, փոխվարչապետ Պիւլենթ Առընչ, խորհրդարանի նախագահ Ճեմիլ Չիչեք եւ մինչեւ իսկ վարչապետի խորհրդական Էթիեն Մահճուբեան վերջերս իրերայաջորդ կերպով հնչեցուցին տողատակի «վատ հայ-լաւ հայ»-ի կամ «ծայրայեղական հայ-չափաւորական հայ»-ի ակնարկող յայտարարութիւններ: Առայժմ քառաձայն եղող այն երգչախումբը ելոյթ կ՛ունենայ Հայոց ցեղասպանութեան 100-ամեակին առիթով: Այդ հին յանկերգը կը հնչէ ամէն անգամ, որ Թուրքիոյ ղեկավարները անճրկին: Հայաստանի եւ սփիւռքի միջեւ սեպ խրելու արդէն հազար անգամ փորձուած քայլը հարազատ արտացոլումն է անոնց մատնուած անել կացութեան: Անիկա յուսահատութեան ու ջղագարութեան արտայայտութիւն մըն է, եւ ոչ թէ` քաղաքականութիւն:
Ըստ վերոնշեալ երգչախումբի մենակատարներէն Առընչի, Հայոց ցեղասպանութեան «պնդումները» հայաստանցիներու եւ Հայաստանի կառավարութեան կողմէ չեն արծարծուիր, այլ` միայն սփիւռքին», որ «Թուրքիան արատաւորելու արշաւ»-ը շարունակելու կողքին կը ջանայ իր հակակշիռին տակ առնել Հայաստանի քաղաքականութիւնը: Կը թուի, թէ Հայաստանը շրջափակումի ենթարկած Անգարան այն անտեղի եւ անհեթեթ յոյսը ունի, որ Երեւան իրեն հետ կը դաշնակցի ընդդէմ «չարիքի արմատ» հայկական սփիւռքին:
Առընչ, սակայն, այդ անհեթեթ փորձն իսկ կ՛ականահարէ, երբ նոյն հարցազրոյցին մէջ փորձ կը կատարէ սփիւռքահայութեան մտքերուն մէջ կասկածներ արթնցնելու, երբ յիշեցնելով 5 տարի առաջ ստորագրուած տխրահռչակ արձանագրութիւնները, կ՛ըսէ. «Ես մինչեւ ապրիլ Հայաստանի հետ յարաբերութիւններու բարելաւում չեմ տեսներ: Սակայն ապագայի առումով գիտեմ, որ դրական զարգացումներ տեղի պիտի ունենան»: 29 յունուարին միաձայնութեամբ որդեգրուած Համահայկական հռչակագիրը հայ ժողովուրդը պառակտելու թրքական իշխանութիւններուն այս վերջին փորձին ուժգին պատասխան մըն է:
Թուրքիոյ փոխվարչապետը նաեւ յոյս կը յայտնէ, որ տարեվերջին կամ յառաջիկայ տարիներուն մենք պիտի հասկնանք, որ բարեկամութենէն բացի Հայոց ցեղասպանութեան հարցը լուծելու ճամբայ չկայ: Եթէ ան «մենք» ըսելով կ՛ակնարկէ միայն թրքական կողմին, ապա այդ մէկը «անցուկը մոռցուկ է» սկզբունքի կիրարկումին նկատմամբ թրքական կողմի «վարդագոյն երազ»-էն ծնունդ առնող ինքնախաբէութիւն մըն է: Սակայն եթէ նաեւ հայկական կողմին կ՛ակնարկէ, ապա թուրք ղեկավարները պէտք է հասկնան, որ այս հարցին լուծումը «բարեկամութիւն»-ը չէ, այլ` արդարութիւնը, առանց որուն այդ բարեկամութիւն կոչուածը շինծու է եւ անկեղծ չի կրնար ըլլալ: Աւելի՛ն, բարեկամութիւնը ինքնին ընդամէնը արդարութեան պտուղներէն մէկն է, անոր ծնունդը: Անիկա արդարութեան համարժէքը չէ եւ չի կրնար փոխարինել զայն:
