Քանի մը օր առաջ Ռուսիոյ «Փրեմիեր լիկ»-ի 11-րդ հանգրուանի Սպարտակ-Մոսկուա-Ռուպին Քազան մրցումէն առաջ տեղի ունեցաւ Սպարտակի պատմութեան լաւագոյն ռմբարկու, հայազգի պատմական ֆութպոլիստ եւ մարզիչ Նիկիտա Սիմոնեանի յուշարձանի բացման հանդիսաւոր արարողութիւնը:
Յուշարձանը տեղադրուեցաւ Մոսկուայի ակումբի մարզադաշտին մուտքին: Միջոցառումը խորհրդանշական էր. 12 հոկտեմբերին Սիմոնեանի ծննդեան 100-ամեակն էր: Ան մահացած էր 23 նոյեմբեր 2025-ին եւ թաղուած Մոսկուայի Վագանկովեան գերեզմանատունը:
Բացման արարողութեան ժամանակ յուզիչ խօսքով հանդէս եկաւ Սիմոնեանի դուստրը` Վիքթորիա Սիմոնեան:
«Շատ յուզիչ եւ հանդիսաւոր պահ է: Հայրս կ՛աշխատէր մեծ ոգեշնչումով` ամբողջութեամբ նուիրուելով իր սիրելի ֆութպոլին: Ան իսկական սպարտակցի էր: Կ՛ըսէր, որ կը մահանայ Սպարտակի մարզաշապիկով, եւ գրեթէ այդպէս ալ եղաւ: Հօրս մեծագոյն նուէրները Սպարտակի յաղթանակներն էին: Հիմա հայրս կրկին հարազատ մարզադաշտն է»:
Նիկիտա Սիմոնեան 160 կոլ նշանակած է Սպարտակի շապիկով` դառնալով անոր պատմութեան լաւագոյն ռմբարկուն: Իբրեւ ֆութպոլիստ ան չորս անգամ դարձած է Խորհրդային Միութեան ախոյեան (1952, 1953, 1956 եւ 1958) եւ երկու անգամ բաժակակիր (1950 եւ 1958): Խորհրդային Միութեան հետ ան նուաճած է Ողիմպիական խաղերու ոսկի մետալը: Իր ֆութպոլի ասպարէզին ընթացքին, ան հանդէս եկած է նաեւ Կրիլիա Սովեթովի հետ: Իբրեւ մարզիչ ան երեք անգամ Խորհրդային Միութեան ախոյեան եւ 4 անգամ բաժակակիր դարձած է Սպարտակի եւ Արարատի հետ: Ան Սպարտակի հետ ախոյեան դարձած է 1962-ին եւ 1969-ին եւ երեք անգամ բաժակակիր (1963-ին, 1965-ին եւ 1971-ին): Իսկ 1973-ին Արարատի հետ կերտած է հայկական ֆութպոլի պատմական ոսկի տուպլէն: Ան գլխաւորած է նաեւ Օտեսայի Չեռնոմորեցը եւ Խորհրդային Միութեան ազգային խումբը, իսկ 1992-էն Ռուսիոյ ֆութպոլի ֆետերասիոնի փոխնախագահն էր:
