Կիրակի, 11 հոկտեմբեր 2026-ին, առաւօտեան ժամը 10:30-ին Այնճարի Սուրբ Պօղոս եկեղեցւոյ մէջ հոգեհանգստեան պաշտօն կատարուեցաւ 2020-ի արցախեան 44-օրեայ պատերազմի նահատակ, մուսալեռցի-այնճարցի Գէորգ Հաճեանին եւ անոր հետ նոյն օրերուն Արցախի համար նահատակուած ութ մուսալեռցի տղոց` Յարութիւն Թիլքեանի, Արմէն Սահակեանի, Գէորգ Բաղդիշեանի, Համլեթ Նգրուրեանի, Նուպար Հանեանի, Ռուբէն Չաթալեանի, Սուրէն Գալոյեանի, եւ Յովհաննէս Ալիշեանի եւ Արցախի բոլոր նահատակներուն յիշատակին:
Ս. պատարագը մատուցեց Եզեկիէլ վրդ. Սելլումեան, որ իր քարոզին մէջ ըսաւ. «Այսօր մեր գլուխները կը խոնարհին Արցախի 44-օրեայ պատերազմի յիշատակին առջեւ: Քառասունչորս օրեր, որոնք մեր ժողովուրդին համար դարձան աննկարագրելի ցաւի եւ կորստեան օրեր: Օրեր, որոնց ընթացքին մայրեր իրենց զաւակներու վերադարձի յոյսով ապրեցան: Անոնցմէ ոմանք վերադարձան, ոմանք վիրաւոր, ոմանք ալ երբեք չվերադարձան, որոնցմէ էր գիւղիս զաւակ Գէորգ Հաճեանը: Գէորգին սէրը մեծ էր Արցախին հանդէպ եւ անոր համար իր թանկագինը` կեանքը զոհեց Արցախի պաշտպանութեան համար: Գէորգ հաւատացողն ու մարմնաւորողն էր մեր Տիրոջ` Յիսուս Քրիստոսի այն խօսքին, թէ` «Մեծագոյն սէրը այն սէրն է, որով մարդ ինքզինք կը զոհէ իր ընկերներուն համար» (Յովհաննէս 15-13)»:
Արարողութենէն անմիջապէս ետք բոլոր ներկաները, հայր սուրբն ու Այնճարի Հայ կաթողիկէ եկեղեցւոյ ժողովրդապետ Մեսրոպ ծ. վրդ. Թօփալեան ուղղուեցան նահատակ Գէորգ Հաճեանի բնակարանը, ուր մուտքի պատին տեղադրուած յուշատախտակին դիմաց հոգեւոր հայրերը աղօթք բարձրացուցին առ Աստուած:
Ապա ՀՅԴ «Կարմիր Լեռ» կոմիտէի դաստիարակչական-քարոզչական յանձնախումբին կողմէ խօսք արտասանեց ՀՅԴ- ԼԵՄ-ի «Շաւարշ Միսաքեան» մասնաճիւղի ատենապետ Կարէն Հերկելեանը, որ նշեց, թէ հաւաքուած են ոչ միայն յարգելու մուսալեռցի-այնճարցի նահատակ Գէորգ Հաճեանի յիշատակը եւ խոնարհելու անոր հոգիին դիմաց, այլ` լսելու այն լուռ պատգամը, զոր ան կտակեց մեզի իր կեանքով, իր զոհաբերութեամբ եւ իր արեամբ: Ան յիշեց, որ Գէորգ Հաճեան ինկաւ Արցախի համար` իբրեւ յաւերժօրէն սաւառնող Վարանգաթաղի խիզախ արծիւներէն մէկը:
Կարէն Հերկելեան շեշտեց, որ Արցախը լոկ հողաշերտ մը չէ, պատմութեան մէջ գրուած էջ մը չէ, այլ հայ ժողովուրդի յիշողութեան, մշակոյթի, հաւատքի եւ սերունդէ սերունդ փոխանցուած հայ ինքնութեան ու գոյութեան դարբնոցն է: «Արցախը այն հայրենիքն է, զոր ժողովուրդը կը պահէ իր հոգիին մէջ` իր լեզուով, մշակոյթով, յիշողութեամբ, պատմութեամբ եւ սերունդներուն փոխանցուած պատասխանատուութեամբ: Նահատակ Գէորգ Հաճեանն ու ընկերները այդ սուրբ հողին վրայ իրենց կեանքը զոհաբերեցին` յանուն հայ ժողովուրդի գոյատեւման», ըսաւ ան:
Հերկելեան լուսարձակի տակ առաւ այն իրողութիւնը, որ արցախեան 44-օրեայ պատերազմէն ետք հայ ժողովուրդի ցաւը դարձաւ աւելի խոր, իսկ մեր նահատակներու շարքերը` աւելի երկար, սակայն Գէորգ Հաճեանին ու անոր նման տղոց սխրագործութիւնը մեզ կը պարտաւորեցնէ չընկրկիլ եւ շարունակել պայքարը տարբեր բնագաւառներէ ներս` զինուորական-ռազմավարական, դիւանագիտական, քարոզչական, արհեստագիտական, որոնց մէջ գլխաւոր դերակատարները պիտի ըլլան մեր երիտասարդները` ուսումով եւ տարբեր հմտութիւններով: Եզրափակելով իր խօսքը` ան հաստատեց, որ մենք պէտք է միշտ յարգենք եւ յիշենք մեր նահատակները մեր առօրեային մէջ, սորվինք անոնց պատմութիւնները, պահենք անոնց ընտանիքներուն արժանապատուութիւնը եւ մեր զաւակներուն փոխանցենք ոչ միայն անոնց անձնազոհութիւնը հայրենիքի ազատագրութեան համար, այլ նաեւ` անոնց կեանքը, երազները եւ հայրենիքին հանդէպ ունեցած անյագ սէրը:
«Կը խոնարհինք բոլոր անոնց դիմաց, որոնք իրենց արիւնը թափեցին հայ ժողովուրդի եւ մեր հայրենիքին համար: Թող իրենց յիշատակը մնայ անմահ, հողը` սուրբ, անունը` անջնջելի եւ իրենց զոհաբերութիւնը` մեր խղճին մէջ յաւերժ կենդանի», շեշտեց Կարէն Հերկելեան:
Ապա ներկաները ուղղուեցան «Սարգիս Զէյթլեան» ժողովրդային կեդրոն, ուր ՀՅԴ-ԼԵՄ-ի «Շաւարշ Միսաքեան» մասնաճիւղի անդամներուն կողմէ ծաղկեփունջ մը զետեղուեցաւ նահատակներու յուշակոթողին առջեւ` ի յարգանք Արցախի նահատակներու յիշատակին:
Յիշատակի ձեռնարկը եզրափակուեցաւ «Վէրքերով լի» երգով` յարգանքի եւ երախտագիտութեան տուրք մատուցելով նահատակներու անմահ յիշատակին:
