ՀՐԱՅՐ ՆԱՀԱՊԵՏԵԱՆ
Յարգելի՛ ընթերցող,
Այսօր մեր առջեւ դրուած է ոչ միայն քաղաքական հարց մը, այլ նաեւ` ազգային գոյութեան եւ պետական արժանապատուութեան գերխնդիր մը:
Պետութիւն մը կը կառուցուի ոչ միայն սահմաններով ու պաշտօնական կառոյցներով, այլ` ժողովուրդին վստահութեամբ, ազգային համերաշխութեամբ եւ ղեկավարութեան պատասխանատուութեամբ:
Լիբանանի օրինակը կարեւոր դաս մը կրնայ ըլլալ բոլորիս համար: Երկիր մը, որ տասնամեակներ շարունակ ապրած է պատերազմներու, ներքին բաժանումներու, տնտեսական ծանր ճգնաժամերու եւ արտաքին ճնշումներու պայմաններուն մէջ, այսօր կը փորձէ վերականգնել իր պետական հաւասարակշռութիւնը: Լիբանանի ղեկավարութեան կողմէ շեշտուած պետական հաստատութիւններու վերականգնումը, բանակի եւ պետական հեղինակութեան ամրապնդումը, ինչպէս նաեւ տարբեր համայնքներու միջեւ երկխօսութեան պահպանումը ցոյց կու տայ, որ բազմազան հասարակութիւն մը կրնայ գոյատեւել, երբ առաջնահերթ կը դառնայ պետութիւնը:
Լիբանանը մեզի կը յիշեցնէ, որ երկրի մը ուժը իր քաղաքացիներուն միջեւ վստահութենէն կը բխի: Երբ քրիստոնեան, իսլամը եւ տարբեր համայնքներու ներկայացուցիչներ կը գիտակցին, որ երկիրը բոլորինն է, ոչ թէ` մէկ խմբաւորման սեփականութիւնը, այնտեղ կը ստեղծուի ազգային դիմադրողականութիւն:
Այսօր Հայաստանը եւս պէտք ունի այս դասը խորապէս հասկնալու: Հայրենիքը չի կրնար ամրանալ, եթէ հասարակութիւնը կը բաժնուի «մերոնք» եւ «ձերոնք» ճամբարներու: Իշխանութիւնը պէտք է ըլլայ ծառայութիւն, ոչ թէ` հակառակորդները լռեցնելու միջոց: Պետական կառոյցները պէտք է ըլլան բոլոր քաղաքացիներուն վստահութեան հիմքը, ոչ թէ` քաղաքական պայքարի գործիք:
Հայաստանի ներկայ քաղաքական իրավիճակին մէջ շատեր կը բարձրաձայնեն իրենց մտահոգութիւնները` իշխանութեան կեդրոնացման, ազգային արժէքներու նկատմամբ վերաբերմունքին եւ հասարակական բեւեռացման մասին: Այս մտահոգութիւնները անտեսելը միայն կը խորացնէ բաժանումները:
Սփիւռքահայը, որ իր պատմութեան ընթացքին տեսած է գաղթ, կորուստ եւ վերածնունդ, չի կրնար անտարբեր մնալ հայրենիքի ապագային հանդէպ: Իսկ Հայաստանի քաղաքացին իր ուսերուն ունի մեծագոյն պատասխանատուութիւնը` պահելու այն հողը, որուն համար սերունդներ պայքարած են:
Լիբանանի փորձը կը յիշեցնէ, որ նոյնիսկ ամէնէն դժուար պայմաններուն մէջ կարելի է ընտրել երկխօսութեան, պետականութեան եւ համերաշխութեան ուղին: Հայաստանն ալ պէտք ունի ոչ թէ ատելութեան խորացման, այլ` ազգային վերականգնման ճանապարհին:
Որեւէ իշխանութիւն ժամանակաւոր է: Հայրենիքը` մնայուն:
Հայ ժողովուրդը պէտք է միշտ յիշէ` պետութիւնը կը պատկանի ժողովուրդին, իսկ իշխանութիւնը պարտաւոր է ծառայել պետութեան:
