ԼՈՒԹՖԻԿ ԱՅՎԱԶԵԱՆ
Երբ ամերիկացիները տարիներ առաջ (1978-1981) նկարահանեցին կատակերգական պատկերաշար մը` «Eight Is Enough» խորագիրով (որ օրին մեծ ժողովրդականութիւն վայելեց), անոնք կը պատմէին ութ զաւակներէ բաղկացած ընտանիքի մը մասին, ուր ամէն օր խառնաշփոթ կար, աղմուկ կար, բայց նաեւ` սէր, եւ այդ ամէնը` հաճելի եւ զուարթ մթնոլորտի մը մէջ:
Մնայուն կերպով շուարած հօր դերը ստանձնած էր դերասան Տիք Վան Փաթընը:
Այսօր, սակայն, մենք ունինք անոր հայկական տարբերակը` «Ութն բաւ է» ողբերգա-կատակերգական պատկերաշարը, որուն գլխաւոր դերակատարը այլ մէկը չէ, եթէ ոչ` Նիկոլ Փաշինեանը: Նախորդ ութ տարիներուն ան ստեղծեց իր սեփական «քաղաքական ընտանիքը». մէկը կը բողոքէր, միւսը կու լար, երրորդը մամլոյ ասուլիս կու տար, չորրորդը կը թալանէր, իսկ վարչապետը` ինչպէս տան հայրը, կը փնտռէր իր ծրագիրը… կարծես կորսուած բանալի մը ըլլար անիկա:
Ամէնէն հեգնականը այն է, որ Փաշինեանը յառաջիկայ յունիսի 7-ի ընտրութիւններուն կը պատրաստուի այնպէս, ինչպէս որ իր առաջին անգամն ըլլար այդ: Սակայն ճշմարտութիւնը պարզ է` ութն բաւ է:
Եթէ վարչապետ մը ութ տարի ետք տակաւին կը փնտռէ իր ծրագիրները, ուրեմն պիտի ընդունի, որ «հերթական սեզոնը» պիտի չնկարահանուի: Վերջին ութ տարիներուն ան ոչնչացուց այն, ինչ կարող էր ոչնչացնել, քանդեց այն, ինչ կարող էր քանդել: Ան անարգեց հայկական ամէն սրբութիւն` Հայ եկեղեցին, բանակը, Հայոց ցեղասպանութեան եւ Արցախի նահատակները, Սիւնիքը, Արեւմտահայաստանը, Արարատը, սփիւռքը, Պաքուի մէջ բանտարկուած ռազմագերիները, հայ մօր եւ ընտանիքի կերպարը, եւ ցանկը դեռ երկար է…
Ութ տարուան ընթացքին ան թշնամիին յանձնեց Արցախը, Հայաստանի Հանրապետութեան տարածքէն 200 քառ. քմ հող, իսկ Սիւնիքը կորուստի եզրին է: Ան վարեց ներքին եւ արտաքին ձախող քաղաքականութիւն, որ պառակտեց հայ ժողովուրդը եւ Հայաստանը վերածեց կռուախնձորի: Ան գնաց բոլոր զիջումներուն` Հայաստանի եւ հայ ժողովուրդին հաշուոյն:
Ութ տարի ան օրինականացուց կաշառակերութիւնն ու գողութիւնը` իրեն հաւատարիմներուն աշխատանքային վարձատրութիւն տրամադրելու անուան տակ, իր իշխանութիւնը ամրապնդելու համար:
Ութ տարի փորձել, ութ տարի ձախողիլ եւ մտածել, թէ ունի նոր հնարաւորութիւններ, իսկապէս կատակերգութիւն է: Անհերքելի ճշմարտութիւնը այն է, թէ ինչ որ ան չկարողացաւ ընել ութ տարիներու ընթացքին, պիտի չկարենայ ընել նաեւ ապագային: Եւ դեռ, մտավախութիւն կայ, որ Փաշինեանը կարող է չճանչնալ յառաջիկայ ընտրութիւններուն արդիւնքները, եւ թէ այդ մէկը կրնայ առաջնորդել բռնապետութեան կամ քաոսի, որմէ օգուտ կը քաղեն Հայաստանի թշնամիները:
Իսկապէս: Ծաղրածուներու եւ հտպիտներու ժամանակը չէ: Անհրաժեշտ է Հայաստանի քաղաքական գործընթացը վերադարձնել իր ճիշդ հունը:
Քաղաքականութիւնը, ինչպէս` կատակերգական պատկերաշարը, պէտք ունի աւարտի: Հանդիսատեսները պէտք է գիտնան երբ ծափ տալ եւ տուն դառնալ:
Ութն բաւ է: Աւելին ցաւ է:
Ապա թէ ոչ` մենք ալ ստիպուած պիտի ըլլանք «սեզոն 9»-ի համար ողբերգութեան կամ սուգի պաստառներ պատրաստելու:
Եւ այդ ատեն ոչ ոք պիտի խնդայ…
