Մարտ ամիսը միայն գարնան սկիզբը չէ, այլ նաեւ յիշեցում մը` պայքարի եւ յառաջընթացի: Կիներու միջազգային օրը ծնունդ չառաւ իբրեւ սոսկ տօն, այլ իբրեւ ձայն բարձրացնելու օր` անարդարութիւններու, անհաւասարութեան եւ ճնշումներու դէմ: 1917 թուականին Ռուսիոյ մէջ կիներու բողոքները` «Հաց եւ խաղաղութիւն» պահանջող, դարձան շրջադարձային. քանի մը օր անց ցարը հրաժարեցաւ գահէն, եւ կիները ստացան ընտրելու իրաւունք: Տարբեր երկիրներու մէջ եւս կիներու իրաւունքները պահանջող շարժումներ ծաւալեցան, եւ այս բոլորը հետագային ամրագրեցին կիներու օր տրամադրելու որոշումը, որ մարտ 8-ն է` իբրեւ իգական սեռի իրաւունքներու եւ նուաճումներու համաշխարհային խորհրդանիշ:
Այս պատմութիւնը կը յիշեցնէ մեզի, որ կանայք դարեր շարունակ եղած են փոփոխութեան շարժիչ ուժ: Թէեւ շատերու ձայները լռեցուած են, բայց եւ այնպէս անոնք շարունակած են կերտել հասարակութիւններ` իրենց աշխատանքով, մտքով եւ տոկունութեամբ:
Այս ընդհանրական պատկերին մէջ հայ կինը ունի իր առանձնայատուկ տեղը: Ան եղած է ոչ միայն ընտանիքի սիւնը, այլ նաեւ ազգային ինքնութեան պահապանը: Պատմութեան դժուար փուլերուն հայ կինը պահպանած է հայոց լեզուն, հայկական մշակոյթը եւ ազգային վեհ արժէքները` այս բոլորը փոխանցելով սերունդէ սերունդ: Հայ ընտանիքին մէջ ան կը ձեւաւորէ ոչ միայն կեանքը, այլ նաեւ ապագան:
Այսօր կիներու օրը մեզ կը հրաւիրէ ոչ միայն գնահատելու զանոնք, այլ նաեւ գիտակցելու, որ կնոջ դերը` թէ՛ աշխարհին մէջ, թէ՛ հայ իրականութեան մէջ, չի սահմանափակուիր նրբութեամբ, այլ կը ներառէ ուժ, ստեղծագործութիւն եւ անսահման ազդեցութիւն:
Թող այս էջերը ըլլայ յարգանքի արտայայտութիւն բոլոր կիներուն, եւ յատկապէս հայ կնոջ, որ կը շարունակէ կերտել, պահպանել եւ առաջնորդել` անսասան ուժով եւ աննկուն կամքով:
