ՍԻՐԱՆ ԱՒԸՆԵԱՆ-ԱՄՊԱՐՃԵԱՆ
Տարի մը եւ աւելի սպասումի ու բծախնդիր նախապատրաստութեան շրջանէ մը ետք, նշուեցաւ ՀՕՄ-ի 115-ամեակը: Հայրենիքը` որպէս սրբազան հող ու հոգեմատեան, եղաւ այս տօնին ամենաբնական եւ արժանաւոր վայրը. հոն կը խարսխուին մեր արմատները, հոն սրտերը
կը գտնեն զիրար, եւ սէրը, կարծէք, որպէս յարատեւ կրակ` կը վերածնի: Ամէն մէկ քայլ, ժպիտ եւ հպում լեցուն էին ջերմութեամբ, իսկ ամէն ակնթարթ` հարազատ հոգիներու շունչով:
Տօնական օրերու կեդրոնաձեւ վայր դարձաւ Սայաթ Նովա պողոտայի «Անի» պանդոկը, որ այս օրերուն վերածուեցաւ ոչ միայն կեցավայրի, այլեւ` հարազատ օճախի: Սրահը գիշեր ու ցերեկ կը լեցուէր ծանօթ եւ սիրելի դէմքերով. ընկերուհիներ ու քոյրեր` տարիներու նուիրումով կազմուած մեծ ընտանիք մը: Ժպիտներ, գրկախառնութիւն եւ յուզումնալից պահեր կը լեցնէին ամէն անկիւն: Շատերու աչքերու փայլը պարզօրէն
կը պատմէր. «Մենք մեր տան մէջ ենք, միասին ենք»:
Հիւրընկալող ընկերուհիները սիրալիր եւ հոգատար աշխատանքով կազմակերպած էին տասը օրերու ծրագիրը` միշտ ջերմ ժպիտով դիմաւորելով հիւրերը:
ՀՕՄ-ի կեդրոնին մէջ հիմնադիր Ակնունիի կիսանդրիի զետեղման արարողութեան ընթացքին ներկաները աղօթքով եւ վերանորոգ ուխտով ամրագրեցին իրենց նուիրումը` մեծ պատասխանատուութեամբ շարունակելու միութեան սուրբ գործը:
Հասած էին 26 շրջաններէ սիրելի ՀՕՄ-ուհիներ. ոմանք ամուսիններով, ուրիշներ` զաւակներով: Բոլորը` մէկ սրտի նման, մէկ յիշողութեան եւ մէկ նուիրումի շուրջ համախմբուած:
Հայրենի հացին համը քիմքդ կը շոյէր, յատկապէս երբ «Հեքիաթ» մանկապարտէզի փոքրիկ մը սիրով եւ անմեղ ժպիտով կը հրամցնէր զայն: Ան կը զգար, որ այս օրը զինք սիրող հոգետար «մամաներ» էին հիւր եկած, իսկ սրահը լեցուած էր մանկական սրտերու եւ քաղցրիկ երգերու ջերմութեամբ:
Տօնական շարքը կ՛ընդհատուէր օգտաշատ այցելութիւններով.
Ախուրեանի «Մօր ու մանկան» կեդրոնը այսօր կը գործէ նոր եւ անհրաժեշտ բժշկական սարքաւորումներով` նուիրատու ընկերուհիներու շնորհիւ:
«Յոյսի օճախներ» ծրագիրի բացման արարողութիւնը նման էր գիւղական տօնախմբութեան` արցախեան երգով, պարով եւ հաց ու աղով: Քանի մը արցախաբնակ մեծ ընտանիքներ ստացան նոր, ապահով եւ սիրով լեցուն բնակարաններ` նոր շունչ եւ յոյս ներշնչելով:
Միօրեայ խորհրդաժողովին ընթացքին բաշխուեցաւ «Հայ սիրտ» բացառիկ պարբերաթերթը, որ վկայութիւնն էր միութեան վերջին տարիներու աշխատանքին:
Յուզումնալից էր նաեւ արցախահայութեան նուիրուած բաժինը: Երգեցինք Արցախի սուրբ քայլերգը դողդոջուն ձայներով եւ բոցկլտուն սրտերով:
Արցախը կը շարունակէ ապրիլ մեր մէջ: Եւ պիտի ապրի:
Ինչպէ՞ս կարելի էր չայցելել Եռաբլուր եւ մեր խոնաւ աչքերով, մոմի ջերմ լոյսով ու խնկաբոյր աղօթքով չյարգել մեր անմահ հերոս նահատակները:
Այդ խորհրդաւոր օրը բոլորս լուռ կը խոնարհէինք նահատակներու սրբազան շիրիմներուն առջեւ, սրտի խորքէն ելած մայրական աղօթքներով կը շոյէինք անոնց լուսաւոր հոգիները` շնորհակալութեամբ ու յաւիտենական սիրով:
Հպարտութիւն եւ ներշնչում պարգեւեց նաեւ Հաղբատի եւ Սանահինի վանքերու այցելութիւնը. հոն կը զգացուէին մեր ազգի ստեղծարար ոգին, միտքը եւ հաւատքը:
Այդ քարերուն մէջէն կը զգացուէին մեր պատմութեան կենդանի շունչը, որ համոզում կը ներշնչէր առ այն, որ մենք հզօր եւ վեհ ժառանգութեան կրողներն ենք:
115-ամեակի մեծ տօնակատարութիւնը դարձաւ անմոռանալի` բազմազան յայտագրերով, երգով, խօսքով, պարգեւատրումով եւ լի սրահով, որ երկար ժամանակ կը թնդար ծափողջոյններով:
Եւ երբ եկաւ հրաժեշտի պահը, ամէն մէկս իր սրտին խորքը զգաց նոյն յոյզը: Այս հանդիպումները պիտի մնան մեր մէջ ու վերապրին այլ ՀՕՄ-ուհիներու մէջ:
115 տարի անց ՀՕՄ-ը կը մնայ ու պիտի շարունակէ մնալ` խորհրդանիշը խնամքի, սիրոյ, նուիրումի ու համախմբումի:
Մեր ուժը մեր միասնութեան մէջ է:
Մենք մէկ ընտանիք ենք:
Մէկ սիրտ:
Մէկ յիշողութիւն` սերունդներու մէջ շարունակուող:
