ԱՐԵՒԻԿ ԹԱՇՃԵԱՆ
ՀՅԴ «Յառաջ» ՊՄ
110 տարուան բաժանումէն` ձեր նահատակութեան տխուր թուականէն ետք, կը գրեմ ձեզի նամակ մը` պատմելու համար թէ ի՛նչ դէպքեր պատահեցան մեր առօրեային ընթացքին:
Շարունակուեցան ջարդերը, մեր ժողովուրդը ցիրուցան դարձաւ, շատեր գացին ձեզի պէս, ոմանք սգակիրներ ալ չունեցան իրենց մահը ողբալու, որովհետեւ ամբողջ գերդաստանով ուղղուեցան դէպի անապատներ եւ դաժան ճակատագիրի մը զոհը գացին:
Այո՛, տխրութիւնը իր թեւերը լայն բանալով` գրկեց մեր ազգի զաւակներէն շատերը: Քիչեր միայն ողջ մնացին` կործանող ճակատագիրի ալիքներուն չյանձնուողները, մահուան դէմ պայքարող-յաղթողները. անոնք վերականգնեցին իրենց տունը, թէկուզ` օտար ափերու վրայ, սակայն միշտ մնացին հա՛յ եւ հպարտօրէն արտայայտեցին իրենց ինքնութիւնը: Միւս կողմէ` հայրենիքը ստացաւ իր անկախութիւնը եւ պահեց քանի մը տարի, ապա անցաւ խորհրդային տիրապետութեան տակ: Տարիներ ետք վերստին անկախացաւ մեր հայրենիքը: Այսօր ալ անկախ է, սակայն իրմէ պղծուած են շատ տարածքներ. հսկայ մարմինէն մնացած է մէկ մասը:
Վստահաբար դուք գիտէք այս բոլորը, զորս ամփոփ գրեցի: Բայց յետո՞յ: Ձեր մահուան վրիժառու հայ երիտասարդներ պահանջեցին ձեր արեան գինը, գտան ջարդարարներուն հետքը եւ օր ցերեկով գետին փռեցին զանոնք: Տարիներ ետք հայ վրիժառուները միացան ձեզի, նաեւ` հայրենիքի համար արիւն թափող կամաւոր տղաքը:
Դուք մեզի համար բոլորդ սուրբեր էք, ձեր կտակով կ՛առաջնորդուին սերունդները, որոնք պատրաստ են ամէն վայրկեան պայքար մղելու դարաւոր թշնամիին դէմ:
Յաղթանակը մեզի՛ է…
