ՎԵՀԱՆՈՅՇ ԹԷՔԵԱՆ
Եւ հիմա ոչ թէ ողբս է անցամաքելի
Այլ` զայրոյթիս մշտահոսքը:
Յոգներ եմ մենամարտէ, մեներգներէ խորին,
Յոգներ եմ քաղցրերգութեան սրբատուփէն արբշիռ,
Անօգուտ է մաղտել մարմինը աղաղակի,
Զոհի արեան թարթափ փոթորկումի ընդդէմ
Ձայնիս վերջին վարակն անգամ
Որպէս ցցապատնէշ
հաներ եմ որ խրե՛մ:
Ճարակտուր ճահուկներ իրենց խօսքի ճանկերով
Պատմութեանս դարաւոր դիմագիծը կը քերծեն,
Պատմութիւնս հողածոյ չէ որ հանգուցեալ ննջէ,
Յիշողութի՛ւն է, ճանապա՜րհ:
Օ ճահուկներ ճարահատ, նենգութեան ձեր զրահը
Թող ծակծկեմ բարձրագոռ
Որ սեղանս պահպանեմ, պահեմ ճեղանը ծառիս.
Խնկաշունչ չեն աղօթքներս, ոչ ալ խորանս` խաղաղ,
Խրտուիլակներ եկեր են, շղթայ նետեր արեւիս,
Աչքերդ բա՛ց, Արարատ:
Եղեռնը յարութիւն առած մոմիայի նման կը շրջագայի,
Այս ցեղերը ձրձիտ` չղջիկներու նման խաւար փչելով
Մթագներ են ներկաս, Տո՛ւնս քանդել կ՛ուզեն:
Իսկ ես կանգնած
Ներքնաբերդիս դարախարիսխ շեմին
Ապաւինած` զէնքիս բազմակառոյց թեմին,
Ննջեցեալներուս եւ որդիներուս շունչին
Բարի բառեր մի՛ սպասեր ինձմէ, դարձաւ հոգիս
Աղէտակիր, աղէտահար, աղէտատեաց,
Արարա՛տ, աչքերդ բա՜ց:
