ԴՈԿՏ. ՀՐԱՉ ՊԱՐՍՈՒՄԵԱՆ
«Ազդակ» կը հրապարակուի Լիբանանի մէջ, բայց կ՛ընկալուի ամէնուր: Այս առումով անիկա երեւոյթ մըն է, որ հազիւ թէ ունենայ բաղդատելի զուգահեռ: «Ազդակ» գրեթէ անխափան լոյս տեսած է եւ կը տեսնէ դաժան պայմաններու տակ` ի գին մեծ զոհողութիւններու: Հարկ է այդ հանգամանքները ըստ արժանւոյս գնահատել: «Ազդակ» պարբերաբար տեղ կու տայ տարախոհ յօդուածներու: Այդ իր կարգին բարոյական արժանիք է:
Այժմ ցաւոտ հարց: Ներքին էջերու պարտադրուած են ստանձնել մշակութային եւ այլ պարբերականներու դերը, որովհետեւ «Բագին», եւ ոչ միայն, այս կամ այն պատճառով չունին լայն տարածում: Տնտեսական ծայրայեղ պայմանները վերջին տարիներուն պարտադեցին, որ «Ազդակ»-ի ներքին էջերը կրճատուին: Հարկ է այդ շատ սուղ էջերը լաւագոյնս արժեւորել: Էջերու կրճատումը կրնայ ըլլալ ի հաշիւ այն գրութիւններուն, որոնք չունին ճանաչողական բնոյթ:
Մինչեւ մօտիկ երէկ հարկ էր «Ազդակ»-ը ապահովել առաւօտեան, նախքան որ մեր թաղ հասած օրինակները սպառէին: Տպագիր օրաթերթ բռնելը անփոխարինելի հաճոյք մըն է, որ ապագայ սերունդները թերեւս երբեք չընկալեն:
Աւելի մեծ հաճոյք էր քու յօդուածիդ մեծատառ վերնագիրը տեսնել էջի ճակատին: Շնորհակալութիւն «Ազդակ»-ի ընտանիքին այդ հաճոյքները կարելի դարձնելու համար: Շնորհակալութիւն անոնց, որոնք մնացին պատնէշի վրայ:
