Գրաբար Կը Սորվին… «Աբեղեանական»-ով

Ս. ՄԱՀՍԷՐԷՃԵԱՆ

Հայաստանի պատկերասփիւռի մէկ կայանէն կը հետեւէի երեկոյեան լուրերուն: Աւարտին մօտ էր, երբ հաղորդավարը յայտնեց, որ նոյն օրը մրցանակաբաշխում մը կատարուած է, պարգեւներ շնորհուած են գրաբար սորվող եւ գրաբարով որոշ աշխատանք տանող երիտասարդներու:

Ուրեմն Հայաստանի մէջ գրաբարը չէ բանտարկուած միայն մասնագիտական-մատենագիտական ոլորտին մէջ, այլ դեռատի երիտասարդներ ալ քաջալերանք կը գտնեն, որպէսզի մեր լեզուին հաստաբուն կոճղը շարունակէ ապրիլ եւ սնուցանել սաղարթները: Մէկ խօսքով, երիտասարդներ կը մղուին մեր լեզուի գանձարանը պեղելու, որպէսզի ոսկեղնիկին արմատները չմատնուին աւիշազրկումի:

Պաստառին վրայ կ՛երեւէին մրցանակները բաշխողներն ու ստացողները: Գրաւոր աշխատանքներու տետրակ-գրքոյկները տարածուած էին սեղանի մը վրայ: Կազմակերպող-գնահատողներուն շարքին էին բարձրաստիճան հոգեւորականներ ու մշակոյթի մարդիկ: «Ի՜նչ լաւ… ի՜նչ լաւ», կը մտածէի հոգեկան անխառն հրճուանքով:

Ոսպնեակը պահ մը պտոյտ կատարեց  ուսանողներուն պատրաստած գրքոյկներուն-տետրակներուն վրայ. անոնցմէ մէկուն վրայ մեծ գիրերով արձանագրուած էր ՆԱՐԵԿ, իսկ տակը`… ՄԱՏՅԱՆ ՈՂԲԵՐԳՈՒԹՅԱՆ:

Նախ կարծեցի, որ աչքերս զիս կը խաբեն. այս օրերուն պատճառ ունիմ լիովին չվստահելու աչքերուս: «Չէ՛, չի կրնար ըլլալ, մտածեցի: Գրաբար եւ… աբեղեանական ուղղագրութի՞ւն: Աբովեանէն, Րաֆֆիէն, Աղայեանէն ու Թումանեանէն ետք, գրաբար Նարե՞կն ալ խեղաթիւրման ճիրաններուն մէջ…»:

Ոսպնեակը երկրորդ պտոյտ մը կատարեց նոյն սեղանին վրայ. ամբողջութեամբ ուշադրութիւն դարձած` վերստին կարդացի արձանգրութիւնները: Չէ՛, քիչ առաջ սխալ չեմ տեսած եղեր: Տետրակին կողքին վրայ ամենայն անբարեխղճութեամբ բազմած էին ՄԱՏՅԱՆ ՈՂԲԵՐԳՈՒԹՅԱՆ բառերը:

Քիչ առաջուան ուրախութիւնս տակն ու վրայ եղաւ, լալու չափ ընդվզեցայ ի տես մերօրեայ ողբերգութեան: Ուրեմն, մեր սքանչելի Նարեկացիին գործին մասին աշխատանքը կատարուած է խեղագրեալ ուղղագրութեամբ, մեղսակցութեամբ կազմակերպիչներուն, դասատուներուն` նոխազ դարձնելով նաեւ մատղաշ երիտասարդները:

…Կը ճառենք ու քիչ մը ամէն տեղ կը խօսինք ազգային միասնութեան մասին: Կը յայտարարենք, իրաւա՛մբ, որ մեր ժողովուրդը մէ՛կ է, միասնակա՛ն, միակա՛մ, ունի մէ՛կ մշակոյթ, մէ՛կ պատմութիւն, որուն սպիտակ բիծերը կը փորձենք գունաւորել, եւ մեծ չափով յաջողած ենք այս վսեմ առաքելութեան մէջ: Արցախի ապրիլեան ճակատումներէն ասդին, հայուն միասնութիւնը լիարժէքօրէն արտայայտութիւն գտաւ գործնական բոլոր գետիններուն վրայ: Եւ սակայն… մեր հանճարեղ գիւտարարին` Մեսրոպ Մաշտոցի աւանդը ոտնահարումի նոր գետին գտած է, հակառակ անոր, որ եռիցս ապացուցուած ու բազմիցս փաստուած է, որ աւելի քան 90 տարի առաջ կատարուած երկփեղկումը դաւադրութիւն մըն էր հայութեան դէմ, ոռոգայթ էր մեր միասնութեան դէմ, կ՛աղաւաղէ մեր բազմադարեան գրաւոր մշակոյթը:

Այս ողբերգութեան վերջ տալու համար նոր Մաշտոցի՞ կամ Նարեկացիի՞ պէտք է սպասենք արդեօք. դասական ուղղագրութեան վերականգնումի հրամայականին անսալու ատակ մարդ չէ՞ մնացած ՄԻԱՑԵԱԼ ՀԱՅՈՒԹԵԱՆ ՄԻԱՑԵԱԼ ՀԱՅՐԵՆԻՔին մէջ, ուր իմաստուններ եւ հանճարներ չեն պակսիր քիչ մը ամէն տեղ…

6 յունիս 2016